ନାରାଯଣ ଉଵାଚ କାରଣଂ କାରଣାନାଂ ଚ କର୍ମ ତତ୍କର୍ମକାରଣମ୍ ।। 1.3.
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସମସ୍ତ କାରଣଙ୍କର କାରଣ ଓ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ ହେଉଛି।
ତପସ୍ତତ୍ଫଲଦଂ ଶଶ୍ଵତ୍ତପସ୍ଵୀଶଂ ଚ ତାପସମ୍
ତପସ୍ୟା, ତାହାର ଶାଶ୍ୱତ ଫଳ, ତପସ୍ୱୀଙ୍କର ନାଥ ଓ ତପସ୍ୱୀ ସ୍ୱୟଂ।
ନିଷ୍କାମଂ କାମରୂପଂ ଚ କାମଘ୍ନଂ କାମକାରଣମ୍
ନିର୍ଲୋଭ, କିନ୍ତୁ ଚାହାଣି ରୂପୀ, ଚାହାଣିକୁ ନଶ୍ୱ କରୁଥିବା ଓ ଚାହାଣିର କାରଣ।
ଵେଦରୂପଂ ଵେଦଭଵଂ ଵେଦୋକ୍ତଫଲଦଂ ଫଲମ୍
ବେଦର ରୂପ, ବେଦର ଉତ୍ସ, ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଫଳ ଓ ସେହି ଫଳ ନିଜେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ସ ଉଵାସ ତଦାଜ୍ଞଯା
ଏଭଳି କହି, ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ନାରାଯଣକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ପଠେତ୍ସୁସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ନାରାୟଣଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ର ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ପଢ଼େ—
ପୁତ୍ରାର୍ଥୀ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ଭାର୍ଯ୍ଯାର୍ଥୀ ଲଭତେ ପ୍ରିଯାମ୍
ପୁଅ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକ ପୁଅ ପାଏ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ଆଶା କରୁଥିବା ପ୍ରିୟାକୁ ପାଏ।
କାରାଗାରେ ଵିପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତଃ ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ମୁଚ୍ଯତେ
କାରାଗାରରେ ଦୁଃଖିତ ଥିବା ଲୋକ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଲଭେ।
ସୌତିରୁଵାଚ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଙ୍କାଶଃ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରୋ ଦିଗମ୍ବରଃ
ସୌତି କହିଲେ — ସେ ଶୁଭ୍ର ସ୍ଫଟିକ ପରି ପ୍ରକାଶମାନ, ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଥିଲା, ଓ ଦିଗ୍ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତପ୍ତକାଞ୍ଚନଵର୍ଣାଭ ଜଟାଭାରଧରୋ ଵରଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ତାପିଥିବା ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ମୁଣ୍ଡରେ ଜଟା ରହିଥିଲା, ଓ ସେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତ୍ରିଶୂଲପଟ୍ଟିଶଧରୋ ଜପମାଲାକରଃ ପରଃ 1.3.
ତାଙ୍କର ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ ଥିଲା, ଏକ ଜପମାଳା ଧରିଥିଲେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଥିଲେ।
ମୃତ୍ଯୋର୍ମୃତ୍ଯୁରୀଶ୍ଵରଶ୍ଚ ମୃତ୍ଯୁର୍ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯଃ ଶିଵଃ
ସେ ମୃତ୍ୟୁର ମୃତ୍ୟୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଥିବା ଶିବ।
ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାମୃଷ୍ଟମୁଖଦୃଶ୍ଯୋ ମନୋହରଃ
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ପୁରତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତୁଷ୍ଟାଵ ତଂ ପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ହାତ ଯୋଡ଼ି ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ ପ୍ରଵରଂ ଜଯଦାନାଂ ଚ ଵନ୍ଦେ ତମପରାଜିତମ୍
ମହାଦେବ କହିଲେ — ମୁଁ ସେଠି ଅପରାଜିତ, ବିଜୟ ଓ ଦାନ ଦେବାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵିଶ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରେଶଂ ଚ ଵିଶ୍ଵେଶଂ ଵିଶ୍ଵକାରଣମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ବିଶ୍ୱର କାରଣ।
ଵିଶ୍ଵରକ୍ଷାକାରଣଂ ଚ ଵିଶ୍ଵଘ୍ନଂ ଵିଶ୍ଵଜଂ ପରମ୍
ସେ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷାର କାରଣ, ବିଶ୍ୱର ନାଶକ, ବିଶ୍ୱରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ତେଜଃସ୍ଵରୂପଂ ତେଜୋଦଂ ସର୍ଵତେଜସ୍ଵିନାଂ ଵରମ୍ ନାରାଯଣଂ ଚ ସଂଭାଷ୍ଯ ସ ଉଵାସ ତଦାଜ୍ଞଯା
ତାଙ୍କର ଦେହ ହେଉଛି ଆଲୋକର ଆକାର, ସେ ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ସେଠି ରହିଲେ।
ଇତି ଶମ୍ଭୁକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯୋ ଜନଃ ସଂଯତଃ ପଠେତ୍
ଯେ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ସଂଯମରେ ଏହି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ—
ସନ୍ତତଂ ଵର୍ଦ୍ଧତେ ମିତ୍ରଂ ଧନମୈଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯମେଵ ଚ
—ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଧନ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।
ଇତି ବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ଶମ୍ଭୁକୃତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ତୋତ୍ରମ୍ ଆଵିର୍ଵଭୂଵ ତତ୍ପଶ୍ଚାତ୍କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ନାଭିପଙ୍କଜାତ୍ 1.3.
ଏଭଳି ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ତୋତ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ତାପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାଭିର ପଦ୍ମରୁ—
ଶୁକ୍ଲଵାସାଃ ଶୁକ୍ଲଦନ୍ତଃ ଶୁକ୍ଲକେଶଶ୍ଚତୁର୍ମୁଖଃ
ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଧଳା ଦାନ୍ତ ଓ ଧଳା କେଶ ଥିବା, ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ତପସାଂ ଫଲଦାତା ଚ ପ୍ରଦାତା ସର୍ଵସମ୍ପଦାମ୍
ସେ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦ ଦେଇଥିବା।
ଧାତା ଚତୁର୍ଣାଂ ଵେଦାନାଂ ଜ୍ଞାତା ଵେଦପ୍ରସୂପତିଃ ୩୩ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣପୁରତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତୁଷ୍ଟାଵ ତଂ ପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ
ସେ ଚାରିଟି ବେଦର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଜଣା, ବେଦ ଉତ୍ପତ୍ତିର ନାଥ; ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ହାତ ଯୋଡ଼ି ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଅଵ୍ଯକ୍ତମଵ୍ଯଯଂ ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଗୋପଵେଷଵିଧାଯିନମ୍
ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅବିନାଶୀ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଗୋପାଳକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
କିଶୋରଵଯସଂ ଶାନ୍ତଂ ଗୋପୀକାନ୍ତଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ଯୁବକ ଦେହରେ, ଶାନ୍ତ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ।
ଵୃନ୍ଦାଵନଵନାଭ୍ଯର୍ଣେ ରାସମଣ୍ଡଲସଂସ୍ଥିତମ୍
ବୃନ୍ଦାବନ ଜଙ୍ଗଲ ନିକଟରେ, ରାସ ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତଂ ନତ୍ଵା ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଵରମ୍
ଏଭଳି କହି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ରତ୍ନସିଂହାସନ ଉପରେ ଦୟା କଲେ।
ଇତି ବ୍ରହ୍ମକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ଯଃ ପଠେତ୍
ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଯିଏ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ପଢ଼େ,
ଭକ୍ତିର୍ଭଵତି ଗୋଵିନ୍ଦେ ଶ୍ରୀପୁତ୍ରପୌତ୍ରଵର୍ଦ୍ଧିନୀ 1.3.
ସେଠାରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ବଢ଼ନ୍ତି।