ମାଳାବତୀ ଦେଖିଲେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ—ଏକ ଦେବତା, ଯାହାର ଛଅଟି ମୁହଁ, ଶୋଳଟି ହାତ ଏବଂ ଚବିଶଟି ଚକ୍ଷୁ ଥିଲା। ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଶକ ଭୟଙ୍କର ଆକାରରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ହାଲୁକା ହସରେ ଭରିଥିଲା, ଦୟାମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏକ ଜପମାଳ ଧରିଥିଲେ, ଦାନଦାତା ଭାବରେ। ସତୀ ମାଳାବତୀ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅସଂଖ୍ୟ ରୋଗର ଦଳ ଦେଖିଲେ, ଯାହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟକର। ତାପରେ ତିନି ଦେଖିଲେ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି, ବଡ଼ ପାଦ, କଳା ରଙ୍ଗରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପୁତ୍ର। ସେ ନିଜେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ବିଚାରକ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମର ଅବତାର। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, ମାଳାବତୀ ଭୟ ନ ହୋଇ, ପ୍ରଥମେ ଯମଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଏ ମହାପ୍ରଭୁ, କିପରି ଆପଣ ମୋର ପତିଙ୍କୁ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି?” ଯମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଓ ସତୀ, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ବିନା ମୁଁ କେହିଙ୍କ ଜୀବନରେ ବିଘ୍ନ ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ। ମୁଁ କାଳ, ମୃତ୍ୟୁର କନ୍ୟା ଏବଂ ଏହି ଦୁର୍ଜୟ ରୋଗମାନେ। ମୃତ୍ୟୁର କନ୍ୟା, ବିବେକରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଗର୍ଭ ନିମିତ୍ତରୁ ଏକ ଜୀବକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।” ମାଳାବତୀ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ମୁଁ ଜୀବନ୍ତ ଥିବାବେଳେ ଆପଣ କିପରି ମୋର ପ୍ରିୟ ପତିଙ୍କୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି?” ମୃତ୍ୟୁର କନ୍ୟା କହିଲେ—“ଅନେକ ତପସ୍ୟା କଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ବଦଳାଇବା ଅସମ୍ଭବ। ସମସ୍ତ ସତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ଅସାଧାରଣ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ। କାଳର ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ, ମୋ ସନ୍ତାନମାନେ ଏବଂ ରୋଗମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି। ଧର୍ମର ସଭାରେ, ତୁମେ କାଳଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କର, ତିନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାତା।” ମାଳାବତୀ ନମ୍ର ଭାବରେ କାଳଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ—“ଏ ମହାପ୍ରଭୁ, ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। କିପରି ଆପଣ ମୋର ପ୍ରିୟ ପତିଙ୍କୁ ମୋ ସାମ୍ନାରୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି?” କାଳ ଉତ୍ତର କଲେ—“ମୁଁ ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ପାଳନ କରି, ଘୁଉ ଚାଲିଯାଉଛି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନିଜର ସ୍ୱଭାବରୁ ପ୍ରକୃତି, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀ ଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଭୟରୁ ପବନ ବହେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଭୟରୁ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ। ଶଙ୍କର, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ନାଶକ, ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଗ୍ରହମାନେ ନିଜ ରାଶିରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଅନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଗଛମାନେ ଫୁଲ ଏବଂ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଜଳ ଧାରା ଏବଂ ଭୂମି, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଛି। ତାଙ୍କର ମାୟାର ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଚିରେ ମୋହିତ ହୋଇଯାଏ। ତାଙ୍କର ଶେଷ କେହି ଜାଣିନାହିଁ—ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ବସ୍ତୁର ସ୍ୱଭାବ ଜାଣନ୍ତି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ନାମକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ମହାନ ଏବଂ ବିଶାଳ, ସେବା କରନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା, ସମୟର ସମୟ, ମୃତ୍ୟୁର ମୃତ୍ୟୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠର ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ସେ ପ୍ରଭୁ। ଦୟାର ଭଣ୍ଡାର ଏହି ଇଛିତ ଦେବତା ତୁମର ଇଛା ପୂରଣ କରିବେ।” ଏପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରି କାଳ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ—“ତୁମେ ଏବେ କେଉଁ ଶଙ୍କା ରଖିଛ? ପ୍ରଶ୍ନ କର, ଶୁଭା ଗୋପାଳିନୀ।” ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମାଳାବତୀ ଖୁସି ହେଲେ। ସେ କହିଲେ—“ସମସ୍ତ ବିଭିନ୍ନ କାରଣ ବେଦରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। କେଉଁ ଦୁର୍ଜୟ ଏବଂ ଅପସ୍ତିତି ଆଣୁଥିବା ରୋଗ ନ ଉପଜେ। ଯେଉଁପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଏ, ଜଣା ନା ଜଣା, ସମସ୍ତର ଉତ୍ତର ବେଦରେ ଅଛି।” ମାଳାବତୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦନ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ କହିଲେ—“ବେଦ ଏବଂ ତାହାର ଅଙ୍ଗର ମୂଳ ଅଟୁଟ, ଦେବତା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ।