ଏହି କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ସେଇ ପରମ ବୀଜ, ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରନ୍ତି। ସେହି ବୀଜ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଜ୍ୟୋତିରୂପ, ସ୍ଵଇଚ୍ଛାରେ ଗଢ଼ା, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ସ୍ଵାମୀ। ସେଉଁଥିରେ ଅସଙ୍ଗ, ସାକ୍ଷୀ ଭାବେ ରହି, ଭକ୍ତଙ୍କ ଉପରେ କୃପା କରିବା ପାଇଁ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ସେ ଚାରିପ୍ରକାରର ମୁକ୍ତି, ସାଲୋକ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ପାଲନାଧିକାରକୁ ମାଟିର ଚୁଆଣି ପରି ଅମୂଲ୍ୟ ଭାବେ ଗଣନା କରନ୍ତି ଓ ଏହାକୁ ନଶ୍ୱର ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। ଜଳବୁଦ୍ବୁଦ ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୁଚ୍ଛ କିଛିକୁ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଗଣନା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ପରମ ଧାମ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣାଶ୍ରୟ ବିନା ଲାଭ କରିବାଠାରୁ ଦାସ୍ୟଭାବ ଅନିବାର୍ୟ। ସେଉଁଠି ସର୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସେବା କଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ସଦା ଅଚଳ ଓ ନିଶ୍ଚଳ ରହନ୍ତି। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତ ହେବାରେ, ସେ ଖେଳାଳି ଭାବେ ନିଜ ସ୍ଵଶୁର ଗୋତ୍ରର ଶତମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥାନ୍ତି; ଏହିଭଳି ଭକ୍ତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପାସନା କରି ନିଜ ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଗୋଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଏପରି ଭକ୍ତଙ୍କ ନାମ ଯମର ଦଫ୍ତରରୁ ଭୟରେ ସଂଖ୍ୟାଗତ ହୋଇଯାଏ। ସେ ମୃତ୍ୟୁ ସଂସାରକୁ ଟପି, ଏହି ପଥରେ ଗୋଲୋକକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ଲକ୍ଷ୍ୟାଧିକ ଜନ୍ମର ଅପରାଧ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଏ। ସେଉଁଥିରେ ପୂର୍ବ କୃତ ନିକୃଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଶୁଭ କର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରି, ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ର ସେଠାରେ ଚକ୍ରର ଭୟରେ ଦୂରେଇଯାନ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ନିଜ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଗୋଲୋକକୁ ଯାଏ, ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୋଲୋକରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତ ମଧ୍ୟ ସେଠି ରହନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ସମସ୍ତ ରୋଗର ଚିକିତ୍ସା ଜାଣେ, ଏବଂ ଚିକିତ୍ସକ ଅଟୁଟ। ସପ୍ତ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଯଦି କିଏ ଭୟଙ୍କର ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁଶୟାରେ ଅଛି କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥାଏ, ତେବେ ମୁଁ ଏଠାରେ ରାଜସମ ମୃତ୍ୟୁ, ଯମ, କାଳ ଓ ରୋଗକୁ ଆଣିଛି। ଏହିପରି କରି, ରୋଗ ଦେହୀଜୀବମାନଙ୍କ ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଚଳ କରିପାରେନି। ଏହିପରି ଅଶୁଭ ଓ ଅମଙ୍ଗଳ ବୀଜ ବ୍ୟାପିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ। କିମ୍ବା ଯିଏ ଯୋଗ କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିଥାଏ..."। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଉଦ୍ୟତ ଓ ସ୍ଥିର ମନ ଥିବା ମାଳାବତୀ କହିଲେ, “ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ଯୁବକ, କିନ୍ତୁ ତୁମର ଜ୍ଞାନ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ତୁମେ ମୋ ପ୍ରିୟତମଙ୍କୁ ପুনଃ ଜୀବନ ଦେବାକୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଛ। ପରେ, ବେଦଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋ ପ୍ରିୟତମଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେବେ। ସଭାରେ, ଯେଉଁବେଳେ ମୋ ପ୍ରିୟତମ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ଏବଂ ସେଇ ଉତ୍କଟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବତାମାନେ ଏହି ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଯଦି ଜଣେ ନାରୀ ନିଜ ସ୍୵ାମୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତେବେ କେହି ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା କିମ୍ବା ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ, ଏହି ଶକ୍ତି ନାହିଁ। ସ୍୵ାମୀ ହେଉଛନ୍ତି କର୍ତ୍ତା, ଭୋକ୍ତା, ନିୟନ୍ତା, ପୋଷକ ଓ ରକ୍ଷକ। ଉତ୍କଳିନ୍ନ କୁଳର ଜଣେ କନ୍ୟା, ଯିଏ ସ୍୵ାମୀଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞାକାରୀ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। କିନ୍ତୁ ନିଚ, ଅଧମ ନାରୀ ଜଣେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ସେବା କରେ। ମୁଁ ଉପବର୍ହଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଏବଂ ଚିତ୍ରରଥଙ୍କ କନ୍ୟା। ବେଦଜ୍ଞମାନେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ କାଳକୁ ମାପିପାର।" ମାଳାବତୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବେଦଜ୍ଞମାନେ ପ୍ରଥମେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ମାଳତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ମୃତ୍ୟୁର ଦୂତୀକୁ ଦେଖିଲେ— ହସୁଥିବା, ଛଅଟି ହାତ, ଶାନ୍ତ, କରୁଣାମୟୀ, ମହାପତିବ୍ରତା। ସେଇ ପତିବ୍ରତା ମହିଳା ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ ହିସାବରେ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ କାଳଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।