ଏକ ଦିନ, ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ଭାବରେ କ୍ଷୀଣ ଦୁଃଖ ର ନାଥ, ଦରିଦ୍ର ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିୟନ୍ତା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରାଯାଏ, ଏଉଁଠି ଗଣେଶ୍ବର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନିତ୍ୟ ନାୟକଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରାଯାଏ । ଏହି ଭକ୍ତିର ଫଳରେ, ଉପାସକଙ୍କର ସମସ୍ତ ବାଧା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦୂର ହୋଇଯାଏ—ସ୍ୱପ୍ନରେ, ଜାଗୃତରେ, ସବୁବେଳେ । ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୟାରେ ଏହି ଉପାସକ ଜ୍ଞାନ, ଶିକ୍ଷା ଓ କବିତାର କୌଶଳ ଲାଭ କରିଥାଏ । ଯଦି ଏହି ଭକ୍ତ କୌଣସି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହେ, ସେ ସମସ୍ତ କ୍ଷେମ ପାଇଯାଏ; ନାହିଁ ହେଲେ ମୁକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଲାଭ କରେ । ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା, ଧର୍ମ, କୀର୍ତି ଓ ଅପୂର୍ବ ଯଶ ଏହି ଭକ୍ତିରେ ଆସେ । କିନ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କୁ ଉପହାସ କରନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରେ । ଏହି ମାୟା ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥାଏ, ସେଠି ଦୟା ଦେଖାଯାଏ । ଏହି ଭକ୍ତ ସଂସାରରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ । ସମୟ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମକୁ ଯାଇଥାଏ । ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଏପରି, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିଥାନ୍ତି । ଏହା ଦେହୀ ଓ ନିରଦେହୀ, ଏକ ଅଲୋକ, ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ । ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦୂର୍ବାସନାରୁ ଅଲଗା, ସାକ୍ଷୀ ଭାବରେ ରହିଥାଏ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ ଦେହ ଧାରଣ କରେ । ସାଲୋକ୍ୟ ଓ ଚାରି ଧାମର ସମସ୍ତ ଫଳକୁ ସେ ଅପରିଗ୍ରହ କରିଥାଏ । ଲୋକେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭୁତ୍ୱକୁ ଏକ ମାଟି ଗୋଟିଏ ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖେ, ଏବଂ ଏହା କ୍ଷୟଶୀଳ ଭାବରେ ବୁଝେ । ବିଲକୁଳ ଅନାର୍ଥ, ଜଳ ଫୁଲିକା ଭଳି ଅପରିଗ୍ରହ କରେ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଦାସ୍ୟ ଭାବ ଛାଡ଼ି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମା ର ସେବା କରିଲେ, ଭକ୍ତ ସଦା ଦୃଢ଼ ରହିଥାଏ । କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତ ନିଜ ଶ୍ବଶୁର ଶତ ପିଢିକୁ ଚମତ୍କାର ଦୟାରେ ଉଦ୍ଧାର କରିଥାଏ, ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଗୋଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ । ଯମ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟରେ, ତାଙ୍କ ନାମ ତାଲିକାରୁ ତୁରନ୍ତ ମାଛି ଦେଇଥାଏ । ଏହି ଭକ୍ତ ସଂସାର ମୃତ୍ୟୁ ର ଜଗତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଏହି ପଥରେ ଯାଇଥାଏ । ଏହି ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ କୋଟି ଜନ୍ମର ପାପ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ଅପସ୍ଥାନ ହୋଇଯାଏ । ପୂର୍ବ କରିଥିବା ନିକୃଷ୍ଟ କର୍ମ, ଭଲ କିମ୍ବା ମନ୍ଦ, ସମସ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦିଏ । ବୟସ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଚକ୍ର ସଂକେତ ଦେଖି ଭୟରେ ଏହି ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦିଏ । ଭକ୍ତ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଗୋଲୋକକୁ ଯାଇଥାଏ, ନିଜ ମାନବ ଦେହ ଛାଡ଼ି । ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୃଷ୍ଣ ଗୋଲୋକରେ ରହନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତ ମଧ୍ୟ ସଦା ତାହାଁରେ ରହିଥାଏ । ଏହିପରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: "ମୁଁ ସମସ୍ତ ରୋଗର ଚିକିତ୍ସା ଜାଣିଛି, ମୁଁ ଏକ ଚିକିତ୍ସକ ଅଟୁଟ । ଯଦି ସାତ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ରୋଗୀ ମୃତ ଭଳି ହୋଇଯାଏ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ମୁଁ ରାଜସ୍ୱ ମୃତ୍ୟୁ, ଯମ, କାଳ ଓ ରୋଗକୁ ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣିଛି । ତେଣୁ ରୋଗ ଦେହୀ ଜୀବମାନଙ୍କ ଦେହରେ ଚଳିବା ନାହିଁ । ଅପୂର୍ବ ଅଶୁଭ ରୋଗ ର ମୁଳ ମଧ୍ୟ ବିସ୍ତାର ହେବା ନାହିଁ । କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଜନ ଯୋଗ କିମ୍ବା ତପସ୍ୟାରେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଦିଏ—" ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମଳାବତୀ, ଯାହା ଫୁଲିଫାଲି ଥିଲା, ଦୃଢ଼ ରହିଲେ । ମଳାବତୀ କହିଲେ: "ଆପଣ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଯୁବା ଲାଗୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ । ଆପଣ ମୋ ପ୍ରିୟତମକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇଛନ୍ତି । ପରେ, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋ ପ୍ରିୟତମକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଇବେ ।" ସଭାରେ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟତମ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ଓ ଉତ୍ତାପରେ ଥିବା ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ ଆରମ୍ଭ କରି ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ଯଦି ଜନେ ନାରୀ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଥାଏ, ତେବେ କିଏଁ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବ ନାହିଁ ।