ଏହି ସଂସାରରେ ଗୃହସ୍ଥ ମାନେ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆଠ ପ୍ରକାରର ମଣ୍ଡା ମାଟିରେ ବିଜ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତି । ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଲୋକେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ପୁଣ୍ୟ ଭୂମିରେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି । ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୁଖରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ରରେ, କିମ୍ବା ଅଚାଷ୍ଟ ଭୂମିରେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି । କେବଳ ଶକ୍ତି, ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଏଶ୍ୱର୍ୟ କିମ୍ବା ଧନ—ଏହାମାନେ ପୁତ୍ର ନୁହେଁ । ଯିଏ ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ସେବା କରେ, ସେ ଅଚଳ ଶ୍ରୀ, ପୁତ୍ର, ପୌତ୍ର, ଭୂମି, ଧନ ଓ ସନ୍ତତି ଲାଭ କରେ । ଶୁଭମୟ, ଶିବ ରୂପୀ, ମଙ୍ଗଳଦାୟକ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳର କାରଣ ତାଙ୍କୁ ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଉପାସନା କରେ, ସେ ଜ୍ଞାନ, ବିବେକ, କବିତା କୁଶଳତା, ପୁତ୍ର, ପୌତ୍ର ଓ ପରମ ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରେ । ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତତି ଓ ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରନ୍ତି । ଯିଏ ଦୁଃଖିତଙ୍କ ନାଥ, ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ଶାସକଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରେ, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନିତ୍ୟ ନାୟକ ଗଣେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରେ, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ସ୍୵ପ୍ନ, ଜାଗ୍ରତ ଓ ସର୍ବଦା ଦୂର ହୁଏ । ଏହି ଦେବତାଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ଜ୍ଞାନ, ପାଠାଶାଳା ଓ କବିତାର କୌଶଳ ଲାଭ କରେ । ଯଦି କୌଣସି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ କିଛି ପାଆନ୍ତି; ନହେଲେ ନିଶ୍ଚିତ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି । ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା, ଧର୍ମ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଅପୂର୍ବ ମହିମା ଲାଭ କରନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କୁ ଉପହାସ କରନ୍ତି । ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ତ୍ର ଯାହାକୁ ଦିଅନ୍ତି, ପ୍ରକୃତି ତାଙ୍କୁ ଦୟା କରନ୍ତି । ସେ ଏହି ଜଗତରେ ସୁଖ ଭୋଗ କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ । ସମୟ ଆସିଲେ, ସେ ଓ ତାଙ୍କ ସହ ଅନ୍ୟେ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି । ସେହି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବୀଜ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ପୂଜନ୍ତି । ତାହା ରୂପ ଓ ଅରୂପ, ଆଲୋକମୟ, ସ୍୵େଚ୍ଛାଶକ୍ତିର ଧାରକ ଏବଂ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ । ସେ ନିର୍ଲିପ୍ତ, ସାକ୍ଷୀ ଭାବେ ରହି, ଭକ୍ତଙ୍କ ଉପରେ କୃପା ପାଇଁ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି । ସେ ସାଲୋକ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଚାରି ପ୍ରକାର ମୁକ୍ତିକୁ ତୁଚ୍ଛ ମନେ କରନ୍ତି । ସେ ଏଶ୍ୱର୍ୟକୁ ମାଟିର ଗାଁଠି ପରି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ନଶ୍ଵର ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି । ଜଳର ଫୁଲିକା ପରି ଯାହା କିଛି ତୁଚ୍ଛ, ସେ ତାକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି ନାହିଁ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ସେବା ବିନା କେହି ପରମ ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ । ସର୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ ମନ ଏବଂ ଦୃଢ ରହେ । କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ ତାଙ୍କ ସାସୁର ଲୋକର ଶତଜନଙ୍କୁ ଲୀଳାରେ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଗୋଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି । ଯମ ଭୟରେ ତାଙ୍କ ନାମ ତାଙ୍କ ଚିଠିପତ୍ରରୁ ସାଙ୍ଗେସାଙ୍ଗ ମିଟାଇ ଦିଅନ୍ତି । ହଁ! ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଏହି ପଥରେ ଯାଆନ୍ତି । ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମର ପାପ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହୁଏ । ସେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପୁରୁଣା କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବେ, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି । ଚକ୍ରର ଭୟ ହେଲେ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି । ଭୟ ବିନା ସେ ମାନବ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଗୋଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି । ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୃଷ୍ଣ ଗୋଲୋକରେ ଅଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ବସିଥାନ୍ତି । ଏହିପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: “ମୁଁ ସମସ୍ତ ରୋଗର ଚିକିତ୍ସା ଜାଣେ, ମୁଁ ଏକ ଚିକିତ୍ସକ । ଯଦି ସପ୍ତ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ମୃତ୍ୟୁସମାନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି—ମୁଁ ଏଠାକୁ ରାଜମୃତ୍ୟୁ, ଯମ ଓ କାଳ ଙ୍କୁ ରୋଗ ସହ ଆଣିଛି ।