ଏହି ଜଗତରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଶୁଖ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ବିଷାଦ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସବୁ କର୍ମର ଫଳ। ଦେବତାମାନେ—ତୁମେ ସମସ୍ତେ—ଏହି କର୍ମଫଳ ଦାତା। ଦେବତାଠାରୁ ବଡ଼ ବନ୍ଧୁ କେହି ନାହିଁ, ଦେବତାଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେହି ନାହିଁ। ଏହିପରି ବିଶ୍ୱାସ ରଖି, ମାଳତୀ କହିଲେ—“ମୁଁ ମୋର ପତିକୁ ପୁନଃ ପାଇବାକୁ ଆଶା କରୁଛି, ଦେବତାମାନେ, ମୋର ଏହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ। ଯଦି ମୋର ପ୍ରିୟ ପତିକୁ ମୋ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ଦେବେ, ତେବେ ଭଲ; ନହେଲେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଇଦେବି।” ଏପରି ଦୁଃଖିତ ମାଳତୀ ଦେବସଭାରେ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ମାନବ ଜୀବନରେ ଫସଲ ଚାଷୀ ପରି ଦେରେ ପକେ। ଗୃହସ୍ଥ ଜଣେ ଚାଷୀ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଜମିରେ ଧାନ ବୋଉଛି, ସମୟ ଆସିଲେ ଧାନ ପକେ, ତେବେ ଗୃହସ୍ଥ ତାହା ପାଉଛନ୍ତି। ଏହିଭଳି, ଏହି ଜଗତରେ ଗୃହସ୍ଥ ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ମାୟା ଶକ୍ତିରେ ବିଭିନ୍ନ ବିଜ ବୁନ୍ଦିଛନ୍ତି। ପୁଣି, ପୁଣ୍ୟଭୂମିରେ ନୀତିମାନ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ସତ୍ୟାଚାର କରନ୍ତି—ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୁଖରେ, ଉତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ରରେ, କିମ୍ବା ଅବିଜିତ ଜମିରେ। ଶକ୍ତି, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଶାସନ କିମ୍ବା ଧନ—ଏଠାରେ କିଛି ମୁଖ୍ୟ ନୁହେଁ; ପୁତ୍ର ଅଲଗା। ଯିଏ ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରତିଜନ୍ମରେ ସେବା କରେ, ସେ ଅଚଳ ଶ୍ରୀ, ପୁତ୍ର, ପୌତ୍ର, ଜମି, ଧନ ଓ ସନ୍ତାନ ପାଉଛି। ଶୁଭ ଶିବସ୍ୱରୂପ, ମଙ୍ଗଳ ଦାତା, ମଙ୍ଗଳର କାରଣ ଯିଏ, ତାଙ୍କୁ ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରତିଜନ୍ମ ସେବା କରେ, ସେ ଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି, କବିତା କୌଶଳ, ପୁତ୍ର, ପୌତ୍ର ଓ ପରମ ଶ୍ରୀ ପାଇଥାଏ। ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ ଲାଭ କରେ। ଯିଏ ଦୁଃଖିତଙ୍କ ନାଥ, ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ଶାସକଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରେ, ଯିଏ ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ଦେବତା ଗଣେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ତାଙ୍କର ସବୁ ବାଧା ସ୍ବପ୍ନ, ଜାଗ୍ରତ, ସବୁବେଳେ ଦୂରେଇଯାଏ। ଏହି ଦେବକୃପାରେ ସେ ଜ୍ଞାନ, ଶିକ୍ଷା, କବିତା କୌଶଳ ପାଉଛି। ଯଦି କୌଣସି ଦୟା ଚାହେ, ସବୁ ଲାଭ କରେ; ନଚେତ୍, ନିଶ୍ଚିତ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରେ। ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା, ଧର୍ମ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଅପୂର୍ବ ମହିମା ଲାଭ ହୁଏ। ଯିଏ ସେ ମହତ୍ତ୍ୱହୀନ ଜିନିଷକୁ ପାଣିର ବୁଲବୁଲି ପରି ଗଣନା କରେନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉପହାସ କରନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚିଯାନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ଯାହାକୁ ଦିଅନ୍ତି, ପ୍ରକୃତି ତାଙ୍କୁ ଦୟା କରନ୍ତି। ସେ ଏହି ଲୋକରେ ଶୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମ ପାଇଯାନ୍ତି। ସମୟ ଆସିଲେ, ସେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁଧାମ ମିଳେ। ଯେଉଁ ବୀଜକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜନ୍ତି, ସେହି ବୀଜ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଆକାର ଓ ନିରାକାର, ଜ୍ୟୋତିରୂପ, ସ୍ୱାଧୀନ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ସେ ଅସକ୍ତ, ସାକ୍ଷୀ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ ଆକାର ଧାରଣ କରନ୍ତି। ସେ ସାଲୋକ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଚାରି ପଦକୁ ତୁଚ୍ଛ ଭାବେ ଗଣନା କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଲୋକେ ଶାସନକୁ ମାଟିର ଚୁଆଣ ପରି ଅସାର ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। ସେ ମହତ୍ତ୍ୱହୀନ ବସ୍ତୁକୁ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଗଣନା କରନ୍ତି ନାହିଁ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପରମ ଧାମ ଲାଗି ସେବା ବିନା ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଦ ସେବା କଲେ ସେ ସଦା ଅଚଳ ରହନ୍ତି। କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ ଲୋକେ ନିଜ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଶତଜନଙ୍କୁ ଲୀଳା କୃପାରେ ଉଦ୍ଧାର କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଗୋଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।