ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ବୃହତ୍ ସଭାରେ ଏକ ମହାର୍ଷି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ସେ ମାଳାବତୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ସୂର୍ଯ୍ୟ କେମିତି ଅଛନ୍ତି? ଚନ୍ଦ୍ର କେମିତି ଅଛନ୍ତି? ଏଠାରେ ଅଗ୍ନି କେମିତି ଅଛି?” ଏବଂ ସେଉଁଠି ଦେଖିଲେ, ମାଳାବତୀଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଷ୍କ ଲାଶ ପଡିଛି । ମହାର୍ଷି ମୌନ ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ । ତାପରେ ମାଳାବତୀ କହିଲେ, “ଫୁଲ ଓ ପାଣି ଦାନ କରି ଯେ କେହି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି । ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୁଃଖିତ ଏହି ଜନନୀଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ଶୁଣନ୍ତୁ । ମୁଁ ଉପବର୍ହଣଙ୍କ ଭାର୍ୟା ଓ ଚିତ୍ରରଥଙ୍କ ଝିଅ । ଦେବତାମାନେ ଦୟାକରି ଶୁଣନ୍ତୁ, ଏ ମୋର ଅନୁରୋଧ । ଦେବତାମାନେ ଯଦି ମୋତେ ମୋର ପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପୁନଃ ଦେଇଦେଇଥାନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଇଦେବି ।” ସେ ଏପରି କହି, ଦେବସଭାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବସି ରହିଲେ । ଏଉଁ ସମୟରେ ସେଠାରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ମଣିଷଙ୍କ ପାଇଁ ଧାନ କିଛି ସମୟ ପରେ ହିଁ ପକେ, ଯେପରି ଚାଷୀଙ୍କ ଖେତରେ ଧାନ ପକେ । ଗୃହସ୍ଥ ଚାଷୀ ମାଧ୍ୟମରେ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଜମିରେ ବିଆ ପକାନ୍ତି । ସମୟ ଆସିଲେ ଧାନ ପକେ, ଏବଂ ଗୃହସ୍ଥ ତାହା ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି । ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଗୃହସ୍ଥ ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ବିଆ ବୋପନ୍ତି, ଏହା ସବୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା ଦ୍ୱାରା । ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ ଦୀର୍ଘ ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ଏବଂ ଫଳ ଲଭନ୍ତି । ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୁଖରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖେତରେ, କିମ୍ବା ଅବିକାଶିତ ଜମିରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଆ ବୋପାଯାଏ । ସେପରି, ଶକ୍ତି, ରୂପ, ଏଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ, ଧନ—ଏଗୁଡ଼ିକ କେବେ ସନ୍ତାନ ନୁହେଁ । ଯେଉଁଠି ଜଣେ ପୁରୁଷ ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ସେବା କରନ୍ତି, ସେ ଅଚଳ ଶ୍ରୀ, ପୁତ୍ର, ପୌତ୍ର, ଜମି, ଧନ ଓ ସନ୍ତାନ ପାଆନ୍ତି । ଶିବଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ । ଯେ ଲୋକ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେ ଜ୍ଞାନ, ବିବେକ, କବିତା କୁଶଳତା, ପୁତ୍ର, ପୌତ୍ର ଓ ପରମ ଶ୍ରୀ ପାଆନ୍ତି । ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଓ ଶ୍ରୀ ପାଆନ୍ତି । ଯେ ଦୁଃଖୀଙ୍କ ନାଥ, ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ନିୟନ୍ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜନ୍ତି, ଯେ ଗଣେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ବାଧା ସ୍ଵପ୍ନ ଓ ଜାଗ୍ରତ ଦୁଇ ଅବସ୍ଥାରେ ଦୂର ହୁଏ । ଏହି ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ, ବିଦ୍ୟା, କବିତା ଦକ୍ଷତା ମିଳେ । ଯଦି କେହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ କିଛି ପାଆନ୍ତି; ନାହିଁ ହେଲେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି । ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା, ଧର୍ମ, ଖ୍ୟାତି, ଅପୂର୍ବ ଯଶ ମିଳେ । ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପହାସିତ ହୁଅନ୍ତି । ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ଦେଇ ପ୍ରକୃତି ଦୟା କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଲୋକ ଏହି ଜନ୍ମରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ଅନ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ସେପରି, ସେମାନେ ଏକାସାଥି ସେହି ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ।