ଏହିପରି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଏକାକୀ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସୌତି କହିଲେ: ସେଇ ସମୟରେ ସୃଷ୍ଟିହୀନ, ଜଳରହିତ, ଭୟଙ୍କର, ବାୟୁଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରରେ ବିଲୀନ ଏକ ବିଚିତ୍ର ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା। ସେଠାରେ କୌଣସି ଗଛ, ପାହାଡ, ସାଗର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଥିଲା ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ବିକୃତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ବିଚାର କରି, ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଏକାକୀ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ପୁରୁଷଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ତା’ପରେ ମହାଅହଂକାର ଏବଂ ପଞ୍ଚ ତନ୍ମାତ୍ରା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଏହା ପରେ ନାରାୟଣ ନିଜେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ—ତାଙ୍କ ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଏବଂ ପଦ୍ମ ଧରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର କମଳମୁଖ ମୁସ୍କୁରାଉଥିଲା। ଚେଷ୍ଟରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ନିବାସ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ଉତ୍ସ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧିର ମୂଳ ଭାବରେ ଅଭିଭୂଷିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ରୂପ ଓ ଚାରିତ୍ର୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷକ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଦେହ କାମଦେବଙ୍କ ଚାୟାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ନାରାୟଣ କହିଲେ: “ମୁଁ ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ଏବଂ ଯାହା କାର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କାରଣ। ତପସ୍ୟା ଏବଂ ତାହାର ଶାଶ୍ୱତ ଫଳ, ତପସ୍ବୀଙ୍କ ମାଧ୍ୟରେ ମହାନ, ଏବଂ ତପସ୍ବୀ ନିଜେ। ମୋର କୌଣସି କାମନା ନାହିଁ, ତଥାପି ମୁଁ କାମନାର ଆକାର, କାମନାକୁ ନାଶ କରୁଥିବା, ଏବଂ କାମନାର କାରଣ। ମୁଁ ବେଦର ରୂପ, ବେଦର ଉତ୍ପତ୍ତି, ବେଦର ଘୋଷିତ ଫଳ ଏବଂ ତାହାର ଫଳ ମଧ୍ୟ।" ଏପରି କହି, ଭକ୍ତିରେ ଭରି, ପ୍ରଭୁ ତାହାଁଠାରେ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ବସି ରହିଲେ। ଯିଏ ଏହି ନାରାୟଣଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୁତି ଏକାଗ୍ରତାରେ ପଢ଼େ, ସେ ଯଦି ପୁଅ ଚାହେଁ, ପୁଅ ପାଏ; ଯଦି ପତ୍ନୀ ଚାହେଁ, ପ୍ରିୟା ପାଏ; ଯେଉଁଠି କାରାଗାରରେ ଦୁଃଖିତ, ସେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ସୌତି ଆଉ କହିଲେ: ଏହି ସମୟରେ, ସ୍ଫଟିକ ଭଳି ଶୁଦ୍ଧ, ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଏବଂ ଦିଗ୍ବସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏକ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭା ଧାରଣ କରି ଏକ ଦେବତା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଗଳିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଜଟାଧାରୀ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ, ଶୁଳ ଏବଂ ମାଳା ଧରିଥିଲେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ। ସେ ମୃତ୍ୟୁର ମୃତ୍ୟୁ, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ଜୟକର୍ତ୍ତା, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶିବ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଏବଂ ଦୃଷ୍ଟି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଦୀପ୍ତିରେ ଆଲୋକିତ ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ। ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଯୋଗଞ୍ଜଳି ହାତରେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ମହାଦେବ କହିଲେ: “ଅଜୟ, ବିଜୟ ଓ ବରଦାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ସେଇ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ବିଶ୍ୱର ଲୋକଙ୍କ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଶ୍ୱର ନାୟକ, ବିଶ୍ୱର କାରଣ। ସେ ଉପରେ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷାର କାରଣ, ବିଶ୍ୱର ନାଶକ, ବିଶ୍ୱର ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଆଲୋକର ଉତ୍ସ, ସମସ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହିପରି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ତିଁଠି ରହିଲେ।" ଯିଏ ନିୟମ ଓ ସଂଯମରେ ଏହି ଶିବଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୁତି ପଢ଼େ, ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ଶ୍ରୀ ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଏଭଳି ଭାବେ, ବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିର୍ମିତ ଏହି ସ୍ତୁତି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଏହା ପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାଭିର କମଳରୁ ଏକ ଚାରିମୁଖୀ, ଧଳା ବସ୍ତ୍ର, ଧଳା ଦାନ୍ତ ଏବଂ ଧଳା କେଶଧାରୀ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ସେ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଧନ ଦାତା। ସେ ଚାରି ବେଦର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବେଦର ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ବେଦର ମୂଳର ନାୟକ; ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୋଗଞ୍ଜଳି ହାତରେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଅକ୍ଷୟ, ବ୍ୟକ୍ତ ଏବଂ ଗୋପାଳ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ଯୁବା, ଶାନ୍ତ, ଗୋପୀମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ। ବୃନ୍ଦାବନର କାନନ ସମୀପରେ ରାସମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ। ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ। ଯିଏ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼େ, ତାଙ୍କର ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ ଏବଂ ପୁଅ ଓ ନାତିମାନଙ୍କ ଶ୍ରୀ ସମୃଦ୍ଧି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।