ପିନାକୀ, ଯିଏ ସଦା ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହଶୀଳ, ସେ ମୋତେ ସ୍ନେହରେ ସଦା ସୁରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ। ଏହି କବଚର ଦଶ ଲକ୍ଷ ପାଠ କରିବା ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ। ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହବଶତଃ ମୁଁ ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା କହିଛି; ଏହା କେବେ ବି ଅନ୍ୟ କାହାକୁ କୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି କବଚର ଦୟାରେ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଏକ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଏବଂ ଏକ ଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇଥାଏ, ଏବଂ ଜୀବନାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କବଚ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଦି ମଧ୍ୟ ଭଗବାନ୍ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତଥାପି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ଲାଭ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହିପରେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ—ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶସ୍ତ୍ରଚାଳନାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ବୃହଦ୍ବଳ, ସୋମଦତ୍ତ, ବିଦର୍ଭ ଏବଂ ମିଥିଲାର ନୃପତି—ଏହି ସମସ୍ତ ମହାରଥୀମାନେ ଯମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର ପରଶୁରାମଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ରଣଭୂମିକୁ ଆସିଲେ। ରାମଙ୍କ ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେହି ସମସ୍ତ ବୀରମାନେ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଚଳାଇ ଅନେକ ଅଗ୍ନିବାଣ ବର୍ଷାଇଲେ। ପରଶୁରାମ, ସେମାନଙ୍କୁ ପରାଜିତ ଦେଖି, ଦ୍ରୁତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଯମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସର୍ପପାଶ ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ଭୃଗୁ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ସୋମଦତ୍ତଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ; ମିଥିଲାର ରାଜାଙ୍କୁ ଗଦା ଦେଇ ଏବଂ ନିଷାଧର ରାଜାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶୂଳ ଦେଇ ପ୍ରହାର କଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ଭୟାନକ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗ୍ରସର ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜା ଏବଂ ମହାରଥୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। କାନ୍ୟକୁବ୍ଜ ଏବଂ ସୌରାଷ୍ଟ୍ରର ଶତଶଃ ଯୋଦ୍ଧା, ଭଦ୍ର ଭଙ୍ଗର ଶତଶଃ ଯୋଦ୍ଧା ଏବଂ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଦଶ ଯୋଦ୍ଧା ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ବ୍ୟାପକ ବାଣବର୍ଷା ତିଆରି କଲେ, ଭୃଗୁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ତାହାକୁ ଚେଦ କରିଦେଲେ। ରାମ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ତିନି ରାତି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ଯେପରି ତାଲଗଛ ଗୁଛକୁ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ କଟାଯାଏ। ଏପରି ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ ଦେଖି, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ଏକ ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଭୃଗୁ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଲକ୍ଷ ରାଜାଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ସେ ସୁଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ନାୟକ ଗରୁଡ଼ାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସର୍ପପାଶ ଅସ୍ତ୍ରକୁ କାଟିଦେଲେ। ଏହା ସହ, ଭୃଗୁ ଯୁଦ୍ଧର ଉଚ୍ଚ ସମୟରେ ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ସେଇ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖି, ରାଜାମାନେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଅବତରିଲେ। ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ସେ ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଏଉଁବେଳେ, ଭୃଗୁ ଶୂଳ, ଗଦା, ତୋମର ଏବଂ ପଟ୍ଟିଶ ଧାରଣ କଲେ। କିନ୍ତୁ ସୁଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥ ଉପରେ କାଳୀ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସେହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଧରି ନେଲେ। ରାମ, ଜଗତ୍ ମାତା ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ଭୃଗୁ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର, ଶସ୍ତ୍ର ଏବଂ ପିନାକ ଧନୁକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ପରଶୁରାମ କହିଲେ, "ଅପମଙ୍ଗଳ ନାଶିନୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମର ମାୟାକୁ ପୁନଃପୁନଃ ଶିର ନମାଏ। ଜଗତ୍ ଧାରିଣୀ, ସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀ, ପୁନପୁନ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହେ ଜଗତ୍ ମାତା, ଦୟା କର; ତୁମେ ଯଦି ମୋଠାରୁ ମୁହଁ ଫେରିଯିବ, ତେବେ ମୋତେ କିଏ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ? ପୂର୍ବେ ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶିବଲୋକରେ ଏହି ଵର ଦେଇଥିଲେ।" ଏହିପରି ପରଶୁରାମଙ୍କ ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣି, ରେଣୁକାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉଚ୍ଚରିତ ଏହି ସ୍ତବ ଶୁଣି, ଦେବୀ ଅମ୍ବିକା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।