ଏକ ସମୟର କଥା, ଏଠି ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରକାରର ଜୀବ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ଶକ୍ତି କେଉଁଠୁ ମିଳେ, ତାହା ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା। ଧନୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଧନ ହିଁ ଶକ୍ତି ଥିଲା, ବିଶେଷକରି ଶୁଦ୍ଧ ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ। ହିଂସ୍ର ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କର ହିଂସାକୁ ଶକ୍ତି ଭାବରେ ଦେଖିଥିଲେ, ଏବଂ ପତିବ୍ରତା ନାରୀମାନେ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ନିଜର ଶକ୍ତି ଭାବିଥିଲେ। ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଧର୍ମକୁ ନିଜର ଶକ୍ତି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେବକମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ନିଜର ଶକ୍ତି ଭାବିଥିଲେ। ତପସ୍ବୀମାନେ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣକୁ ଶକ୍ତି ଭାବରେ ଦେଖିଥିଲେ, ଏବଂ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ସନ୍ନ୍ୟାସକୁ ନିଜର ଶକ୍ତି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ପୁଣ୍ୟକୁ ଶକ୍ତି ଭାବରେ ଦେଖିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଜାମାନେ ରାଜାକୁ ନିଜର ଶକ୍ତି ଭାବିଥିଲେ। ଗଛମାନେ ପାଇଁ ଜଳ ଶକ୍ତି ଅଟୁଟ ଥିଲା, ମାଛମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଜଳ ଏହି ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟର ଉତ୍ସ ଥିଲା। ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବର ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିବା ଦେଖାଯାଇନାହିଁ, ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ କେବେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିନାହିଁ। ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଇ ରାଜା ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଯୁଦ୍ଧ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ରାମଙ୍କ ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ମାତ୍ସ୍ୟ ରାଜା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇ ସେମାନେଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ମାନେ ସହ ଅଟକାଇ ଦେଲେ। ରାଜା ଏକ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଆକାଶରେ ଉଡ଼ାଇଲେ, ଯାହା ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ସହ ଋଷିମାନେ ଧନୁ ଓ ତୀରକୁ କାଟିଦେଲେ; ରାଜା ଅସ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଦେଖି ଋଷିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦେହହୀନ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା। ଶିବଙ୍କ ଦିବ୍ୟ କବଚ କ୍ୱି ଦୁର୍ବାସା ମୁନି ଦେଇଥିଲେ। ଏହି କବଚ ଜୀବନର ଦାତା, ଏହି କବଚ ପାଇଁ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବାକୁ କହାଯିଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ବଣ୍ଡ ରାଜା ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଏହା ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭଙ୍ଗିଗଲା। ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି କବଚ ଚାହିଲେ। କବଚ ନେଇ ସେ ଦିବ୍ୟ ବଣ୍ଡ ଦେଇ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲେ; ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶର ଜନ୍ମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧର୍ମିକ ଥିଲେ। ଏଉଁବେଳେ ନାରଦ ମୁନି କହିଲେ, "ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ନାରାୟଣ, ମୁଁ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ।" ତାପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, "ଏହି କବଚକୁ 'ବିଶ୍ୱଜୟ' କୁହାଯାଏ, ଏହା ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗର ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ।" ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଦୁର୍ବାସା ଏହି କବଚ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମାତ୍ସ୍ୟ ରାଜାକୁ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି କବଚ ଶରୀରରେ ଥିଲେ, କେହି ମୃତ୍ୟୁ ହେବାର ଆଶଙ୍କା ନାହିଁ। ଏହି କବଚ ପଠିବା ଓ ପିନ୍ଧିବା ଦ୍ୱାରା ବାଣା ସହଜରେ ଶିବତ୍ୱ ପାଇଥିଲେ। ବୀରବଦ୍ର ଏହା ପିନ୍ଧି ସମ୍ବୋ ହେଇଥିଲେ। ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଏହି କବଚ ପିନ୍ଧି ଜୟୀ ହେଇଥିଲେ। ଜୈଗିଶାବ୍ୟ ମହାଯୋଗୀ, ଏହି କବଚ ପଠିବା ଓ ପିନ୍ଧିବା ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସମ୍ବୃଦ୍ଧି ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇଥିଲେ। ଏହି କବଚର ମନ୍ତ୍ର ଏଭଳି ରହିଛି: "ଓଁ ନମଃ ଶିବାୟ" ମୋର ମୁଣ୍ଡକୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷା କରୁ। "ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ କ୍ଲିଂ ଶିବାୟ ସ୍ୱାହା" ମୋର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷା କରୁ। "ଓଁ ନମଃ ଶିବାୟ ଶାନ୍ତାୟ ସ୍ୱାହା" ମୋର ଗଳାକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁ। "ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ ପଞ୍ଚମୁଖୀକୁ ସ୍ୱାହା" ମୋର ଦାନ୍ତକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁ। "ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ କ୍ଲିଂ ତ୍ରିନେତ୍ରକୁ ସ୍ୱାହା" ମୋର କେଶକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁ। "ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ କ୍ଲିଂ ମାଈଂ ରୁଦ୍ରକୁ ସ୍ୱାହା" ମୋର ନାଭିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁ। "ଓଁ ହ୍ରୀଂ କ୍ଲିଂ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟକୁ ସ୍ୱାହା" ମୋର ଭୌ ଓ ଭୁଜାକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁ। "ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଈଶ୍ୱରକୁ ସ୍ୱାହା" ମୋର ଉଦରକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁ। "ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ କ୍ଲିଂ ଈଶ୍ୱରକୁ ସ୍ୱାହା" ମୋର ହାତକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁ। "ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ ଭୂତନାଥକୁ ସ୍ୱାହା" ମୋର ପାଦକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁ। ଦିଗବନ୍ଧନରେ: ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଭୂତେଶ ମୋତେ ସୁରକ୍ଷା କରୁ, ଅଗ୍ନିକୋଣରେ ଶଂକର ରକ୍ଷା କରୁ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଖଣ୍ଡପରଶୁ ରକ୍ଷା କରୁ, ବାୟୁକୋଣରେ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ରକ୍ଷା କରୁ, ଉପରେ ମୃଦା ସଦା ସୁରକ୍ଷା କରୁ, ତଳେ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ନିଜେ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ କବଚର ଉପଦେଶ ଓ ଶକ୍ତିର କଥା, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ।