ଏକ ସମୟର କଥା, ରୂପସୀ ଜନାନୀଙ୍କୁ କିଏ ଏମିତି କହିଲେ— "ଉଠ, ମଧୁର ମଲୟ ପର୍ବତକୁ ଯାଅ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।" ଏଠାରେ ହଳକା ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ବହୁଥିଲା, ଯାହାର ଗନ୍ଧ ଏଇ ସ୍ଥାନକୁ ଆନନ୍ଦମୟ କରିଦେଉଥିଲା। ତାଙ୍କୁ କହାଗଲା— ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, କଷ୍ଟୁରୀ ଏବଂ କେସର ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ ମନ୍ଦନ କର। ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ଅମୃତ ସମାନ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଗଲା। ଏପରି ମଧୁର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ରାଜାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଏତେ ଗଭୀର ଥିଲା ଯେ, ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସ୍ବୟଂ ଭାଷା ଦେହହୀନ ହୋଇଗଲା। ତାଙ୍କୁ କୁହାଗଲା— "ତୁମେ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କର କୃପାରେ ମହାଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।" ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀ, ଯିଏ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅଂଶରୂପିଣୀ ଥିଲେ, ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ଶବ୍ଦମାନେ ମାତ୍ର ଶୁଣି ରାଜାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଗଲା। ପରେ, ସେ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶବଦାହ କାର୍ଯ୍ୟ ସଜାଇ ଦେଲେ। ଏହି ଶୋକ ଅବସରରେ ସେ ବହୁ ପ୍ରକାର ଦାନ ଦେଲେ, ବିଭିନ୍ନ ପୋଷାକ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ— "ଏହି ସମ୍ପଦ ଉପଭୋଗ କର, ପୁନଃପୁନି ଦାନ କର।" ଯେଉଁ ସମ୍ପଦ ରାଜାଙ୍କ ଭଣ୍ଡାର ଓ ଅଧିନ ଥିଲା, ସେ ସବୁ ଦାନ କରିଦେଲେ। ତାପରେ ରାଜା ହୃଦୟର ଭାଗ ଭାଗ ହୋଇଯିବା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ରାସ୍ତାରେ ପ୍ରତି ପଦକୁ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେଉଁଠି ଏକ ମହିଳା ଖୋଲା କେଶ, କଟା ନାକ, ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖାଦେଲେ। ଏହାପରେ ଏକ ଦୁଷିତ ମୁଁହ, ଦୁଷିତ ଗର୍ଭ ଓ ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ବେଶ୍ୟା ଦେଖାଗଲେ। ଏହିପରି ପଥରେ ଏକ କୁମ୍ଭକାର, ତେଲି, ଶିକାରୀ ଓ ସାପ ଧରି ଖାଏଥିବା ଲୋକ ଦେଖିଲେ। ଏହା ସହିତ ଚର୍ବି ବିକ୍ରେତା ଓ ଝିଅ ବିକ୍ରି କରୁଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏକ ସାପ କାଟିଥିବା ଲୋକ, ସାପ, ଗୋଧା ଓ ବିଷାକ୍ତ ଖରା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଗଲା। ଏହିପରି ଏକ ଭିକ୍ଷୁକ, ବଳଦ ଗାଡ଼ି ଚାଳକ, ଶୂଦ୍ର ଶବ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ଲୋକ, ଶୂଦ୍ର ଖାଦ୍ୟ ପାକ କରୁଥିବା, ଶୂଦ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ପରିଚାଳନା କରୁଥିବା, ଗ୍ରାମ ପୁରୋହିତ ଓ କୁଶ ଘାସର ପୁତୁଳି ଏବଂ ଶବଦାହ କରୁଥିବା ଲୋକ ଦେଖାଗଲେ। ଏହି ସହିତ କପାସ, କଛପ, ଚୁରୁଣି, କୁକୁର ଓ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରୁଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏଠାରେ କଉଡି, ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇବା, କଟା କେଶ, ନଖ ଓ ମଳ ଭରିଥିବା ଲୋକ ଦେଖାଗଲେ। ଅଶୁଭତା, କାନ୍ଦୁଥିବା ଏବଂ କାନ୍ଦି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏଠାରେ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ, ଚୋର ଓ ମଣିଷ ହତ୍ୟାକାରୀ ଦେଖାଗଲେ। ଦେବତା, ଗୁରୁ ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଧନ ଚୋରି କରୁଥିବା ଲୋକ ଏବଂ ପିତା ମାତାଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବା ପିପଳ ଗଛକୁ କ୍ଷତି କରୁଥିବା ଲୋକ ଦେଖିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇଥିବା, ଆଘାତ କରୁଥିବା ଓ ବିଶ୍ୱାସଘାତ କରୁଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଜୀବ ହନନ କରୁଥିବା, ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ଓ କ୍ରୂର ଲୋକ ଏବଂ ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ, ଏକ ଚକ୍ଷୁ, ବଧିର ଲୋକ ଦେଖିଲେ। ଅପବାଦିତ, ରକ୍ତ ବମି କରୁଥିବା, ମହିଷ ଓ ଗଧା ଦେଖିଲେ। ତିବ୍ର ପବନ, ରକ୍ତ ବୃଷ୍ଟି, ଢୋଳ ତାଳ ବାଜିବା ଓ ଗଛ ପଡ଼ିଯିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସହିତ ଫାସି, ଶୁଖିଲା କାଠ, କାଉଁଁ ଓ ଗନ୍ଧକ ଦେଖାଗଲା। ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତନ୍ତ୍ର-ମନ୍ତ୍ର ଜୀବୀ ଲୋକ ଦେଖିଲେ। ଖରାବ ସମ୍ବାଦ, ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ବାଦ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଓ ଅସ୍ଥିର ଶ୍ୱାସ ଦେଖିଲେ। ଏତେ ଅଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ରାଜା ଭୟହୀନ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ। ତିନି ତାଙ୍କର ରଥରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତରିଗଲେ ଓ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠି ରାମ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ— "ତୁମେ ଯେଉଁ ସ୍ବର୍ଗ ଆଶା କର, ତାହା ପାଅ।" ଏହିପରି ଭୃଗୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ରାଜା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।