ପୁଣିଥରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସାଧୁମାନେ ସେଇ ନାମକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଋଷିମୁନିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ନାମ ଗାନ କରନ୍ତି। ସେଇ ପ୍ରଭୁ ସବୁବେଳେ ଦୁଃଖିତ, ଅସହାୟ ଓ ଶରଣାଗତ ଲୋକମାନେଂକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ସଦା ଉତ୍ସୁକ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ମାତା ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ପୁଅ ଉପରେ ଶାପ ଲାଗିବା ଦ୍ୱାରା ମୋର ପୂଜା ବିଘ୍ନିତ ହୋଇଛି। ଏ ଜଗତର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି, ସମସ୍ତ ଅଧିକାର ପୂର୍ବେ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା।” ତେବେ ମହାଦେବ କହିଲେ, “ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ପୁଷ୍କରରେ ଏକ ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ—ସେଠାରେ ଅଧିପତ୍ୟ, ଧନ, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ପ୍ରଭାବ ଯେଉଁଠି ଅଜ୍ଞାତ, ଗୁପ୍ତ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ—ସେସବୁ ମଧ୍ୟ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଏହାଠାରୁ ମହାନ ହେଉଛି ଏକ ଦେବୀ ପତିବ୍ରତା ନାରୀର ଶକ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭାମାନକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ।” ଧର୍ମ ଏହି କଥାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରି କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଧର୍ମ ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ। ଏବଂ ସାତ ମନ୍ବନ୍ତର ଧରି ତପସ୍ୟା କରିବାର ଫଳରେ ଏହି ଶକ୍ତି ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।" ଦେବତାମାନେ ଏବେ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ କହିଲେ, “ହେ ମାଧବ, ଏବେ ଏକ ନାରୀଙ୍କ ଶାପରେ ସମସ୍ତ କିଛି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି।” ଏଭଳି କହି ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ନିର୍ବାକ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। କେହି କହିଲେ, “ସମସ୍ତେ ଏହି ଘଟଣାର ମୂଳକାରଣଙ୍କୁ ଯାଅ; ଜନାର୍ଦନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ମାଳାବତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ସେ ଅଗ୍ନିଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କୁମ୍କୁମ ତିଳକ ଲାଗିଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆଭା ପତିସେବାର ତପସ୍ୟାରେ ବର୍ଷାବଧି ଜମା ହୋଇଥିଲା। ସେ ଏକ ଶବର ଛାତି ଉପରେ ବସି ଯୋଗାସନ କରୁଥିଲେ, ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ତର୍ଜନୀର ଟିପରେ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ମାଳା ଧରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଠୋଡ଼, ରତ୍ନ ତଥା ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କର ଚଉଡ଼ା କଟି, ଘନ ଜଘନ୍ନ ଓ ଉଦାର ସ୍ତନ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ବିସ୍ମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସୌତି କହିଲେ, “ତା’ପରେ ସେମାନେ ମାଳାବତୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ମିଳେ। ଦେବତାମାନେ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ମାଳାବତୀ ନିଜ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ସ୍ତ୍ରୀ ହୋଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାଳକ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଯିଏ ହାତରେ ଦଣ୍ଡ ଓ ଛତା ଧରିଥିଲେ, ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଜ୍ଵଳମାନ ତିଳକ ଲାଗିଥିଲା, ସମଗ୍ର ଦେହ ଚନ୍ଦନରେ ଲିପ୍ତ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ସେ ଏକାଘଟିକାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “କେଉଁ କ୍ରିୟାରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସ୍ୱୟଂ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଅବସ୍ଥିତ? ଏଠି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ନାଶକ ଶମ୍ଭୁ ସ୍ୱୟଂ ଅଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ କିପରି, ଚନ୍ଦ୍ର କିପରି, ଅଗ୍ନି କିପରି ଏଠି ଅଛନ୍ତି? ମାଳାବତୀ, ତୁମ ଗୋଦିରେ ଏହି ଶବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଷ୍କ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଛି, ହେ ନିର୍ମଳା!” ଏଭଳି କହି ସେ ମୌନ ହେଲେ। ତେବେ ମାଳାବତୀ କହିଲେ, “ଯିଏ ପୁଷ୍ପ ଓ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ଓ ହରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୁଃଖିତ ମନିଷ୍ୟର ନିବେଦନକୁ ଦୟାକରି ଶୁଣ। ମୁଁ ଉପବର୍ହଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଏବଂ ଚିତ୍ରରଥଙ୍କ ଝିଅ। ଦିବ୍ୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ମୁଁ ଆନନ୍ଦମୟ ସ୍ଥାନରେ ବାସ କରୁଥିଲି। ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କର ତାଙ୍କ ପତି ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସମାନ ମୂଲ୍ୟ ରଖେ, ହେ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ହଠାତ୍ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ମୋ ପତି ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ନିଜ-ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଅଛନ୍ତି।” ଏଭଳି ମାଳାବତୀଙ୍କ ଦୁଃଖ, ତାଙ୍କର ପତିବ୍ରତା ଶକ୍ତି ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା।