ଗୋଲୋକର ମଣିମୟ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ, ଶତଶୃଙ୍ଗ ମହାପର୍ବତ ଉପରେ, ଶାନ୍ତ ଓ ଆକର୍ଷକ ଶ୍ରୀରାଧାକାନ୍ତ ସ୍ଥିତି କରିଛନ୍ତି। ଯେ କେହି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଦିନର ତିନି ସଂଧିବେଳାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ପଢ଼ିଥାଏ, ସେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରର କୃପାରେ ହରିଙ୍କର ସେବା ଓ ଭକ୍ତିକୁ ଲାଭ କରେ। ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ନାୟକ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶେଷରେ ହରିଙ୍କର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ସେ ଜୀବନେ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଭକ୍ତ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ଛଅ ପ୍ରକାର ଜ୍ଞାନ ଜାଣିଥାଏ, ଦଶଶକ୍ତି ଧାରଣ କରେ, ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚଳିଥାଏ, ଏବଂ ଚିନ୍ତାମଣି ବୃକ୍ଷପରି ସଦା ହୁଏ। ଏପରି ଏହି ମହାସ୍ତୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରାଗଲା। ଏହା ପରେ, "ବତ୍ସ, ଏବେ ତୁମେ ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଅ," ବୋଲି ଆଜ୍ଞା ଦିଆଗଲା। "ତୁମେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଏ ଭୂମିକୁ ତିନି ସପ୍ତ ରାଜାମାନେଠାରୁ ମୁକ୍ତ କର।" ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ପୁଷ୍କର ତୀର୍ଥକୁ ଯାଇ, ମନ୍ତ୍ରର ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ। ଏକ ମାସ ଧରି କିଛି ଖାଇନାହାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରମୁଦିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିବା ସମୟରେ, ସେ ଦେଖିଲେ ଆକାଶ ଦୀପ୍ତିରେ ଭରିଯାଇଛି। ସେ ଦୀପ୍ତିମୟ ମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମଣିମୟ ରଥ ଦେଖିଲେ। ଏହି ରଥରେ ଥିଲା ଏକ ମୃଦୁସ୍ମିତ, କୃପାମୟ ମୁହଁ, ଯିଏ ଭକ୍ତମାନେଠାରେ ଅନୁଗ୍ରହ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେ ନମ୍ର ହୃଦୟରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏ ଭୂମିକୁ ତିନି ସପ୍ତ ରାଜାମାନେଠାରୁ ମୁକ୍ତ କରିବି। ଦୟାକରି ମୋତେ ତୁମ୍ଭ ଚରଣକମଳର ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ସେବା ଦିଅ।" ଭୃଗୁ ମୁଣି ନମନ କରି, ସେହି ପରମ ଧାମକୁ ଗଲେ। ସେ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା। ପରେ ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ପରେ ଘରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ, ପିତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ, ଭାଇମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଏକ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ କ୍ରମିକ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ। ରାମା ଶୁଭ ଶକୁନ ଦେଖିଲେ ଓ ବିଜୟର ଚିହ୍ନ ଶୁଣିଲେ। ଯିବା ସମୟରେ, ମୁନି ଅଚାନକ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ—"ତୁମର ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ।" ଏପରି ବିଭିନ୍ନ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଶୁଣି, ସେ ଶୁଭ ମନେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପଥରେ ସେ ଏକ ସତୀ ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପତି ଓ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ସେବା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ହାତରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦୀପ ଧରିଥିଲେ। ସେ ଶିବ, ପାର୍ବତୀ, ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ, ଦମ୍ଭ ଚରାଇ ଓ ଏକ ନେଉଲି ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏହିପରି ଧଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ, ହାତୀ, ସିଂହ, ଘୋଡ଼ା, ନଦୀ ଓ ଦ୍ୱୀପ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ମୟୂର, ଖଣ୍ଡେଇ ଚରାଇ, ଶଂଖ, ଏବଂ ଛୋଟ ଟିଟିଭି ପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ମେଘ ଚମକ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶୁଭ ରଶ୍ମି ଦେଖିଲେ। ସେ ମାଣିକ୍ୟ, ଚାଁଦି, ମୁକ୍ତା, ମୁଖ୍ୟ ମଣି ଓ ପ୍ରବାଳ ଦେଖିଲେ। ଏକ ପତ୍ର, ଧ୍ୱଜ, ଛତ୍ର, ଆଇନା ଓ ଧଳା ଚାମର ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଦୁଧ, ଘୃତ, ପାନ, ଅମୃତ ଓ ମିଠା ଖିର ଦେଖିଲେ। ଏକ ବିଲାଇ, ବଡ଼ ବୃଷ, ଭେଡ଼ା ଓ ପାହାଡ଼ି ଉଠୁନ୍ଦିଆ ମୂଷା ଦେଖିଲେ। ମୁଷ୍କ, ବିଶେଷ ପଙ୍ଖା, ଜଳ, ହଳଦୀ ଓ ତୀର୍ଥ ମୃତ୍ତିକା ଦେଖିଲେ। ହରିଣ, ବେଶ୍ୟା, ମଉ ମକୁ, କପୂର ଓ ପିତାମ୍ବରଧାରୀ ଜଣେ ମଣିଷ ଦେଖିଲେ। ଗୋଶାଳା, ଗୋମାର୍ଗ, ଶୋଭାମୟ ଗୋଶାଳା ଓ ଗୋମାତାଙ୍କର ଶୁଭ ଚଳାଚଳ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ତାମ୍ବା, ସ୍ଫଟିକ, ପୂଜ୍ୟବସ୍ତୁ, ସିନ୍ଧୂର, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଖିଲେ। ସେ ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଭରା ବାୟୁ ଓ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଲାଭ କଲେ। ଏପରି ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖି ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଶେଷରେ ସେ ପୌଲସ୍ତ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ତପୋଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପବିତ୍ର ଗନ୍ଧ ଭରିଥିଲା।