ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରି ଭୂମିରେ ଘୃତ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଜଗତର ପ୍ରିୟ ଲୋକ, "ମୁଁ ଏହି ଜଗତରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ," ବୋଲି କହିଲେ। ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିରେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟତା ହରାଇବେ ଏହି ଶାପ ଦିଆଯାଇଲା। ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶାପ ଦିଆଯାଇଲା—ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ହରାଇଯିବ। ଏହି ସହିତ, ଯମଙ୍କ ଅଧିକାର ଦୂରେ ଦିଅଯିବା ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ରୋଗ ଦେଇ ଶାପ ଦିଆଯିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ତିନି କୌଶିକୀ ନଦୀର କୂଳକୁ ଶାପ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେ ସହ ଆସିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମାଧବ, ପ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଏହି ଶାପ ହେବା ଦିଅନାହିଁ; ସେମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର।" ତୁମର ନାମ ପୁନ୍ୟବାନ୍, ଋଷି, ମୁନିମାନେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ଚାନ୍ତନ୍ତି। ଦୁଃଖିତ, ନିରାଶ୍ରୟ, ଶରଣାଗତମାନେକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାରେ ତୁମେ ନିରତ ଅଛ। "ମୋ ପୂଜା ମୋ ପୁଅଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ବାଧିତ ହେଇଛି," ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ। "ସମସ୍ତ ଅଧିକାର ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଦେଇଥିଲେ।" ମହାଦେବ କହିଲେ, "ପୁଷ୍କରରେ ଏକ ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ, ଯେଉଁ ଅଧିକାର, ଧନ, ଜ୍ଞାନ, ପ୍ରଭାବ, ଲୁଚିଥିବା, ଦୁର୍ଲଭ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ—ସେହି ସବୁ ଅତିଶୟ ଦୁର୍ଲଭ। ତଥାପି, ଏକ ପତିବ୍ରତା ସ୍ତ୍ରୀର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ଵଳତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।" ଧର୍ମ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଧର୍ମ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ।" ସପ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତର ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ଏହି ପୁନ୍ୟ ହେଉଛି। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, "ମାଧବ, ଏବେ ଏକ ସ୍ତ୍ରୀର ଶାପରେ ସମସ୍ତ ହରାଇଗଲା।" ଏପରେ ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। "ସମସ୍ତେ ମୂଳ କାରଣକୁ ଯାଉ। ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ନେଇଛନ୍ତି," ବୋଲି କହିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହ ନେଇ ଯାଇଗଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ମାଳାବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ତିନି ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଲାଲ ଟିକାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶୋଭା ପତିସେବାର ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ଦୀର୍ଘ ଅନୁଭବ ହୋଇ ଲୁଚି ରହିଥିଲା। ତିନି ଏକ ଶବର ଛାତିରେ ବସି ଯୋଗାସନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ତରଜୀର ଟିପ୍ସରେ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ମାଳା ଧରିଥିଲେ। ତିନି ଚମ୍ପା ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ବିମ୍ବା ଫଳର ଅଧିକ କୁହୁଳି, ରତ୍ନ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଚଉଡ଼ ବକ୍ଷ, ଭାରି ନିତମ୍ବ, ଉପୁଳ ଉରୁ, ଉପୁଳ ସ୍ଥନ ଥିଲା। ଏପରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଏହି ରୂପ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ସୌତି କହିଲେ, "ଦେବତାମାନେ ମାଳାବତୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିଲେ।" ଦେବତାମାନେକୁ ଦେଖି, ମାଳାବତୀ ନିଶ୍ଚଳ ନିଷ୍ଠାରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଶୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଦଣ୍ଡ ଓ ଛତା ଧରିଥିଲେ, ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଟିଲକ ଥିଲା। ସମଗ୍ର ଶରୀର ଚନ୍ଦନରେ ଲିପ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମର ଦୀପ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ଵଳ ଥିଲେ। ସେ ସମ୍ମିଳନୀ ମଧ୍ୟରେ ଚାନ୍ଦର ତାରାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପରି ବସିଲେ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "କୃତି କଣ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସ୍ୱୟଂ ଜଗତର ନିର୍ମାଣ କରିଥାନ୍ତି?" ଏଠାରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଶକ ସ୍ୱୟଂ ଶମ୍ଭୁ ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି ରେ ବିରାଜିତ।