ସଂସାରରେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଦୁର୍ଲଭ, ଏବଂ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଏମିତି କେଉଁ ଜଣେ ନାରୀ ଅଛନ୍ତି ଯିଏ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନରେ ଶୋଭିତ? ମୋତେ ଅମରତ୍ୱ, ଇନ୍ଦ୍ରପଦ ବା ମୋକ୍ଷ ପଥ ପ୍ରତି କୌଣସି ଆକାଂକ୍ଷା ନାହିଁ। ହେ ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ, ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ପ୍ରକାର ନାରୀ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଦିଆଯାଇଛି। ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଗୁଣ, ତେଜସ୍ବିତା ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ, ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତ ଏବଂ ସାଗରପରି ଗଭୀର, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, କାମଦେବଙ୍କ ପରି ଶୋଭାମୟ, ସଂସ୍କୃତି ଓ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞାନରେ, ବୃଗୁଙ୍କ ପରି ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଧର୍ମରେ ସ୍ୱୟଂ ଧର୍ମଙ୍କ ସମାନ, ସତ୍ୟରେ ତଥା ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଶାସନରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ଓ କ୍ଷମାରେ ପୃଥିବୀପରି ଅପାର। ହେ ଦେବଗଣ, ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞର ହବି ଭୋଗ କର, ସେଉଁଠାରେ ପୃଥିବୀରେ ଘୃତ ଭୋଗ କରିବାର ଅଧିକାର ତୁମର ଅଛି। ହେ ନାରାୟଣ, ଜଗତର ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ଏହି ସଂସାର ଠାରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ। ହେ ପ୍ରଜାପତି, ତୁମର ପୁଅଙ୍କ ଶାପଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ। ହେ ଶମ୍ଭୁ, ମୋର ଶାପରେ ତୁମେ ତୁମର ଜ୍ଞାନ ହରାଇବ। ମୁଁ ଯମଙ୍କ ଅଧିକାରକୁ ଦୂର କରିଦେବି, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଏବଂ ଏଉଁଠି, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ରୋଗ ଦେଇ ଶାପ ଦେଉଛି, ବିଳମ୍ବ ବିନା। ଏପରି କହି, ସେ କୌଶିକୀ ନଦୀ ତଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଉପରାନ୍ତ, ସେ ଚେତନ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ହେ ମାଧବ, କେବଳ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଶାପ ହେବ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସାଧୁମାନେ ପାଠ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି। ତୁମେ ସଦା ଦୁଃଖିତ, ଅନାଥ ଓ ଶରଣାଗତମାନେ ପାଇଁ ଉଦ୍ଧାରକ। ମୋର ପୂଜା ଏବେ ମୋ ପୁଅଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଶାପରେ ବାଧା ପାଇଛି। ସଂସାରର ସମସ୍ତ ଅଧିକାର ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଦେଇଥିଲା।" ମହାଦେବ କହିଲେ, "ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ପୁଷ୍କରକୁ, ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ଚାହେ ଶାସନ, ଧନ, ଜ୍ଞାନ ବା ପ୍ରାକ୍ରମ ହେଉ, ଯେଉଁଠି ଅଜ୍ଞାତ, ଗୁପ୍ତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ଉପଲବ୍ଧି — ସେସବୁ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଏକ ସତୀ ନାରୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କ ତେଜକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।" ଧର୍ମ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଧର୍ମ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଥିଲ। ସପ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତର ତପସ୍ୟାର ପୁଣ୍ୟରେ..." ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, "ହେ ମାଧବ, ଏବେ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ଶାପରେ ସମସ୍ତ କିଛି ହରାଇଯାଇଛି।" ଏପରି କହି ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ନିରବ ଓ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲେ। ତାପରେ କେହି କହିଲେ, "ସମସ୍ତେ ତାହାର ମୂଳକାରଣକୁ ଯାଅ; ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଏବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସୁକତା ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ, ସେଇ ଗୁଣଶୀଳା ଦେବୀ ମାଳାବତୀ, ଯିଏ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ସେ ଅଗ୍ନିଶୁଦ୍ଧ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସିନ୍ଦୂର ରେଖା ଲାଗିଥିଲା। ତାଙ୍କର ତେଜସ୍ବିତା ଦୀର୍ଘ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ପତିସେବାରେ ସଞ୍ଚିତ ହୋଇଥିଲା। ସେ ଏକ ଶବ ଛାତି ଉପରେ ଯୋଗାସନରେ ବସିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ତରଜନୀ ମୁଣ୍ଡରେ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ମାଳା ଧରିଥିଲେ। ସେ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ବିମ୍ବା ଫଳ ପରି ଓଠ, ରତ୍ନାଭୂଷିତ ଓ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।