ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ଏହିପରି ଘଟିଲା: ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଅନେକ ଦେବତା ସବୁ, ଏକ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେ ଭଗବାନ ନିଜେ ନାରୀ, ନପୁଂସକ ଓ ପୁରୁଷ ରୂପ ନେଇଥାନ୍ତି। ସେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ଭାବରେ ବି ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଅନେକ ଜଗତ୍ଗୁଡିକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ସେ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିର ଧାରୀ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି କାଳ, କାଳର ମୃତ୍ୟୁ, କଳି ଯୁଗ ଓ କାଳରୁ ଜନ୍ମିତ ମୂଳ। ଏପରି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ବର୍ଣ୍ନନା କରି, ଭୃଗୁ ମୁନି ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ବନ୍ଦନା କଲେ। ଯିଏ ଭାବନା ସହିତ ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ରଙ୍କ ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରେ, ସେ ଅନେକ ଫଳ ଲାଭ କରିଥାଏ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଶଙ୍କର ଭଗବାନ କହିଲେ: “ଏବେ ମୋତେ କହ, ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ?” ପାର୍ବତୀ କହିଲେ, “ଏଠି ଏକ ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶାନ୍ତ ଓ ନୀତିବାନ୍ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।” ତାପରେ, ଭୃଗୁ କହିଲେ: “ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ନାମ ପରଶୁରାମ, ମୁଁ ରେଣୁକାଙ୍କ ପୁତ୍ର। ମୋତେ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ, ଦୟାର ସାଗର, ଦାସ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର। ମୋର ପିତା, ରାଜା ନିଜେ ଶିକାରକୁ ଯାଇଥିଲେ ଓ ଉପବାସ କରୁଥିଲେ। ଏକ ମୂଢ଼ ରାଜା, ପିତାଙ୍କୁ ଚିତା କାମନାରେ, ଦୂଧାଳ ଗାଁ ନିମିତ୍ତେ ହତ୍ୟା କଲା। ମୋର ମାତା, ପିତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଗଲା, ଏବେ ମୁଁ ଏକ ଅନାଥ। ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ଏକ କଠିନ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି—ଯୁଦ୍ଧରେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ, ମୋର ପିତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିବା, ସେଉଁଠି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିବି।” ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ର କଥା ଶୁଣି ଓ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖି, ହର—ଶିବ—କିଛି କହିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: “ତୁମେ ତିନି ସପ୍ତ ଥର ରୋଷରେ ବଡ଼ ଉଦ୍ୟମ କରିଛ, ବ୍ରାହ୍ମଣ। ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ର ବିନା ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ହଜାର ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ନାୟକକୁ ବଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଦେଇଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ। ଯିଏ ଦିନ ଓ ରାତି ହରିଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଓ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରେ—ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଘରକୁ ଯାଅ; ଶଙ୍କର କଣ କରିବେ?” କାଳୀ କହିଲେ: “ଏକ ଠିଆ ଚାପୁଣି ଚାହୁଁଛି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ହାତରେ ଧରିବାକୁ—ଏହିପରି ଅସମ୍ଭବ ଉଦ୍ୟମ।” ଯିଏ ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି, ଅତି ପୁଣ୍ୟବାନ, ଏବଂ ଅନେକ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଥିବା—ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରଣା ଶୁଣି, ପରଶୁରାମ ଦୁଃଖରେ ଜୋରରେ କାନ୍ଦିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କାନ୍ଦା ଶୁଣି, ଦୟାର ସାଗର ଶଙ୍କର, ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମତି ପାଇ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ, କହିଲେ: “ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଦେବି, ତିନି ଲୋକରେ ଅତିଦୁର୍ଲଭ। ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ କବଚ ଦେବି। ତୁମେ ତିନି ସପ୍ତ ଥର ଭୂମିକୁ ରାଜାମାନେଠୁ ମୁକ୍ତ କରିବ।" ଏହିପରି କହି, ଶଙ୍କର ଭଗବାନ ପରଶୁରାମଙ୍କୁ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ସ୍ତୋତ୍ର, ଉପାସନା ପ୍ରଣାଳୀ, ଆଦି କ୍ରିୟା, ଲାଭ ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଗଣନା ଓ ଅନେକ ଶସ୍ତ୍ର—ସର୍ପପାଶ, ପାଶୁପତ, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଗରୁଡ, ଜ୍ରମ୍ଭଣ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର-ମନ୍ତ୍ର—ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ନିଜ ସେନାର ସୁରକ୍ଷା, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ପାଇବା ପ୍ରଣାଳୀ, ଶତ୍ରୁ ଦଳ ଦମନ, ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ମୋହିନୀ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ, ଯାହା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରେ। ଗୁରୁ ପରମ୍ପରାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି, ପରଶୁରାମ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କଲେ। ନାରଦ କହିଲେ: ଦୟାରେ, ଶଙ୍କର ପରଶୁରାମଙ୍କୁ ସ୍ତୋତ୍ର ଓ କବଚ ଦେଇଲେ।