ଏକ ଯୋଗୀ, ତାଙ୍କର ମନ ଦ୍ୱାରା ଯାତ୍ରା କରି, ଶିବଙ୍କ ର ଅଦ୍ଭୁତ ଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଯୋଗୀମାନେ ଥିଲେ। ଶିବ ଲୋକ ଚାରିପାଖରେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ଉଦ୍ୟାନ ରହିଛି, ଏବଂ ପାରିଜାତ ଗଛର ଶ୍ରେଣୀ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଏକ ଅତି ଚମତ୍କାର ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଲାଗୁଛି। ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମଣିମୟ ପାଟିଁ ଏଠିକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛି, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନର ତତ୍ତ୍ୱରେ ନିର୍ମିତ କୋଟି କୋଟି ମହଳ ଏଠି ଏକତ୍ର ହୋଇଛି। ଏହି ମଧ୍ୟଭାଗର ଶୋଭାମୟ ଅଞ୍ଚଳରେ, ଯୋଗୀ ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିବାସକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ନିବାସ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିଲା, ଏହା ଦୁଧ ଭଳି ଶୁଭ୍ର ଜଳର ଦୀପ୍ତି ଦେଉଥିଲା। ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିବା ଏହି ନିବାସ ରତ୍ନମୟ ଶିଢ଼ି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ରୁବି ମାଳା ଏବଂ ଉତ୍ତମ ରତ୍ନର ଚମକୁଥିବା ପାତ୍ର ଏଠି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଥିଲା। ଏହି ଦୁର୍ଗର ସମ୍ମୁଖରେ ସେ ଏକ ସିଂହ-ଦ୍ୱାର ଦେଖିଲେ। ସିଂହ-ଦ୍ୱାର ସଦା ଶୋଭାମୟ ଥିଲା, ତାଳପଟ ଓ ଭିତରେ ବେଶି ଅଲତାର ଥିଲା। ଏହା ଅନେକ ଆকৰ୍ଷଣୀୟ ଏବଂ ଚମତ୍କାର ଡିଜାଇନ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ବଡ଼, ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ମୁହଁ, ରୁଦ୍ର ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦ୍ୱାରର ରକ୍ଷକମାନେ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଶୁଧ୍ଧ ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲେ, ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଉତ୍ତମ ଆକୃତିର ଥିଲେ। ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ବଣା ଧରିଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭା ଦେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅତି ନମ୍ର ଥିଲେ, ମନେ ଅତି ଦୟାଶୀଳ ଥିଲେ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଶିବଙ୍କ ଦୁଇ ଉତ୍ତମ ସେବକ ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ଯୋଗୀ ଏକ ଏକ କରି ଶୋଭାମୟ ସୋଳ ଦ୍ୱାର ଦେଖିଲେ। ଏହି ଦ୍ୱାର ଦେଖି, ଶୂଳିନ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଆସନ ଦେଖିଲେ। ପାରିଜାତ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଭରିଥିବା ପବନ ଏଠିକୁ ମନୋହର କରିଥିଲା। ଏଠି, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ବଣା ଧରି, ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ଶିବ ରତ୍ନମୟ ରାଜାସନ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିଲେ। ମହାଶିବ, ଶୁଭତାର ଉତ୍ସ, ଶିବ ର ବୀଜ, ଶିବ ର ଆଶ୍ରୟ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ହଳକା ହସ, ଶାନ୍ତ ଚେହେରା, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା ଦେବା ପ୍ରତି ଉତ୍ସୁକ। ମୁଣ୍ଡ ଚୁଲ ରଖି, ଡକ୍ଷର ଝିଅ ପାର୍ବତୀ ସହ ଅଛନ୍ତି। ଶିବଙ୍କ ରୂପ ଶୁଦ୍ଧ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଭଳି, ପଞ୍ଚ ମୁଖ ଓ ତିନି ଚକ୍ଷୁ। ମହାଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସିଦ୍ଧମାନେ ସେବା କରନ୍ତି। ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରାଯାନ୍ତି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଉଚ୍ଚତମ ରୂପ ଭାବେ। ଆଲୋକର ରୂପ, ସମସ୍ତର ଉତ୍ସ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ପ୍ରକୃତି ରେ ଅତିକ୍ରମ, ମଧୁର ସ୍ୱର ଓ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ ସହ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଗୁଣର ସାଗର। ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଜାପତିମାନେ, ରୁଦ୍ରମାନେ, ଦିଗପାଳମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଡାହାଣ ଦିଗରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ବାମ ଦିଗରେ ଗଣେଶ୍ଵର, ଶିବଙ୍କ ଦୋଡ଼ରେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଗୌରୀ ଅଛନ୍ତି। ଯୋଗୀ ଶିବ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା, ଅତି ନମ୍ର, ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ, ଅତି ଉତ୍ସୁକ ଭାବରେ। ପରଶୁରାମ କହିଲେ: କେଉଁ ଅବିନାଶୀ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ବୀଜକୁ, କିମ୍ବା ଅକ୍ରିୟ ବସ୍ତୁକୁ, ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା କରିବି? ମୋ ମନ ଅସ୍ଥିର, ମୁଁ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବି ନାହିଁ। ଶିବ ଉଚ୍ଚତମ, ଉଚ୍ଚର ଉଚ୍ଚ, କଥା, ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନରେ ଅତିକ୍ରମ। ସେ ଆକାଶ ଭଳି ଅନାଦି, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଅବିନାଶୀ। ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ, ପ୍ରାପ୍ତି ଅତି କଷ୍ଟ, କିନ୍ତୁ ଦୟାଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ ସହଜ। ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ମୋ ଜୀବନ ଉତ୍ତମ ଭାବେ ବ୍ୟତୀତ ହେଲା।