ଏକ ଗଭୀର ଓ ପୂଣ୍ୟମୟ କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ଯେଉଁ ପୁଅ ନିଷ୍ଠା ଓ ଭକ୍ତିରେ ମାତୃପିତାଙ୍କୁ ସେବା କରେ, ଏବଂ ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେମାନେ ପରମ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପ ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନେ ରାଜା ଭଳି ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଗୁରୁ ଭଳି ଧର୍ମ ଓ ହରିଭକ୍ତି ଦାନ କରନ୍ତି। ଏପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ନିଷ୍ଠାର ମହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝି, ରେଣୁକା ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ—"ଏପରି କୃତ୍ୟ କେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ କରିପାରିବେ ନାହିଁ? ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, ହେ ତପସ୍ୱୀ।" ଭୃଗୁ ମୁନି ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀ ଋତୁମତୀ, ପରପୁରୁଷ ସହ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥିବା, ଦୀର୍ଘ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ, ପତିସେବାରେ ଅନାସକ୍ତ, ଭକ୍ତିହୀନ କିମ୍ବା କଠୋର କଥା କହେ, ସେମାନେ ଏହି କୃତ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏହିପରି ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଶବଦାହ କରାଯାଉଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପତିଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଏକତା ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ହେଉଛି ଗୃହସ୍ଥ ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଚଳିତ ନିୟମ, ଯାହା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି। ଯେଉଁଠି ଏକ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ତାଙ୍କର ବୈଷ୍ଣବ ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତୀର୍ଥ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଭକ୍ତମାନେ ସମାନ ଭାବେ ଗଣ୍ୟ; ସେମାନଙ୍କ ପତନ ହୁଏ ନାହିଁ, ଏବଂ ବଡ଼ ବିନାଶ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଅବିଚଳ ରହନ୍ତି। ତୀର୍ଥରେ ମିଳୁଥିବା ଜ୍ଞାନାମୃତ ସେମାନେକୁ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ନେଇଯାଏ। ଏପରି କଥା କହି, ଭୃଗୁ ମୁନି ରେଣୁକାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ ଏବଂ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଆସ, ମୋର ପ୍ରିୟ ସନ୍ତାନ, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ଦୁଃଖ ଓ ଅଶୁଭକୁ ତ୍ୟାଗ କର। ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଉପବୀତ ପିନ୍ଧ। ଆରଣି କଠିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିକୁ ଭକ୍ତି ସହ ଗ୍ରହଣ କର।" ଏହି ସମୟରେ ଗୟା, ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ ଓ ପଥର ତଳ, କୌଶିକୀ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ନଦୀ ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ, ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା, ଭଦ୍ରା, ନର୍ମଦା, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ, ରୈବତ, ବରାହ, ଶ୍ରୀଶୈଳ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼, ବାରାଣସୀ, ପ୍ରୟାଗ, ବୃନ୍ଦାବନ ଅରଣ୍ୟ, ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, କଷ୍ଟୂରୀ, ସୁଗନ୍ଧିତ ପୁଷ୍ପ, କାନ, ଆଖି, ନାକ ଓ ମୁହଁ ପାଇଁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାଣ୍ଡ, ତିଳ, ତାମ୍ବା ପାତ୍ର, ଗାଈ, ଓ ରୂପା—ଏହି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଦ୍ରବ୍ୟ ସମ୍ମିଳିତ ହେଲା। ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିବା ସତ୍ୱେ, ସେ ଜାଣି କିମ୍ବା ଅଜାଣି ଭାବରେ ମନ୍ଦ କର୍ମ କରିଥିଲେ, ଧର୍ମ-ଅଧର୍ମ ମିଶ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ, ଲୋଭ ଓ ମୋହରେ ଆବୃତ, ସେମାନେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପରିକ୍ରମା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ—"ଓଁ, ତୁମେ ଆମର ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ତୁମ ଉତ୍ତରସୁରି ମଧ୍ୟ ଆମ ବଂଶରେ ଆସନ୍ତୁ।" ଏବଂ ଭୃଗୁ ତାଙ୍କ ସହୋଦରମାନେ ସହିତ ଅଗ୍ନିକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିବା ପାଇଁ ଚିହ୍ନଟ କଲେ। ଏହା ପରେ ରେଣୁକା ନିଜ ପୁଅକୁ ନେଇ ତାଙ୍କ ମୁକୁରେ ରଖିଲେ। ସେ ଏହି ବିଶ୍ୱସାଗରରେ କୌଣସି ବିରୋଧ ନ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଅଶୁଭ ହେଉ, ଏହି ଭାବନା କଲେ। ତାପରେ କହାଯାଏ, "କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ସହ କ୍ଷୁଦ୍ରତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦିବ୍ୟ ଋଷି ଭୃଗୁ ସହ ଆଲୋଚନା କରି, ରେଣୁକା ନିଜ ପ୍ରିୟ ପତିକୁ ମୁକୁରେ ଧରି ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏହା ପରେ ରାମ ଓ ତାଙ୍କ ସହୋଦରମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଶବଦାହ ଶଯ୍ୟାରେ ରଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏହି ପତିବ୍ରତା ନାରୀ "ରାମ, ରାମ" ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ନାମ ଶୁଣି, ହରିଙ୍କ ପାର୍ଷଦମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ଓ ବନମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ରେଣୁକାଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସକୁ ନେଇଗଲେ।