ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ ଉପରେ, ଦିବ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ, ଚିତ୍ରରଥଙ୍କ ଜନ୍ୟ ମାଳାବତୀ ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରେ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ଲୁକାଇ ଲୁକାଇ ତାଙ୍କ ସହ କ୍ରୀଡା କରିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟବର୍ତ୍ତୀ ମାଳାବତୀଙ୍କୁ ଅମୃତ ସମ ମଧୁର କଥାରେ ଉପଚାର କରିଥିଲେ। ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ମିଳିବା ଏତେ ଦୁର୍ଲଭ ଯେ, ଏହା ବୈକୁଣ୍ଠ ପ୍ରାପ୍ତିଠାରୁ ବି ଅଧିକ। ଏହି କାରଣରୁ, ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବା ସମସ୍ତ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଆଣେ। ଏପରି, ସନ୍ତାନ ହରାଇବା ଦୁଃଖ ମୃତ୍ୟୁ ଦୁଃଖକୁ ବି ଅତିକ୍ରମ କରେ। ମାଳାବତୀ କହିଲେ, "ଶୋଇବା, ଖାଇବା, ସ୍ନାନ କରିବା, ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ସଚେତନ ରହିବା—ଏଠି ସମସ୍ତରେ, ଜନାନୀ ତାଙ୍କ ସ୍ବାମୀଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଏକତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଭୁଲିଯାନ୍ତି। ସ୍ବାମୀ ବିନା, ମୋ ପାଖରେ ଆଉ କୌଣସି ଆତ୍ମୀୟ ନାହିଁ।" ତାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଭାଗ୍ୟ ଦିଗପାଳ, ଧର୍ମ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି କହିଲେ, "ମୁଁ କିପରି ଏହି ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବି?" ସେ ଏପରି କହି କହି, ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅଚେତନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟବର୍ତ୍ତୀକୁ ଚେଉଁତି ଧରି ଦଢ଼ାଇ ରହିଲେ। ଉଷା ହେବା ସମୟରେ ଚେତନା ପାଇ, ମାଳାବତୀ ପୁନିପୁନି ବିପ୍ଳବ କରି କାନ୍ଦିଲେ। ମାଳାବତୀ କହିଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ତେବେ କିପରି ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁନାହିଁ?" ତାଙ୍କ ମନର ଭ୍ରମରେ, "ଏହି ମୋ ସ୍ବାମୀ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଜନାନୀ, ଏହି ସମସ୍ତ ମୋର" ଭାବ ପ୍ରବଳ ହେଲା। କର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ମୋ ପ୍ରିୟବର୍ତ୍ତୀ; କର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା। "ପ୍ରଭୁ, କିଏ କାହାର ସ୍ବାମୀ, କିଏ କାହାର ପୁଅ, କିଏ କାହାର ପ୍ରିୟ?" ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କର୍ମ ଅନୁସାରେ ଏକତ୍ୱ ଓ ବିଚ୍ଛେଦ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏକତ୍ୱରେ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆନନ୍ଦ, ବିଚ୍ଛେଦରେ ଜୀବନର ଦୁଃଖ। ଏହି ଭୂମିରେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଏବଂ ଆତ୍ମୀୟ ନଶ୍ୱର। ଏହି କାରଣରୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ନିଜେ ନିଜେ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ବି ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି। ଏହି ଭୂମିରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଦୁର୍ଲଭ; ଏବଂ କିଏ ଏଠି ନିଜ ଜନ୍ମରେ ପ୍ରକୃତ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ନାରୀ? "ମୁଁ ଅମୃତତ୍ୱ, ଇନ୍ଦ୍ରପଦ, ମୋକ୍ଷପଥ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ପ୍ରଭୁ, ଏ ଭୂମିରେ ଯେତେ ନାରୀ ପ୍ରକାର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଦିଆଯାଇଛି। ରୂପ, ଗୁଣ, ତେଜ, ପ୍ରତାପରେ ହରିଭକ୍ତ, ହରି ସମ, ସମୁଦ୍ର ସମ ଗଭୀର। ଚନ୍ଦ୍ର ସମ ଚମକ, ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, କାମଦେବ ସମ ରୂପବତୀ। ଭାଷା ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ବୃଗୁ ସମ ବୁଦ୍ଧି। ଧର୍ମରେ ଧର୍ମ ସମ, ସତ୍ୟରେ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠାକୁ ବି ଅତିକ୍ରମ କରେ। ଶାସନରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ, କ୍ଷମାରେ ପୃଥିବୀ ସମ।" "ହେ ଦେବଗଣ, ତମେ ୟଜ୍ଞର ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ ଏହି ଭୂମିରେ ଘୃତ ଉପଭୋଗ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ। ନାରାୟଣ, ଜଗତର ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ଏହି ଜଗତ ଠାରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ। ପ୍ରଜାପତି, ତୁମ ପୁଅଙ୍କ ଶାପରେ ତୁମେ ଭୂମିରେ ପୂଜ୍ୟ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ରହିବା ନାହିଁ। ଶମ୍ଭୁ, ମୋ ଶାପରେ ତୁମେ ତୁମ ଜ୍ଞାନ ହରାଇବା। ଯମଙ୍କ ପାଳନ କ୍ଷେତ୍ର ଦୂରେ ଦେଇଦେବି। ଏଠାରେ ଏବେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ରୋଗ ଦେଇ ଶାପ ଦେଉଛି।" ଏପରି କହି, ତିନି କୌଶିକୀ ତୀରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ସୁପ୍ରେମ୍ ସେଲ୍ଫ୍, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ମାଧବ, ପ୍ରିୟା ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଶାପ ନପାଇ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।