ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଯେହି ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣିଲେ ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ, ତାହା ଶୁଣ। ନାରାୟଣ କହିଲେ—ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅବୁଦ୍ଧିଗମ୍ୟ, ଆଲୋକର ଆକାର ଓ ନିତ୍ୟ। ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥିବା, ନିରାକାର ଓ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା ଦେଇଥିବା ରୂପରେ ପ୍ରକଟ। ଚାରିଟି ଵେଦର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ମହାବୀଜ। ଯୋଗ ଓ ଯୋଗିମାନଙ୍କର, ଜ୍ଞାନ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ସେ। ତାଙ୍କ ବିନା ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନିର୍ବୀଜ ଓ ନିଫଳ। ମା, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଆମେ ଯେ ଦୁଃଖିତ, ଆମକୁ କୃପା କରି ରକ୍ଷା କର। ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି, ବିଶ୍ଵର ମାତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହରିଭକ୍ତି ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ମାତା, ତୁମକୁ ଆବୃତ ନମସ୍କାର। କେଉଁଠି କିଛି ଦୁଷ୍ଟ ପୁତ୍ର ଥିବା ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ ମାତା କେବେ ନାହିଁ। ମା, ଶିଶୁମାନେ ଯେପରି ତୁମ ଅଂକରେ ଦେଖନ୍ତି, ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦର୍ଶନ ଦିଅ। ଏପରି ଭାବରେ, ଓ ପୁତ୍ର, ଏହି ଶୁଭ ଷ୍ଟୁତି ପଦ୍ମାକୁ କହିଯାଇଛି। ଯିଏ ଏହି ଉତ୍ତମ ଷ୍ଟୁତିକୁ ପୂଜାବେଳେ ପଢିଥାଏ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଏପରି କହି, ଶ୍ରୀହରି ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ନାରାୟଣ କହିଲେ—ସେ ଶୀଘ୍ର ଦୁଗ୍ଧସାଗର ତୀରକୁ ପଦ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଏ ଦିବ୍ୟ ଷ୍ଟୁତିକୁ ମନେ ରଖି। ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିରେ ଭରି ଲୋଟସର ଆଶ୍ରୟକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣି, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ସ୍ଵୟଂ ଦେଖାଦେଲେ। ଓ ଋଷି, ସେ ଜଗତକୁ ଆଲୋକରେ ପୂରଣ କରିଥିବା, ବିଶ୍ଵର ମାତା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଶ୍ରୀମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ—ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶାପରେ ଏମାନେ ଶିର ନମାଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶାପକୁ ଭୟ କରେ। ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋର ଜୀବନ, ପୁତ୍ରଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କଥା କହନ୍ତୁ, ଆପଣମାନଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ବିଦାୟ ହେବି। ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ଭିକ୍ଷୁ ଓ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଶାପକୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ନାରାୟଣ ମଧ୍ୟ। ଏପରି ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଅଙ୍ଗିରା, ପ୍ରଚେତସ, କ୍ରତୁ, ଭୃଗୁ, ସନକ, ସନନ୍ଦ, ସନାତନ, କପିଳ, ଆସୁରି, ବୋଢୁ, ପଞ୍ଚଶିଖ, ଔର୍ବ, କାତ୍ୟାୟନ, କଣାଦ, ପାଣିନି—ଏମାନେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପଚାରରେ ପୂଜିଲେ। ଭକ୍ତିରେ ଷ୍ଟୁତି କରି, ମୁଖ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜା କଲେ। ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବିଶ୍ଵର ମାତା କହିଲେ— ଶ୍ରୀମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ—ଭାରତର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଠି ମୁଁ ଘରେ ପ୍ରବେଶ କରେ ନାହିଁ, ଶୁଣ। ଯେଉଁ ଘରରେ ନୀତି ଓ ଶୁଭାଚରଣ ଅଛି, ମୁଁ ସେଉଁଠି ନିତ୍ୟ ରହିଥାଏ। ଯେଉଁ ଘରରେ ଗୁରୁ, ଦେବତା, ମା, ବାପା, କିମ୍ବା ଆତ୍ମୀୟମାନେ କ୍ରୁଧିତ, ଯେଉଁ ଲୋକ ନିତ୍ୟ ମିଥ୍ୟା କଥା କହେ, ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଅବହେଳା କରେ, ଏବଂ ଅସତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି ଅପହରଣ କରେ, ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଚିନ୍ତା ଓ ଭୟରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ, ଶତ୍ରୁଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ, ଅତି ପାପୀ, ଦୀକ୍ଷାହୀନ, ଦୁଃଖରେ ଭର୍ତ୍ତି, ମନ ଅସ୍ତିର, ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟ ବିଜିତ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥା ଓ ଝଗଡାରେ ଲିପ୍ତ—ତାଙ୍କ ଘରରେ କଳି ସଦା ବସିଥାଏ। ଯେଉଁଠି ହରିର ପୂଜା ଓ ତାଙ୍କର ଗୁଣଗାନ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ପ୍ରବେଶ କରେ ନାହିଁ।