ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ବିଦ୍ୱାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ବିବରଣୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହିପରି କହିଲେ—“ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଦିଗରୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସମାନ, କିନ୍ତୁ ସେ ସଦା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାରୀଙ୍କୁ ଆକଂକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଗୌତମଙ୍କ ଶାପରେ ଭଗ ଦେବତା ଦେବସଭାରେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ହରାଇଥିଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାରେ ଲିନ ରହିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଭାଗ୍ୟ ବା କୀର୍ତି କେମିତି ଥାଇପାରିବ? ଦୁର୍ବାସା ତୁମକୁ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପାଇଁ ଆହୁତି ଦେଇଥିଲେ। ରମ୍ଭା କେଉଁଠି, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତେ ଭୋଗ କରିଥିଲେ? ଏବେ ତୁମେ ଭାଗ୍ୟହୀନ ହୋଇ ଅଛ। ଜଣେ ବେଶ୍ୟା ଧନ ପାଇଁ ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏ, ଏବଂ ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ କେବେ ରହେନି। ପୁତ୍ର, ଯାହା ଘଟିଗଲା, ତାହା ହେଇଯାଇଛି, ଏହାକୁ ପଛକୁ ନେଇଯିବାଯାଏନି।” ଏପରି କହି ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଏବଂ କବଚ ଦେଲେ। ଗୁରୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଭାରତ ଭୂମିରେ, ନିରାହାରରେ, ଶୁଭ ତୀର୍ଥରେ ତିନି ରହିଲେ। ପରେ ହରି ଆସି, ତାଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷିତ ବର ପ୍ରଦାନ କଲେ। ଏହି ବର ଦେଇ, ହରି ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଚଲିଗଲେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଧର ସମୁଦ୍ରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତି, ଆମରାବତୀ ପୁନଃ ପାଇଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଯାହାର ନାମ ‘ଶକ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ୍ମୀର ପ୍ରାପ୍ତି’, ଗଣପତିଖଣ୍ଡର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦ ମଧ୍ୟରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଲା। ତାପରେ ନାରଦ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ—“ହେ ତପସ୍ବୀ, ଆପଣ ମୋତେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ବିଷୟରେ କହନ୍ତୁ।” ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ—“ହରି ସ୍ୱୟଂ ଏଠାରେ ଆସି, ଦୁଃଖିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ହୃଷୀକେଶ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ତୁମେ ଯେଉଁ ବର ଚାହଁ, ମୋତେ କୁହ।’ ବର ଦେଇ, ହୃଷୀକେଶ ପୁଣି ଅନ୍ୟ କଥା କହିଲେ। ଶ୍ରୀ ମଧୁସୂଦନ କହିଲେ—‘ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉଛି ଓ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରେ। ପୂର୍ବେ ଏହି କବଚ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ମନୁମାନେ ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ। ଏହି ଦେବୀ, ଯିଏ ଦାତ୍ରୀ ଓ ପଙ୍କ୍ତି ଛନ୍ଦର ଆଧାର, ସେ ନିଜେ ପଦ୍ମରେ ବସିଛନ୍ତି; ଯିଏ ଏହି କବଚ ପିନ୍ଧନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତଠାରେ ଜୟୀ ହୁଅନ୍ତି। ପଦ୍ମା ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ, ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ମୋ ଗଳାକୁ, କେଶବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ମୋ କେଶକୁ, କମଳାଳୟା ମୋ ମସ୍ତକକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଓଁ, ଶ୍ରୀଁ, ସ୍ୱାହା—କମଳବାସିନୀ ମୋ ମେଘାକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଶ୍ରୀ ମୋ ହାଡ଼କୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ମୋ ଦୁଇ ହାତକୁ ରକ୍ଷା କର। ଓଁ, ହ୍ରୀଁ, ଶ୍ରୀଁ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର—ସେ ମୋ ପାଦକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଓଁ, ଶ୍ରୀଁ, ସ୍ୱାହା—ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏହିପରି, ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାତ୍ରୀ ଦେବୀ ବିଷୟରେ ତୁମକୁ କହିଲି। ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି, ଏହି କବଚ ପିନ୍ଧନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଘରରୁ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ କେବେ ବି ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ଯିଏ ଏହି କବଚ ଜାଣିନାହିଁ ବେଳେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ପୂଜେ, ସେ ମୂଢ଼ ଚିତ୍ତ। ଭଗବାନ୍ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଖୁସି ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଓଁ, ହ୍ରୀଁ, ଶ୍ରୀଁ, କ୍ଲୀଁ—ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସ୍ୱାହା। ସାମବେଦରେ ଯେଉଁ ଧ୍ୟାନ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଏହା ଗୁପ୍ତ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଧଳା ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଭଳି, ଶତାଧିକ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ଓ କୃପାମୟ ମୁହଁ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ସେ ଶାନ୍ତ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା—ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଏ। ଏହି ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା, ଇନ୍ଦ୍ର, ସେ ମୋହନୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ମୁଁ ଏବେ କହିବି, ବସବ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।