ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ବ୍ୟବହାର କରି, ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ରସାସ୍ବାଦକୁ ବଢ଼ାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଆକାଂକ୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଏକ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ଏବଂ ନାରଦ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ କିଛି କଥା ଶୁଣି, ରମ୍ଭା ଅତ୍ୟନ୍ତ କାମନାରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ହସୁଥିବା ମୁହଁ, କୌଣସି ସିଧାସଳଖ ଦୃଷ୍ଟି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ଗତ ରୂପର ଦର୍ଶନ ଦେଇ, ସେ ମାନ୍ୟ ମଧୁର, ପ୍ରେମଭରା, କ୍ଷମାଶୀଳ ଓ ମନୋହର କଥା କହିଲେ। ଏହିପରି ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ରମ୍ଭା କହିଲେ, "ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ସନ୍ତୋଷ ଦେବାର କାରଣ ନୁହେଁ, ନାହିଁ ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ସଙ୍ଗୀଙ୍କର ମିତ୍ର। ଯେପରି ମଧୁମକ୍ଷୀ ଲୋଭରେ ସମସ୍ତ ଫୁଲର ମଧୁ ନେଇଥାଏ, ସେପରି ଏହି ଜଗତରେ କାମନାରେ ଲିନ ନାରୀ ମଧୁମକ୍ଷୀ ପରି ସଦା ଘୁରୁଥାଏ। ମହିଳାମାନେ ହାଁସିଆ ପକ୍ଷୀ ପାଇଁ ଶାଖା ପରି ପୁରୁଷମାନେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲାଭ ଅଛି, ସେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ରହନ୍ତି। ଯାଏଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୋଖରୀରେ ପାଣି ଅଛି, ସେଉଁଠାରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ରହନ୍ତି। ଆପଣ ଦେବମାନଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତ ମହିଳାଙ୍କର ଆକାଂକ୍ଷିତ। ଯୁବକ, କାମନାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶାନ୍ତ, ସୁସଜ୍ଜିତ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ପ୍ରିୟ; ଦୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ରୋଗୀ ନୁହେଁ, ବୃଦ୍ଧ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା କାମଶକ୍ତିହୀନ ନୁହେଁ—ଏପରି ଗୁଣର ସାଗରକୁ କେଉଁ ମୂଢ଼ା ନାରୀ ଆକାଂକ୍ଷା କରିବେ ନାହିଁ?" ଏହିପରି ହସି କିଏଁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରେମରେ ଆକୁଳ ନାରୀର ଭାବ ଜାଣି, କାମଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ସେ ପୁରୁଷ ଗୁପ୍ତଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ସେ ଦୁହେଁ ପ୍ରମୁଦିତ ହୋଇ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଲିନ ହେଲେ। ପ୍ରତିକୂଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାମକ୍ରୀଡ଼ାରେ, ଦୁହେଁ ମନକୁ ଆସକ୍ତ କରି, ଦିନ ରାତିର ଅନ୍ତର ଭୁଲିଗଲେ। ଦେବମାନଙ୍କର ନାଥ ତାଙ୍କ ସହିତ ଭୂମିରେ ଓ ଜଳରେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୀଡ଼ା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଇ ପଥରେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ଓ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା। ଯେ ପାରିଜାତ ଫୁଲ ନାରାୟଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ତାହା ଦେଇ, ସେ ସୌଭାଗ୍ୟଶାଳୀକୁ କରୁଣାମୟ ପ୍ରଭୁ କଥା କହିଲେ। ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ, "ଏହି ଫୁଲ ଯାହାର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖାଯିବ, ସେ ଦେବମାନେ ସର୍ବଦା ବିଜୟୀ ହେବେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ପୂଜିତ ହେବେ; ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷଣମାତ୍ର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିବେ ନାହିଁ। ଯଦି କେହି ଏହାକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିବେ ନାହିଁ, ଅହଂକାରରେ ନେଇବେ, ସେ ଦୁଃଖୀ ହେବେ।" ଏହି କଥା କହି, ଶିବଙ୍କ ଅଂଶ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିବାସକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରମ୍ଭା ପାଖରେ ଥିଏ, ସେ ଏହି ପାରିଜାତ ଫୁଲଟିକୁ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଲେ। ରମ୍ଭା, ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ପୁରୁଷ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଅଧମ ହୋଇ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ। ହାତୀର ମୁଣ୍ଡରେ ଏହାକୁ ରଖି, ସେ ମହାବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ନିଜ ତେଜରେ ଏହି ଫୁଲକୁ ରଖିଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ନାରୀ ଅନୁଗତ ହେଲେ; ଭୋଗାସକ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଏହି ଶକ୍ତି ଅଧୀନ ହେଲେ। ହରି, ସେଇ ମୁଣ୍ଡକୁ କାଟି, ଏକ ଶିଶୁଙ୍କୁ ଲଗାଇଲେ; ହାତୀମୁଣ୍ଡ ଯୋଗାଯିବାର କାରଣ ହେଉଛି ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା। ନାରଦ କହିଲେ, "ଏହି ଗୁପ୍ତ ଘଟଣା ଗୋପନ ରହିଗଲା, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ହେଲା। ଏମିତି କିପରି ସେମାନେ କମଳା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଫୁଲ, ପାଇଲେ?" ତାପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, "ଭାଗ୍ୟହୀନ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସେ ଅମରାବତୀକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଅନନ୍ଦହୀନ ଏବଂ ସହର ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ଅନନ୍ଦ। ଏହି କଥା ଦୂତର ମୁଁହରୁ ଶୁଣି, ସେ ଗୁରୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଗଲା ପରେ, ଶକ୍ର ଦେବମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ଗୁରୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।