ବ୍ରହ୍ମା ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଦୟାମୟ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା ବର୍ଷାନ୍ତି। ଆପଣେ ଏହି ତିନି ଲୋକର ଚକ୍ଷୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତିଦାତା। ଆପଣ କର୍ମାନୁସାରେ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି, କର୍ମର ମୂଳ, ଅପାର କରୁଣାର ଭଣ୍ଡାର। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ମହେଶ୍ଵରଙ୍କ ଅଂଶ ଆପଣ, ତିନି ଗୁଣରେ ଗଠିତ, ସୁଖ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା, ସାର୍, ଭକ୍ତିର ଦାତା, ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ବିରାଜିତ, ସମସ୍ତ କର୍ମର ସାକ୍ଷୀ। ଆପଣ ସଦା ରସର ସାର, ପରେ ମଧ୍ୟ ରସର ସାର, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା। ଏହି ସ୍ତୁତିରାଜ ମୁଁ କହିଲି, ଏହା ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୁପ୍ତ, ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହା ଶୁଣିଲେ କିମ୍ବା ପଢିଲେ, ଅନ୍ଧତା, କୁଷ୍ଠରୋଗ, ଦରିଦ୍ରତା, ରୋଗ, ଦୁଃଖ, ଭୟ ଏବଂ କଳିଯୁଗର ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରଭାବ ଦୂର ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଭୟଙ୍କର କୁଷ୍ଠରୋଗରେ ପୀଡିତ, ଅନ୍ଧ, ଦୁଃଖିତ, ଶରୀରରେ ଘାଉ ଥିବା, ସେମାନେ ଏହି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି ଏବଂ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହବିଷ୍ୟାନ୍ନ ଭୋଜନ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏପରେ, ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ପୁଷ୍କରକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଦୁଇଜଣ ପୁଅ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ସେମାନେ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କରି, ଦୁଇଜଣ ରୋଗମୁକ୍ତ ହେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରନ୍ତି, ସାର୍, ବିଘ୍ନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ବାଧା ନାଶକ। ଏହି ସମୟରେ ନାରଦ ମୁନି କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ତେଜ ଓ ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ହେଲି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣିଛି—ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେ ନିଜେ ବିଘ୍ନରେ ପଡିଥିଲେ! ଏହି ଗଭୀର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ହେ କମଳଜନ୍ମା, ଅନେକ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—” ଏହିବେଳେ ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ, “ଏହି କଥା ସମସ୍ତ ପୁରାଣରେ ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ବେଦରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦିଏ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରେୟସ୍ର କାରଣ। ଏହା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଚରିତ୍ର, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଶୁଣ, ପ୍ରିୟ, ଏବେ ମୁଁ ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହିବି। ଏକଥି ହେଉଛି, ଏକଦା ମହେନ୍ଦ୍ର ଫୁଲର ଗଛରେ ଘେରିଥିବା ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀ କୂଳକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ମଧୁମକୁଣ୍ଡ ଗୁଞ୍ଜନ ଓ କୋଇଲୀର ଡାକ ରେ ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା, ଯାଏଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ। ସେଠାରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଦେଖିଲେ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକରୁ ଆସିଥିବା ଅପ୍ସରା ରମ୍ଭାଙ୍କୁ। ସେ ମନମତ ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ମଦନ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଉଥିଲେ। ରମ୍ଭା କମଳ ଯଥା ଅତି ସୁନ୍ଦର, କମନୀୟ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ବିମ୍ବାଫଳ ରଙ୍ଗ ଠୋଠ, ଚନ୍ଦ୍ରବଦନା। ସେ ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମଣିମାଳିକା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। କାଜଳ ଲଗାଇଥିବା ଚକ୍ଷୁ, ନୀଳ କମଳ ପାଳ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଚର୍ମ। ତାଙ୍କର ସ୍ନିଗ୍ଧ, ଉନ୍ନତ, ଦୃଢ଼ ସ୍ତନ ରାଜାପତ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଥିବା, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଶୃଙ୍ଗାର ଅଭିଲାଷୀ, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଚିରଯୁବତୀ। ମହେନ୍ଦ୍ର ଏପରି ଶୋଭା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ତିର୍ଛି ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁଗ୍ଧ ହେଲେ। ସେ ରମ୍ଭାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଏତେ ଦିନ ପରେ ତୁମକୁ ଦେଖି ଆସିଛି। ତୁମ ନାମ ଶୁଣି ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୋଜି ଆସିଛି। କିଏ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଚାହିଁ ମଳିନ ଜଳକୁ ଚାହିବ? କିଏ ଅମୃତ ଚାହିଁ ମଦ୍ୟ ଚାହିବ? କିଏ ଖରା ଦୁଧ ଚାହିଁ ଅଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଚାହିବ? ଦେବଲୋକବାସୀ କିପରି ନରକ ଚାହିବ? ଭୋଗପ୍ରିୟ କିପରି ଖରା ଖାଦ୍ୟ ଚାହିବ? କିଏ ମଣିମାଳିକା ଛାଡ଼ି ଲୋହାର ଗହନା ପିନ୍ଧିବାକୁ ଚାହିବ? କିଏ ତୁମେ ଭଳି ମହାପ୍ରଜ୍ଞାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟଠାରେ ଯିବାକୁ ଚାହିବ?” ଏଭଳି ମହେନ୍ଦ୍ର ରମ୍ଭାଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ କଥା କହିଲେ।