ଏକ ଶୁଭ ଦିନରେ, ଛୁଆଟିଙ୍କର ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଚୀନ ଓ ବୃଦ୍ଧ ମନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇ, ତାଙ୍କୁ "ଉପବର୍ହଣ" ନାମ ଦିଆଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଠାରେ ଦାନ ଦେଲେ। କାଳକ୍ରମେ, ଉପବର୍ହଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ହରିମନ୍ତ୍ର ଲାଭ କଲେ। ଏକଥର, ଗଣ୍ଡକୀ ତଟରେ ଉପବର୍ହଣ ଯୁବାବସ୍ଥାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସେମାନେ ଗୁରୁତର ତପସ୍ୟା କଲେ, ଏବଂ ଯୋଗଦ୍ୱାରା ଏହି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏହି ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ, ଅନେକ ନାରୀ ଉପବର୍ହଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ବାଛିନେଲେ। ଯୁବ ଓ ଯୁବତା ଉପବର୍ହଣ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏହି ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରିଥିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଦିନ ରମ୍ଭା ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଅଂଶ ନୃତ୍ୟରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଉପବର୍ହଣ ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗୀତ ଛାଡ଼ି, ସଭା ମଝିରେ ମୂର୍ଛିତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏହି ଦୃଢ଼ ଆବେଗରେ ଶାପ ମିଳିଲା: "ତୁମେ ଏବେ ଶୂଦ୍ର ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କର, ତୁମର ଗନ୍ଧର୍ବ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କର।" ଏହି ଶାପ ସହ, ତାଙ୍କୁ କହାଗଲା, "ବିପଦ ବିନା କୌଣସି ବଡ଼ ମାନବ ମହାନତା ନାହିଁ।" ଏପରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁ ପୁଷ୍କରରୁ ନିଜ ନିବାସକୁ ଯାଇଯାଇଲେ। ଉପବର୍ହଣ ତାଙ୍କର ଶରୀରରେ ବିଭିନ୍ନ ନାଡ଼ୀ ମାନେ—ମୂଳାଧାର, ସ୍ୱାଧିଷ୍ଠାନ, ମଣିପୂର, ଅନାହତ, ଇଡା, ସୁଷୁମ୍ନା, ମେଧା, ପିଙ୍ଗଳା, ବିଶୁଦ୍ଧା, ନିରୁଦ୍ଧା, ପ୍ରାଣବାହିନୀ ଓ ଜ୍ଞାନବାହିନୀ ଚ୍ୟାନେଲ—ଏହି ସୋଳ ନାଡ଼ୀ ଓ ହଂସକୁ ବିଦ୍ଧ କରି, କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମା ସହିତ ଏକାତ୍ମ କଲେ। ତାପରେ, ତିନି ତାର ବିଶିଷ୍ଟ ଦୁର୍ଲଭ ବୀଣା ବାମ ଦେହରେ ରଖି, ସେ ବେଦର ସାର୍ଥକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ମୁଣ୍ଡକୁ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଓ ପାଦକୁ ପଶ୍ଚିମକୁ ରଖି, ଉପବର୍ହଣ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସହିତ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜା ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଆତ୍ମୀୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦୁଃଖରେ କନ୍ଦି କନ୍ଦି ଅଶ୍ରୁଧାରା ବହାଇଲେ। ପଞ୍ଚାଶଟି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ପ୍ରଧାନ ରାଣୀ ସେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟତମଙ୍କୁ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଆଳିଙ୍ଗନ କରି, ବିଷାଦରେ ବଡ଼ ଚିତ୍କାର କଲେ। ମାଳାବତୀ ବିଳାପ କରି କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରିୟ, ମୋତେ ଏକ ଦର୍ଶନ ଦିଅ। ମୁଁ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଡୁବିଯାଇଛି।" ସେ ସଂଧ୍ୟାନ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଅଟବୀରେ, ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଗୁପ୍ତ ମିଳନ ସ୍ଥଳରେ; ଚନ୍ଦନ ପର୍ବତର ସାନିଧ୍ୟରେ, ମଧୁର ଅଟବୀ ମଧ୍ୟରେ; ଅନନ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ତୀରେ, ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜିତ ଅଟବୀ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ମନୋହର କ୍ରୀଡ଼ା କରିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମାଳାବତୀ ଦୁଃଖରେ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। "ଏକଥର, ତୁମେ ମୋତେ ଅମୃତ ଦ୍ରବ୍ୟ ସମ ମିଠା ଶବ୍ଦ ଦେଇ ଭିଜାଇଦେଇଥିଲ। ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସଂଗ ମିଳିବା ବୈକୁଣ୍ଠ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ସେଥିରୁ ବିଚ୍ଛେଦ ହେବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ। ଏପରି, ସନ୍ତାନ ହାରାଇବା ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ଅଧିକ ବିଦାରକ।" "ଶୟନ, ଭୋଜନ, ସ୍ନାନ, ସ୍ୱପ୍ନ କିମ୍ବା ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ, ଏକ ନାରୀ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଏକତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଯାଏ। ମୋ ସ୍ୱାମୀ ବିନା, ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ଆତ୍ମୀୟ ନାହିଁ। ହେ ଦିଗପାଳମାନେ, ହେ ଧର୍ମ, ହେ ପ୍ରଜାପତି, ମୋ ଦୁଃଖ ଶମନ କର।