ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ଏକ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯାହା କୋଟି କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ଲୀଳାର ନିବାସ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଓ ଚମତ୍କାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲେ। ସେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପାର ସ୍ନେହ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଛାତି ଉପରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା, କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଆଭା ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ମଣିମୟ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସି, ଅରଣ୍ୟ ମାଳା ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଗଢ଼ା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର ଓ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ସେ କୋଟି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା ବର୍ଷାଇଥିଲେ। ରାସ ମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବିରାଜିତ, ଶାନ୍ତ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରାସେଶ୍ୱର ଭାବେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ। ସେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଆନନ୍ଦର ମୂଳ, ସତ୍ୟ, ଅବିନାଶୀ, ଅକ୍ଷୟ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ନାଥ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ସିଦ୍ଧିଦାତା। ସେ ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ, ଗୁଣ ରହିତ, ଚିରନ୍ତନ ରୂପୀ। ସେ ସତ୍ୟ, ସ୍ୱାଧୀନ, ଏକା, ପରମାତ୍ମାର ସାରତ୍ୱ। ଏପରି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱୟଂ ଏକାକି ବିରାଜିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ବରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଜୀବ ଶୂନ୍ୟ, ଜଳ ଶୂନ୍ୟ, ଭୟାନକ, ବାୟୁ ଶୂନ୍ୟ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକି ଥିଲା। କୌଣସି ଗଛ, ପାହାଡ଼, ସାଗର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ନଥିଲା, ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ୱଭାବିକ ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଏକାକି ଚିନ୍ତା କଲେ। ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ପୂର୍ବଦିଗରୁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ପରେ ମହାଅହଂକାର ଓ ପଞ୍ଚ ତନ୍ମାତ୍ରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ତାପରେ ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରି, କମଳ ମୁଖରେ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ଶ୍ରୀର ଉତ୍ସ ଓ ସମୃଦ୍ଧିର ମୂଳ ଭାବେ ବିରାଜିତ ଥିଲେ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚର୍ମାନ୍ୟ ଓ କାମଦେବଙ୍କ ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, କାର୍ୟର କାରଣ, ତପସ୍ୟା ଓ ତାହାର ଫଳ, ତପସ୍ବୀଙ୍କ ନାଥ ଓ ତପସ୍ବୀ ନିଜେ। ସେ ନିଷ୍କାମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କାମର ରୂପ, କାମ ନାଶକ ଓ କାମର କାରଣ। ସେ ବେଦର ରୂପ, ବେଦର ମୂଳ, ବେଦର ଘୋଷିତ ଫଳ ଓ ସେଇ ଫଳ ନିଜେ। ଏପରି କଥା କହି, ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ଏଠି ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ବିରାଜିତ ରହିଲେ। ଯିଏ ଏହି ନାରାୟଣ ରଚିତ ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ ସହିତ ପାଠ କରେ, ସେ ଚାହିଁଲେ ପୁତ୍ର, ଚାହିଁଲେ ପତ୍ନୀ ପାଇଥାଏ, ଯେଉଁଠି ବନ୍ଧନରେ ଅଟକିଥାଏ, ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଏହିପରେ ସୌତି କହିଲେ: ସେ ଏକ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଦିଗମାନ୍ୟ ଅମ୍ବର ପିନ୍ଧି, କ୍ରିଷ୍ଟଳ ସମାନ ପବିତ୍ର ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଗଳିଥିବା ସୁନା ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଜଟା ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲେ। ସେ ତ୍ରିଶୂଳ, ଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ହାତରେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା ଧରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ, ପ୍ରଭୁ, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ବିଜୟୀ ଶିବ। ତାଙ୍କର ମୁଖ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଦୀପ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ। ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ହସ୍ତ ଯୋଡି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ମହାଦେବ କହିଲେ: ମୁଁ ସେଇ ଅଜୟ, ବିଜୟ ଓ ବରଦାନ ଦେବାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଭଗବାନ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଜଗତର ଲୋକନାଥ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଜଗତର କାରଣ। ସେ ଜଗତର ରକ୍ଷାର କାରଣ, ଜଗତର ସଂହାରକ, ଏହି ଜଗତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ସେ ଦୀପ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି, ପ୍ରଭାର ଦାତା, ସମସ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଏପରି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ଏଠି ବିରାଜିତ ରହିଲେ। ଯିଏ ନିୟମ ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ଏହି ଶମ୍ଭୁ ରଚିତ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରେ, ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।