ସମ୍ବିଧାନ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ଉତ୍କଳ ଗାଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି— ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଅଲଗା ଅଲଗା କଥା ହେବା ପରେ, ନାରାୟଣ ତାଙ୍କୁ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆସନରେ ବସାଇଦେଲେ। ଶଣ୍ମୁଖଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏକ ଭବ୍ୟ ସିଂହାସନରେ ବସାଇଦେଲେ। ଏହାପରେ ଘଣ୍ଟା, ଝାଲର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ରବିତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ନଦୀରୁ ଆଣିଥିବା ପାତ୍ରଗୁଡିକୁ ବେଦ ମନ୍ତ୍ରରେ ଅଭିଷେକ କରାଗଲା। ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ମୁକୁଟ ଓ ଶୁଭ ଭୂଷଣ ଦିଆଗଲା। ଦିବ୍ୟ ଓଡ଼ଣା, ଦୁଧ ଶାଗରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା, ଦିଆଗଲା। ବ୍ରହ୍ମା ସଂସ୍କାର ତନ୍ତୁ ଓ ବେଦ, ଯାହା ଜ୍ଞାନର ମାତୃ, ଦେଲେ। ତିନି ଜଳପାତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରିବା ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ। ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଓ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ବୋଧ ଦେଲେ। ଯୋଗର ସାର, ସିଦ୍ଧିର ସାର ଓ ଦୁର୍ଲଭ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ, ଅସ୍ତ୍ର ରହିଥିବା ଭଣ୍ଡାର ଦେଲେ ଶିବ, ବିନାଶ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ। ଜଳର ମହାପ୍ରଭୁ ଶ୍ୱେତ ଛତା ଓ ରତ୍ନମାଳା ଦେଲେ। ସୂର୍ୟ ମନରେ ଚଳିଥିବା ରଥ ଓ ଭବ୍ୟ କବଚ ଦେଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ସାଧନ ଦେଲେ। କାମଦେବ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ଲାଭ ବିଜ୍ଞାନ ଦେଲେ। ପାର୍ବତୀ ହସି ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ମନେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ଶୁଭ ଧୀ, ଶାନ୍ତି, ସନ୍ତୋଷ, ପୋଷଣ, କ୍ଷମା ଓ ଦୃଢତା ଦେଲେ। ପ୍ରଜାପତି ଦେବସେନାଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ କରି, ଶଣ୍ମୁଖଙ୍କୁ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ହାତରେ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। କୁମାରଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ଶିବ ନାରାୟଣ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଧର୍ମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହ ମହେଶ୍ୱର ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ବିବାହ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ଦେଲେ। ପାର୍ବତୀ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଓ ସେବକ ସହ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ କୁମାରଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେବା ଘଟଣା ବିବରଣୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏହାପରେ ନାରଦ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏକ ଦୂର୍ବୋଧ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ଏହା ଶଂକରଙ୍କ ପୁଅ ବିଷୟରେ—ଯିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମହାତ୍ମା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମା ଓ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ। ମହାପ୍ରଭୁ, କିପରି ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଯାଇଲା?" ନାରାୟଣ କହିଲେ, "ନାରଦ, ଏହି ବିଘ୍ନେଶଙ୍କୁ ଏକ ବିଘ୍ନ ଆସିଥିଲା, ମୁଁ ଏହା କିପରି ଘଟିଲା କହିବି। ଏକଥା ଦିନ ଶଂକର ସୂର୍ୟଙ୍କୁ ଆঘାତ କରି ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୂର୍ୟ, ଜ୍ୟୋତିରେ ମେଘାଳିକା ପରି, ନିର୍ବିକଳଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ତାଙ୍କ ପିତା କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି, ଚକ୍ଷୁ ଉପରେ ଦେଖିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ବିଲାପ କରି ଚିତ୍କାର କରିଲେ। କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କ ପୁଅର ଚାୟା ହରାଇଯିବା ଦେଖି, ଶିବଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ—"ମୋ ପୁଅର ଛାତି ଆଜି ତୁମ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭେଦିଯାଇଛି..." ଶିବଙ୍କ ରୋଷ ଶୀଘ୍ର ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା, କାରଣ ତିନି ଅତି ସହଜରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେନ୍ତି। ଶିବ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅଂଶ, ତିନି ଗୁଣର ସ୍ଵରୂପ। ସୂର୍ୟ, ତାଙ୍କ ପିତା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦେଖାଇ, ଶଂକରଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନମସ୍କାର କଲେ, ଯିଏ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଦୟା କରନ୍ତି। ସୂର୍ୟ କୌଣସି ଭୋଗ ଗ୍ରହଣ କଲେନାହିଁ, କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ—"ପ୍ରଭୁ ବିନା ସମସ୍ତ କିଛି ତୁଚ୍ଛ, ଅସ୍ଥିର ଓ ନଶ୍ଵର।" ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଅନୁକ୍ରମରେ ଉତ୍କଳ ଭାଷାରେ କଥା ହେଲା।