ଏଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ, ଶ୍ରୀମତି, ଏକତ୍ୱ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ରହିବା ଭଳି ଅନେକ ଦୁର୍ଲଭ ଦେବୀୟ ସଉଭାଗ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଓ ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତି, ତାଙ୍କ ସେବକ ହେବାର ଅବସ୍ଥା ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଦାୟିତ୍ୱ ଲାଗି ଗନ୍ଧର୍ବ ଏକ କାମନା କଲେ—"ହେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ! ମୋତେ ଏହି ଦାନ ଦିଅ, ଯେଉଁଥିରେ ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କର ଦାସ ହେଇପାରିବି।" ସେଉଁଠି କହିଲେ, "ଯଦି ଏହି ବର ଦେଉନାହାଁତୁ, ଶମ୍ଭୁ, ତେବେ ମୋତେ ଅପରାଧୀ କରିଦିଅ।" ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କର ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦୟାର ସାଗର ଶ୍ରୀଶଂକର ସ୍ନେହରେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଚିରଯୁବା ଓ ଦୃଢ ହେଉ। ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ସୁନ୍ଦର, ଗୁରୁଭକ୍ତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରେ।" ଏହିପରି କହି ଶଂକର ନିଜ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବାରେ ହୃଦୟରେ ଖୁସିରେ ମୁଁହ ଫୁଲିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳା ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଶୁଭ ଦିନରେ ଏହି ଶିଶୁର ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଉପବର୍ହଣ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା, ଯେଉଁଥି ସମସ୍ତ ବୃଦ୍ଧ ଓ ମହାନ୍ ଲୋକମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜା ଏହି ଶୁଭ ଅବସରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଠାରେ ଅନେକ ଦାନ ଦେଲେ। ସମୟ କ୍ରମେ, ଉପବର୍ହଣ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ମନ୍ତ୍ର ଲାଭ କଲେ। ଏକଦିନ, ଗଣ୍ଡକୀ ତଟରେ ସେ ଯୁବାବସ୍ଥାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଲେ। ସେଉଁଠି ଗଭୀର ତପସ୍ୟା କଲେ, ଏବଂ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅନେକ ମହିଳା ଉପବର୍ହଣଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଚୟନ କଲେ। ଉପବର୍ହଣ, ଯୁବ ଓ ଚିରଯୁବା, ସେମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କଲେ। ଏକ ଦିନ, ରମ୍ଭା ତାଙ୍କ ନୃତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଅଂଶ ଦେଖାଇଲେ, ଉପବର୍ହଣ ତାଙ୍କ ଗୀତ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ଏବଂ ସଭା ମଞ୍ଚରେ ଅଚେତନ ହେଇ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହା ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଶାପ ମିଳିଲା: "ତୁମେ ଗନ୍ଧର୍ବୀ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଶୂଦ୍ର ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କର।" କାରଣ, ବିପଦ ବିନା ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ମହାନତା ନାହିଁ। ଏପରି କହି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପୁଷ୍କରରୁ ନିଜ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମୂଳାଧାର, ସ୍ୱାଧିଷ୍ଠାନ, ମଣିପୂର, ଅନାହତ, ଇଡ଼ା, ସୁଷୁମ୍ନା, ମେଧା, ପିଙ୍ଗଳା, ବିଶୁଦ୍ଧା, ନିରୁଦ୍ଧା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣ ନାଡ଼ୀ ଓ ଜ୍ଞାନ ନାଡ଼ୀ ଉପବର୍ହଣ ତଳକୁ ଲାଘି, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମା ସହିତ ଏକତ୍ୱ କଲେ। ତାପରେ, ତିନି ତାର ବିଶିଷ୍ଟ ଦୁର୍ଲଭ ବୀଣା ବାମ କାନ୍ଧରେ ରଖି, ସେ ବେଦର ସାର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ମୁଣ୍ଡ ପୂର୍ବ ଓ ପାଦ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ରଖି, ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜା ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଭାରି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ। ପନ୍ଚାଶଟି ମହିଳାରେ ଯିଏ ପ୍ରଧାନ ରାଣୀ ଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟକୁ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଆଲିଂଗନ କରି ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ମାଳାବତୀ କହିଲେ, "ମୋତେ ଦର୍ଶନ ଦିଅ, ବନ୍ଧୁ, ମୁଁ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଡୁବିଯାଇଛି।" ଏହି ବେଳେ, ଚନ୍ଦନବନର ସୁନ୍ଦର ପରିବେଶରେ, ଚିତ୍ରବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ସମ୍ବେଦନାର ସ୍ଥାନରେ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତ ଚନ୍ଦନବନ ଓ ନଦୀ କୂଳର ଏକ ମନୋହର ସ୍ଥାନରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା।