ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗାଥାରେ ଏକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥର ବର୍ଣ୍ନନା ହୋଇଛି, ଯାହା ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ତତ୍ତ୍ୱରୁ ନିର୍ମିତ ହୋଇଛି ଏବଂ ରୁବି ରତ୍ନରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲା। ଏହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଶ୍ଵେତ ଚମର ଓ ରତ୍ନମଣିର ଆଇନା ପରି ଚମକ ଦ୍ୱାରା ଅତିରିକ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ରଥ ଏକ ଶତ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲା, ଚଉଡ଼ା ଓ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା, ଏହା ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲିଥିଲା ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ମନୋହର ଥିଲା। ଏହି ରଥରେ ଉପରେ ଚଢ଼ିବା ସମୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ହୃଦୟ ଭାଗିଗଲା। ସେମାନେ ସ୍କନ୍ଦକୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଗଲେ। କୃତିକାମାନେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ଏହି ଦିନରେ ଏହା ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନୁହେଁ। ଆମେ ଆପଣ ମମତାରେ ତୁମକୁ ମାନିଛୁ, ତୁମେ ଆମ ପୁଅ, ପ୍ରକୃତିର ନିୟମ ଅନୁସାରେ।” ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ କୃତିକାମାନେ ସ୍କନ୍ଦକୁ ନିଜ ଛାତିରେ ରଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶିଶୁ ସ୍କନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ଧାର୍ମିକ ଉପଦେଶରେ ଜାଗ୍ରତ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳକୁମ୍ଭ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏକ ବେଶ୍ୟା, ଧଳା ଧାନ ଓ ଏକ ଆଇନା ଦେଖିଲେ; ଏକ ବୃଷ, ହାତୀର ମହାରାଜ, ଘୋଡ଼ା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଏବଂ ସୁନା ଦେଖିଲେ; ପତି ଓ ପୁଅ ସହିତ ଏକ ନାରୀ, ଦୀପ ଏବଂ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ସେ ଦେଖିଲେ। ପୁଣି ଏକ ରାଜହଂସ, ମୟୂର, ଖରା, ଟିଆ ଏବଂ କୋଇଲା, କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ, ସୁରଭି ଗାଁ, ବ୍ୟାଲ୍, ଶ୍ଵେତ ଚମର ଦେଖିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶୁଭ ମୁସିକ ଉପକରଣର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଦେଖିବା ଓ ଶୁଣିବା ପରେ ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇଲେ। ସ୍କନ୍ଦ କୈଳାସକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଅକ୍ଷୟ ବଟବୃକ୍ଷର ମୂଳରେ। ପାର୍ବତୀ ଶୁଭ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି ରାଜପଥକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ସଜାଇଥିଲେ। ପ୍ୟାନା ଦଣ୍ଡର ଗୁଛ, ରେଶମ ଦୂରି ଓ ନିକ ଜାମ୍ବା ଶୋଭା ପାଇଥିଲା। ଜଳକୁମ୍ଭରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳ ଭରା ଥିଲା, ଚନ୍ଦନ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶିତଳ କରାଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ ନୃତ୍ୟ, ଅଭିନୟ ଏବଂ ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କର ଉତ୍ସବ ସମୟରେ ସଦା ଭୀଡ଼ ଥିଲା। ପତି ଓ ପୁଅ ପ୍ରତି ଅନୁଗତ ନାରୀମାନେ ସାଥିରେ ଥିଲେ; ଅରୁନ୍ଧତୀ, ଅହଲ୍ୟା, ଦିତି, ତାରା ଓ ମନୋରମା ରମ୍ୟ ଥିଲେ; ଅନସୂୟା, ଏବଂ ଶ୍ୱାହା, ସଂଜ୍ଞା ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଥିଲେ; ଏକ ଲାଲ ଶାଡ଼ି ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକଜଣ, ଏକ ପତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଅନ୍ୟଜଣ, ଏବଂ ମୈନାକଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଥିଲେ; ରମ୍ଭା, ତିଲୋତ୍ତମା, ମେନା, ଘୃତାଚୀ, ଶୁଭ ମୋହିନୀ, କଦମ୍ବମାଳା, ସୁରସା, ବନମାଳା ଓ ଅତି ସୁନ୍ଦର ନାରୀ ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ରତ, ହସୁଥିବା, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଜାମ୍ବାରେ ସଜିଥିବା। ଦେବତା, ଋଷି, ପାହାଡ଼, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ; ବିଭିନ୍ନ ଶବ୍ଦ ଉପକରଣ ସହିତ ରୁଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ ସ୍କନ୍ଦ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି ବଡ଼ ଖୁସି ହେଲେ। ପାଦ୍ମା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଦେବୀମାନଙ୍କ ମହାସଭା ଦେଖିଲେ। ପାର୍ବତୀ, କାର୍ତ୍ତିକେୟକୁ ନିଜ ଆଞ୍ଚଳରେ ନିଅନ୍ତି ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ପାର୍ବତୀ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବୀମାନେ ଓ ଦେବତା ଶଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସ୍କନ୍ଦ ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ସହିତ ଶିବଙ୍କ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ରତ୍ନମୟ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଲେ, ରତ୍ନ ଗହଣାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲେ। ମୃଦୁ ହସ ଓ ଦୟାଳୁ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି କୃପା କରିଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କ ପାଦେ ଶିର ନମାଇ ଭକ୍ତିରେ ଭରିଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ଧର୍ମ, ଦେବତା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ଅତିପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।