କୃତିକାମାନେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ତୁମେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପାର୍ବତୀ ଓ ଶିବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂର୍ବରୁ ଘଟିଥିବା ଗୁପ୍ତ ଲୀଳା ବିଷୟରେ କଥାହେଲା। ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ, ଶିବଙ୍କର ଶୁକ୍ର ଭୂମିରେ ପଡିଲା; ଏହିପରେ କୃତିକାମାନେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ—ତୁମେ ଏବେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯାଅ। ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଦେବତାମାନେ ଏବେ ତୁମର ଅଭିଷେକ କରିବେ; ତୁମେ ସମ୍ସାର ନାଶକ ଶିବଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଏହି ମହିଳାମାନେ ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଭଳି, ଏକ ଶୁଷ୍କ ଗଛର ଖୋଲରେ ଅଗ୍ନିକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଅଟୁଟ ଗଭୀର ଗର୍ତ୍ତରେ ପକ୍ଷୀରାଜ ତାଙ୍କ ଚମକ ଦେଖାଇପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମେ ସାରା ଜଗତକୁ ଆଲୋକମୟ କର, ଏହି ମହିଳାମାନଙ୍କର ଦେହର ଚମକ ତୁମକୁ ଢାକିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ସମ୍ସାରକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରିଛ; ତୁମେ ସେମାନଙ୍କରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ନୁହଁ, ଶିବଙ୍କ ପୁତ୍ର। ତୁମେ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯୋଗୀ, ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟ; ତୁମେ ଭୋଗ କରୁଥିବା, ସବୁକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା। ତୁମେ ସମ୍ସାରର ଆଧାର ଓ ଏହାର ନାଥ; ତୁମ ବିନା ଏହି ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅସମ୍ଭବ। ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କର ନିବାସ କୃତିକାମାନଙ୍କ ଘରରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିପାରିବେ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ କିଏ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା ଦେଇଥିବା ଦୟାମୟ ତୁମେ, ଜାଣିନାହାନ୍ତି। କୃତିକାମାନେ କିପରି ତୁମେ କିଏ, ଅବର୍ଣ୍ୟ ତୁମେ, ଜାଣିପାରିବେ? ନିଜ ଭାଇକୁ ଜାଣିନଥିବା ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି। ତକୁ କାର୍ତିକେୟ କହିଲେ: ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ତୁମର ପ୍ରଶଂସା କଣ କରିବି, ମୃତ୍ୟୁଜୟୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ଅଛ? ସମସ୍ତଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜନ୍ମ ଅନୁଯାୟୀ, ଯେଉଁ ଗର୍ଭରେ, ଯେଉଁ ଠାରେ ଲୋକାଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କର୍ମର ଫଳରୁ ଏହା ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ, ନିତ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟା ହେଉଛି ଜଗତର ମାତା। ପାହାଡର ନାଥଙ୍କ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସ୍ତ୍ରୀ, ଭାରତରେ ଅଜନ୍ମା ଶିଶୁ ଭାବରେ ଗର୍ଭରେ ଆସିଛି। ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଏକ ତିଣି ପତ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସବୁ କିଛି ମିଥ୍ୟା ଓ ବୃହତ୍ତାପୂର୍ଣ୍ଣ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ଜଗତମାତା ମୋର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ମା। ଏହି ଜଗତର ସମସ୍ତ ମହିଳା ପ୍ରକୃତିରୁ ଜନ୍ମିତ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ମୁଁ ପୋଷିତ ପୁତ୍ର; ମୋ ମାମାନେ ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ପୋଷଣ ଓ ଅଧିକ ଦେଇଛନ୍ତି। ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱର, ମୁଁ ପାହାଡର ନାଥଙ୍କ ଝିଅର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିନାହିଁ। ଯିଏ ଦୁଧ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯିଏ ଗର୍ଭରେ ଧରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି, ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ପ୍ରିୟା—ଝିଅ ଗର୍ଭବତୀ, ଭଉଣୀ, ପୁତ୍ରବଧୁ, ପ୍ରିୟା ଯିଏ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ମାଁ ଓ ବାପାଙ୍କର ଭଉଣୀ, ମାମୀ—ସମସ୍ତେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ। ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ପୁତ୍ର ସମାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଶଙ୍କରଙ୍କ ପୁତ୍ର କିଛି ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। କାର୍ତିକେୟ କହିଲେ: ମା, ମୋତେ ତୁମର ଅନୁମତି ଓ ନିଜ ପରିବାରର ଅନୁମତି ଦିଅ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିୟତି ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଥାଏ; ଜନ୍ମ ଓ କର୍ମ ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ନିୟତି କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ସେ ନିୟତିରୁ ବି ଉପରେ। ସେ ନିଜ ଲୀଳାରେ ନିୟତିକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିପାରିବେ କିମ୍ବା ନାଶ କରିପାରିବେ। ଏହିପରି, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜନ କର ଓ ମୋହକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ଯାହା ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ। ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ ଓ ମୋହର ଜାଳକୁ ଛିନ୍ଦି ଦେଇଥାଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ମୁଁ କିଏ, ଏବଂ ତୁମେ, ମୋର ନିଜ ଜନ, କିଏ? ଏକତା କିମ୍ବା ବିଚ୍ଛେଦ, ସମସ୍ତ କିଛି ଭଗବାନଙ୍କର; ଏହି ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ଅସ୍ଥିର, ଜଳରେ ଫୁଲା ଫୁଲା ଫୋମ ଭଳି। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏଠାରେ ଦୂଷିତ ହୁଅନାହିଁ, ତାଙ୍କର ମନ କୃଷ୍ଣରେ ଅଟୁଟ, ବାୟୁ ଭଳି। ଏହିପରି କଥା କହି, ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସେବକମାନେ ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଅତି ଭବ୍ୟ ରଥ ଦେଖିଲେ।