ଏକ ସମୟର କଥା, ଦେବତାମାନେ ଏକ ମହାସଭାରେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଶକ୍ତି ନିଷ୍ପାପ କରାଯିବା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ। କୁବେର କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଲୋକ ସତ୍ୟକୁ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି, କୃତଜ୍ନତା ନାହିଁ, ଯେଉଁଠୁ ଏହି ଶକ୍ତି ଅପହୃତ ହୋଇଛି।” ଏଇଶାନ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଲୋକ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ରାଜି କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଶକ୍ତି ତାଙ୍କଠୁ ଅପହୃତ ହୋଇଛି।” ରୁଦ୍ରମାନେ କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଗୁରୁଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଥିଲେ, ଏହି ଶକ୍ତି ତାଙ୍କଠୁ ଅପହୃତ ହୋଇଛି।” କାମଦେବ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ଶକ୍ତି ଅପହୃତ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଏହି ପାପର ପାତ୍ର ହେବେ।” ଦେବ ଚିକିତ୍ସକମାନେ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଦୁଇ ଲୋକ ଏହି ଶକ୍ତି ଅପହୃତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୂନ୍ୟ ହେବେ।” ସମସ୍ତ ଦେବତା କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଶକ୍ତି ଅପହୃତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିସନ୍ତାନ ଓ ଦରିଦ୍ର ହେବେ।” ଦେବୀମାନେ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ନାରୀ ଏହି ଶକ୍ତି ଅପହୃତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅବୁଦ୍ଧି ହେବେ।” ଦେବତା ଓ ଦେବୀମାନଙ୍କର ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ହରି ସ୍ୱୟଂ ଏହି ଘଟଣାକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ବାୟୁ, ଭୂମି, ଜଳ, ସନ୍ଧ୍ୟା, ରାତି ଓ ଦିନ ଏହି ସମୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, “ଏହି ଶକ୍ତି ଅବିଫଳ, ଏହା ଶ୍ରୀମାହେଶ ଜଗତ୍ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅନୁସୂତି।” ଏବଂ, “ତୁମେ ସମସ୍ତେ, ବିଶ୍ବେ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଶାଶ୍ୱତ ସାକ୍ଷୀ।” ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ସମସ୍ତେ ଅତି ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଶ୍ରୀଧର୍ମ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଅବିଫଳ ବିଷୟକୁ ବୁଝିପାରିଛି, ଏହା ଶଙ୍କରଙ୍କ ରୋଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।” କ୍ଷିତି କହିଲେ, “ଏହା ଅତି ଦୁଃସାଧ୍ୟ, ଅଶକ୍ତଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରିବା ଉଚିତ।” ଅଗ୍ନି କହିଲେ, “ଏ ଚରାଚର ନାଥ, ଦୁର୍ବଳଙ୍କର କୌଣସି ମହିମା କିମ୍ବା ପୁରୁଷତ୍ୱ ନାହିଁ।” ବାୟୁ କହିଲେ, “ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଅତି ସୁନ୍ଦର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଧାରା ଅନ୍ତର୍ଗତ ନଦୀ ତୀରରେ ଅଛି।” ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ, “କାଳର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ସେ ରାତିରେ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ।” ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ବଦରିକାଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି, ବିଷ୍ଣୁ, ସେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଗଲେ।” ଜଳ କହିଲେ, “ସେ ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପାଳିଲେ, ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ଅଧିକ ଚମକଦାର।” ସନ୍ଧ୍ୟା କହିଲେ, “ପ୍ରେମରୁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ନାମ ଦେଲେ।” ରାତି କହିଲେ, “ଯିଏ ପ୍ରେମରୁ ଅଧିକ ଆଶ୍ରୟ, ପାଳକ, ସେ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର।” ଦିନ କହିଲେ, “ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ଭୋଜନ ଦେଲେ।” ଏହି ସମସ୍ତ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ମଧୁସୂଦନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ପୁତ୍ରର ସମ୍ବାଦ ପାଇଁ, ପାର୍ବତୀ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଦେବାନ୍ଦିକୁ ଦେଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ମେନା, ସାବିତ୍ରୀ ଓ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ଏହି ଉତ୍ସବରେ ଯୋଗ ଦେଲେ। ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ଏ ମୁନି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉଦ୍ଦୀପନାରେ, ଦେବତା, ଋଷି ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ—” ସେ ବଳଢ଼ା ଓ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଦୂତମାନେ ପଠାଇଲେ। ନନ୍ଦିଶ୍ୱର, ମହାକାଳ, ବଜ୍ରଦନ୍ତ, ଭଗନ୍ଦର, ଏକ ଲକ୍ଷ କ୍ଷେତ୍ରପାଳ, ତିନି ଲକ୍ଷ ଭୂତ, ଚାରି ଲକ୍ଷ କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ତିନି ଲକ୍ଷ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ, ରୁଦ୍ର ଓ ଭୈରବମାନେ ଶିବଙ୍କ ସମ ପ୍ରତାପ ଧାରଣ କରି, ଏହି ସମସ୍ତେ ଶିବଙ୍କ ସେବକ ଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏମାନେ ଦେଖି, କୃତ୍ତିକାମାନେ ଭୟରେ ହୃଦୟ ଭରିଗଲେ। କୃତ୍ତିକାମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶିଶୁମାନେ କିଏ?” କାର୍ତ୍ତିକେୟ କହିଲେ, “କର୍ମର ଫଳ ଅତି ଦୁଃସାଧ୍ୟ, ମାତାମାନେ; କିଏ ଏହା ରୋକିପାରିବ?” ଏହି ସମୟରେ ଦଳପତି ନନ୍ଦିଶ୍ୱର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ନନ୍ଦିଶ୍ୱର କହିଲେ, “ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ ଓ ଶିବଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆମେ ପଠାଯାଇଛୁ।” କୈଳାସ ପର୍ବତରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ପର୍ବତର କନ୍ୟା, ବିଷ୍ଣୁ ଜଗତର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ସେ କିପରି ଏହି ସଫଳତା ପାଇଛି?