ଭାରତ ଭୂମିରେ ବସିଥିବା ମହାର୍ଷିମାନେ ଏବଂ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିବା ଅନେକ ଜନ, ଏହି ପବିତ୍ର କବଚକୁ ଧାରଣ କରି ଆତ୍ମ ସ୍ୱାଧୀନତା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏହି କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ, ମୃତ୍ୟୁ ଭୟରେ ନିକଟେ ଆସିପାରେ ନାହିଁ। ଯଦି କେହି ଏହାକୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ପ୍ରମାଣ ଜପ କରେ, ତେବେ କବଚ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର କବଚ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ମୁକ୍ତ ଭାଷଣ କ୍ଷମତା ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ମାଳା-ମନ୍ତ୍ର, ଏହି ପବିତ୍ର ଶୁଭ କବଚ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ। ଏହି କବଚ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଭୂତ, ପିଶାଚ, ଦୂତ, ଯକ୍ଷ, ବ୍ରହ୍ମ-ରାକ୍ଷସ, ଶିଶୁ ଚୋରାଇବା ଦୂତ, ଗ୍ରହ, କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୂତ, ରୋଗ, ଦୁଃଖ, ଭୟ ଓ ଭୟଙ୍କର ଆକ୍ରମଣ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଏହି କବଚ କେବଳ ଗୁରୁ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଏବଂ ସରଳ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖାଯିବା ଉଚିତ। ଏହି କବଚ ମାୟା ଦୂର କରିଥିବା କବଚ, ଏହି କବଚର ଉପଯୋଗ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଏବଂ ମୋକ୍ଷରେ, ପ୍ରାଣୀପତି ଦେବତା ଦ୍ୱାରା ଉଚିତ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଦିଆଯାଇଛି। ମୁନି, ସମସ୍ତ କବଚ ମଧ୍ୟରେ ଏହି କବଚ ଅତି ମୂଳ ଭାବରେ ଅଛି; ଏହି ତିରିଶି ଦ୍ୱି ସଂଖ୍ୟା ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ସଦା ମୋ ମସ୍ତକକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ଓଁ ହ୍ରୀଂ କ୍ଲୀଂ ଶ୍ରୀଂ ଗ—ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସଦା ମୋ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ କ୍ଲୀଂ—ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ସଦା ମୋ ନାକକୁ ରକ୍ଷା କରୁ, ଏବଂ ଷୋଳ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ମୋ ଦାନ୍ତ, ତାଳୁ ଓ ଜିହ୍ବାକୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ଓଁ ଲଂ ଶ୍ରୀଂ ଲମ୍ବୋଦରାୟ ସ୍ୱାହା—ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସଦା ମୋ ଗାଳକୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ଓଁ ଶ୍ରୀଂ ଗଂ ଗଜାନାନାୟ ସ୍ୱାହା—ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସଦା ମୋ ଶ୍ରୀଂ ଗଂ ଗଜାନନାୟ ସ୍ୱାହା—ମୋ ଶୋଉଲଡର୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ଓଁ କ୍ଲୀଂ ହ୍ରୀଂ—ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋ ଅସ୍ଥି ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଛାତିକୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଲମ୍ବୋଦର ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଅଗ୍ନିକୋଣରେ ବିଘ୍ନନାୟକ; ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ପାର୍ବତୀପୁତ୍ର; ବାୟୁକୋଣରେ ଶଂକରପୁତ୍ର; ଉତ୍ତରପୂର୍ବରେ ଏକଦନ୍ତ; ଉପରେ ହେରମ୍ବ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଜାଗ୍ରତ ଦୁଇଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଯୋଗୀଙ୍କର ଗୁରୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏହିପରି, ମୁନିପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ସାର ଦେଇଛି। ଏହି କବଚ ପୂର୍ବକାଳରେ ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ ଗୋଲୋକର ରାସମଣ୍ଡଳରେ ଦେଇଥିଲେ। ମୁଁ ଏହି କବଚ ତୁମକୁ ଦେଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏହି କବଚ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବେ ପୂଜା କରି, ଏହି କବଚ ପିନ୍ଧିଥାଏ, ସେ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଏବଂ ଶତାଧିକ ଵାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଲାଭ କରେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଶଂକରପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, କିନ୍ତୁ ଏହି କବଚ ଜାଣିନାହିଁ, ସେ ଏହି ଦିବ୍ୟ କବଚର ଫଳ ଲାଭ କରେ ନାହିଁ। ଏହି କବଚ 'ଭୌତିକ ମାୟା' ନାମରେ ପରିଚିତ; ଦେବତାମାନେ ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ଏହିଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ—ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷିମାନେ ଏବଂ ପାହାଡ଼ମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଉତ୍ସବକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ମହାଉତ୍ସବରେ, ଦୁର୍ଗା ହସୁଥିବା ପଦ୍ମମୁଖୀ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ପାର୍ବତୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ମହାଦେବଙ୍କର ଅଫଳ ଶକ୍ତି କିପରି ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଲା, ହେ ନାଥ?" ଦେବତାମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ତୁମେ ପ୍ରେରଣା ଦେଇ, ସେହି ଆନନ୍ଦର ବିଘ୍ନ କରିଥିଲେ। ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆଦରରେ ଏହାକୁ ଖୋଜନ୍ତୁ। ପାର୍ବତୀଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱପତି ହସିଲେ। ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: "ପୂର୍ବକାଳରେ କିଏ ଶିବଙ୍କର ଅଫଳ ଶକ୍ତି ହରିଥିଲେ?" ସେଥିପାଇଁ, ତାଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଆଣନ୍ତୁ, ନାହିଁ ହେଲେ ତୁମେ ଏଠାରେ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କରିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: "ସେ ଏଠାରେ ଏହି ଶୁଭ ଦିନରେ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବଞ୍ଚିତ।" ଶ୍ରୀ ମହାଦେବ କହିଲେ: "ସେ ଏଠାରେ ତୁମ ସେବା ଏବଂ ପୂଜାରେ ବଞ୍ଚିତ।" ଯମ କହିଲେ: "ଏକାଦଶୀ ଉପବାସରେ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଶକ୍ତି ହରିଥିଲେ।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: "ଏଠାରେ ତାଙ୍କର କୀର୍ତି ହରାଯାଏ, ଏହି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଫଳ ସଦା ଏପରି।" ଵରୁଣ କହିଲେ: "ଏବଂ ଏକ ଶୂଦ୍ର ପୁରୋହିତଙ୍କ ଜନ୍ମରେ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଶକ୍ତି ହରିଥିଲେ।" ଏପରି ଦିବ୍ୟ କଥା ଏକ ଉତ୍ସବରେ ଦେବତାମାନେ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି କବଚର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଓ ଦିବ୍ୟ ଫଳ ରହସ୍ୟ ରହିଲା।