ପାହାଡ଼ର ଜନ୍ମଜାତ କନ୍ୟା ତାଙ୍କର ମାତା ସହିତ ଏକଠି ମିଳି, ପାହାଡ଼ର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ସେ ଅନୁକୂଳ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଅନୁଯାୟୀ ଏକାଏକି ପକ୍କା ଫଳ ଦେଇଥିଲେ। ଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ ଜଳ ଯାହା କଞ୍ଚନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ମନୋହର ହୋଇଥିଲା, ସେ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ସହିତ, କଞ୍ଚନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ମିଶିଥିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ପାନ ଦେଇ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଏହି ମହାପୂଜାରେ, ସେମାନେ “ଓଁ ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ କ୍ଲୀଂ” ମନ୍ତ୍ରରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶିବସ୍ନାନ୍ଦନ ଗଣେଶଙ୍କୁ ଉପଚାର ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଏକତିସ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ଏକ ମାଳାର ସଦୃଶ, ଯାହା ଏହାର ଜପ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ। ଗଣେଶଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର ହୁଏ, ଅବଶ୍ୟ ମହାନ ବାକ୍ପଟୁତା ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଦେବତାମାନେ ଉପାସିତ ହେଲେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଏହି ଉତ୍ସବରେ ଏକ ମହାଭୋଜ ହୋଇଥିଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୋଜନ କରିଥିଲେ ଓ ଉତ୍ସବ ହେବା ସହିତ ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ହୋଇଥିଲା। ନାରାୟଣ ଉଚ୍ଚ ଭକ୍ତିରେ, ସମସ୍ତ ବାଧା ନାଶକ ଗଣେଶଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। “ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଆପଣ ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଦର ଆଲୋକ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅବିନାଶୀ, ନିତ୍ୟ, ଆତ୍ମାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ। ଆପଣ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରର ଦୂର ପାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ମାୟାର ନୌକାରେ ଅଛନ୍ତି। ଦେବମାନଙ୍କୁ ଦେବ, ଦାନଦାତାମାନଙ୍କୁ ଦେବ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାତା, ବରଦାତା ଆପଣ। ଧ୍ୟାନର ଅତିରିକ୍ତ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ରହ୍ୟ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ। ସଂସାର ରୁକ୍ଷର ମୂଳ, ଅଙ୍କୁର, ଓ ତାଙ୍କର ଆଧାର। ସମସ୍ତର ଉତ୍ପତ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଗୁଣର ସମୁଦ୍ର। ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଓ ଚତୁର୍ମୁଖୀ ଦେବମାନେ ଏହାର ଗୁଣ ବିବେଚନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଚାରିଟି ବେଦ ମଧ୍ୟ ବିବେଚନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ କିଏ ବେଦ ବିବେଚନା କରିପାରିବ? ଏପରି ମହାସଭାରେ ଋଷି ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସ୍ତୁତି ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଏହି ଗଣେଶ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଢ଼ିଥିବେ, ସେହି ଲୋକଙ୍କର ସମସ୍ତ ବାଧା ଗଣେଶ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦୂର କରିଦେଇଥାନ୍ତି। ବିଦାୟ ସମୟରେ ଯେଉଁଠି ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପଢ଼ିଥିବେ, ସେହି ଲୋକଙ୍କର ଦୁଃସ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଦ୍ୱାରା ପରିଣତ ହେଉଥିବା। ଶତ୍ରୁ ନାଶ ଓ ମିତ୍ର ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିବା। ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଘରେ ଅବିଚଳ ରହିବେ, ପୁତ୍ର ଓ ପୁତ୍ରସ୍ନାନ୍ଦନ ରୁ ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିବା। ତାଙ୍କୁ ତୀର୍ଥ ଓ ବଳି ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମିଳିଥିବା। ଏହି ମହାବିଶ୍ୱ ଉପାସନାରେ ନାରଦ କହିଲେ: “ହେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରର ଉଦ୍ଧାରକ, ମୁଁ ଏବେ ରକ୍ଷା ଷ୍ଟୋତ୍ର ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।” ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରକ, ଜଗତର ଗୁରୁ। ଶନି କହିଲେ: “ହେ ବେଦଜ୍ଞ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାଧା ନାଶକଙ୍କ ରକ୍ଷା ଷ୍ଟୋତ୍ର କହିବେ।” ଆମ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ବିବାଦ ନଥିଲା, ନ ବଳ ଦ୍ୱାରା, ନ ମାୟା ଦ୍ୱାରା। ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: “ପୁରାଣରେ ଏହା ଅତି ଗୁପ୍ତ ଓ ଆଗମରେ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି କୌଥୁମ ଶାଖା ସାମ ବେଦରେ ଉଚ୍ଚାରଣ ହୁଏ, ଶୁଣିବାକୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ। ରାଜ୍ୟ ଦିଆଯାଇପାରେ, ମୁଣ୍ଡ ଦିଆଯାଇପାରେ, ଜୀବନ ଦିଆଯାଇପାରେ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର। ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥାନ ଓ ଅନୁପସ୍ଥାନ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଓ ମାୟା ଶକ୍ତିରେ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ଉପାସନା ଓ ସ୍ତୁତି ସଦା ବ୍ୟାପି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଅବିରତ ଅଛି। ମୋର ଅବତାରରେ ଯେପରି ଜନ୍ମ ଓ ରୂପ ଗ୍ରହଣ ହୁଏ, ସେପରି ତାଙ୍କର ଅବତାର ଓ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।” ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ ଉପାସନା, ଷ୍ଟୋତ୍ର ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ଭକ୍ତମାନେ ଶୁଭ ଫଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ।