ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ତିନିଟି ଶୂଳ ଓ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ିଛନ୍ତି, ଦିଗ୍ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଜଟା ମୁଣ୍ଡରୁ ଗଳିଥିବା ସୁନା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଭା ବିକିରଣ କରୁଥିଲା। ସେ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ନାଶକ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ମାତ୍ କରିଥିବା, ସ୍ୱୟଂ କାଳ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିବା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିବଙ୍କୁ। ଏହି ପରମେଶ୍ୱର ନିଜେ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କରନ୍ତି, ଶାନ୍ତ ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା, ଏବଂ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଦାତା। ତାହାପରେ ସେ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଓ ତାଙ୍କଠାରୁ ଦୁଇଟି ବର ଚାହିଲେ—ଏକଟି ହେଉଛି ହରିଙ୍କୁ ଅଚଳ ଭକ୍ତି, ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉଛି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ଭକ୍ତ ଭାବେ ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତି। ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଏହି ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କଥା ଶୁଣି, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ମହାଦେବ କଥା କହିଲେ। ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ—“ହେ ଗନ୍ଧର୍ବରାଜ, ତୁମେ କ’ଣ ଚାହୁଁଛ? କିଏ କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଏ? ହେ ଅଶୁଭ ଜନ, ଏହି ସଂସାରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଭ ଯାହା ଅଛି, ସେହି ହେଉଛି ଅଚଳ ହରିଭକ୍ତି। ଏହି ଭକ୍ତି ଥିଲେ, ନିଜ ବଂଶ ହେଉ ବା ମାମାଘର, କୋଟିକୋଟି ଜନ୍ମର ତିନି ପ୍ରକାର ପାପ, ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଅଭିଲାଷା, ପତ୍ନୀ, ପୁଅ—ସବୁ ଏଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନେଇ ଅଦ୍ଭୁତ ଭକ୍ତି ଚିତ୍ତରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ପୁଅ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଜନ୍ମ ସଫଳ। ଏକ ଏମିତି ପୁଅ ଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ କୌଣସି ବର ଚାହିଲେ ସେ ମିଳିଯାଏ—ଏହା ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦାୟ। ଆମ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ତୁମେ ଆଉ କୌଣସି ବର ଚୟନ କର, ଯାହା ତୁମର ମନରେ ଅଛି। ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି, ବଡ଼ ଯୋଗ, ଜ୍ଞାନ, ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ବିଜୟ...” ଏପରି ଶଙ୍କରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଗଳା, ଓଠ, ଓ ଜିହ୍ୱା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଗଲା। ସେ କହିଲେ, “ଯଦି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଚାହିଁ ନାହିଁ, ତେବେ ବ୍ରହ୍ମପଦ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନ ସମାନ। ହେ ଶିବ, ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ, ଅମରତ୍ୱ, କିମ୍ବା ଯୋଗଶକ୍ତି—ଏହା ସବୁ କିଛି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ, ଐଶ୍ୱର୍ୟ, ଏକତ୍ୱ, ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଭକ୍ତି ଦୁର୍ଲଭ। ହେ କାମଧେନୁ, ମୋତେ ଏହି ବର ଦିଅ—ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ଦାସ ହେଉ। ଯଦି ଏହି ବର ଦେବେ ନାହିଁ, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ତେବେ ମୁଁ ଅପରାଧୀ ହେଇଯିବି।” ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, କୃପାର ସାଗର ଶିବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ସେ ପୁଅ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଧର୍ମିକ, ଚିରଯୁବକ, ଅଚଳ ହେଉ। ସେ ଜ୍ଞାନୀ, ଶୋଭାମୟ, ଗୁରୁଭକ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ହେଉ।” ଏପରି କହି, ଶଙ୍କର ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦର ଫୁଲ ଖିଲିଗଲା, ତାଙ୍କର କାମନା ନିର୍ବୃତି ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ସେଇ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳା ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଶୁଭ ଦିନରେ, ସେ ଶିଶୁଙ୍କର ନାମକରଣ ହେଲା—ଉପବର୍ହଣ, ଯିଏ ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ସୌତି କହିଲେ—ଗନ୍ଧର୍ବରାଜ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ। ସମୟ କ୍ରମେ, ଉପବର୍ହଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ହରିମନ୍ତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଗଣ୍ଡକୀ ତୀରେ, ଯୁବାବସ୍ଥାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଲେ। ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଉପବର୍ହଣଙ୍କୁ ନିଜ ପତି ଭାବେ ଚୟନ କଲେ। ଯୁବ, ଚିରଯୁବକ ଉପବର୍ହଣ ସେମାନେଙ୍କୁ ନିଜ ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ ଭାବେ গ্ৰହଣ କଲେ। ତା’ପରେ, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କଲେ। ଏକ ଦିନ, ରମ୍ଭାଙ୍କ ନୃତ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ନିବିଢ଼ ବକ୍ଷସ୍ଥଳୀ ଦେଖି, ଉପବର୍ହଣ ତାଙ୍କର ଗୀତ ଛାଡ଼ି, ସଭା ମଝିରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ।