ପୂର୍ବରୁ, ସେଇ ଶିଶୁର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିଞ୍ଚଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଓଠ ଏବଂ ଜିହ୍ବା ଶୁଖିଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ମହାର୍ଷି, କେବଳ ଶନିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାକାରେ, ସେଇ ଶିଶୁର ମୁଣ୍ଡ କଟିଯାଇଥିଲା। ଶିଶୁର ଶରୀର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ତରେ ମୁଡ଼ିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ସେଇ ଶରୀର ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ପଡ଼ିଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟରୁ ଗଭୀର ଶୋକରେ ପୁଣିପୁଣି କାନ୍ଦି ଉଠିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ହେଉଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ସେମାନେ ଚିତ୍ରିତ ପୁତୁଳି ଭଳି ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ଅଚେତନ ଦେଖି, ହରି ଗରୁଡ଼ାରେ ଆରୋହଣ କରିଲେ। ସେ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀର କୂଳରେ ଥିବା ଏକ ଅରଣ୍ୟରେ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ହାତୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ପ୍ରେମ ଖେଳର କ୍ଲାନ୍ତିରୁ ଅଚେତନ ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ପାଣିରେ ଡୁବାଇ ରହିଥିଲା। ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେଇ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡକୁ ତୁରନ୍ତ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଦୁଃଖରେ ହାତୀମା ତାଙ୍କର ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ଦୁଃଖରେ ଅନେକ କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ଗଭୀର ଶୋକରେ ବିଳାପ କଲେ। ତାପରେ ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ପ୍ରିୟ, ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବର, ଗରୁଡ଼ାରେ ବସିଥିବା, ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆନନ୍ଦ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନାଶ କରିପାରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ହାତୀମାକୁ ଏକ ବର ଦେଲେ। ଏଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସେ ମୃତ ଶିଶୁକୁ ପୁଣିଥରେ ଜୀବନ ଦେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, "ହେ ହାତୀ, ତୁମେ ତୁମ ଉପଚାରକମାନେ ସହିତ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚି ରହିବା।" ଏପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ହାତରୁ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ତାଙ୍କର ଏକ ଛାତି ଉପରେ ରଖିଲେ। ସେ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ଲୀଳା ଓ ଜ୍ଞାନର ମାଧ୍ୟମରେ ସବୁ କାମ କରନ୍ତି, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ ଏବଂ ପୁଣି ଶିଶୁକୁ ତାଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ରଖିଲେ। ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, "ହେ ଶିବ, ତୁମେ ନିଜେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ବୁଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି, ଏହି ଯଥାର୍ଥ କଥା ଜାଣିନଥିଲେ କି? କୋଟି କୋଟି ଯୁଗ ଧରି, ପ୍ରାଣୀମାନେ ନିଜ କର୍ମଫଳ ଅନୁସାରେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କିଟର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇପାରେ। ପୂର୍ବ କାରଣ ଛଡ଼ା, ସିଂହ ମଧ୍ୟ ଏକ ମାକି ମାରିପାରେନି। ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଶୋକ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ—ସବୁ କର୍ମର ଫଳ। ଏଠି ଏବଂ ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ, ଭଲ ଓ ଖରାପ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଉପଭୋଗ ହୁଏ। ସେଇ ଭଗବାନ କର୍ମର ଫଳ ଦେବାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିୟମକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ନିୟମକ। ସେ ନାଶକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାଶକ, ରକ୍ଷକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରକ୍ଷକ, ସର୍ବୋଚ୍ଚରୁ ଉପରେ ଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ।" "ଆମେ—ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ମହେଶ୍ୱର—ସେଇ ପୁରୁଷଙ୍କର ଅଂଶମାତ୍ର। କିଛି ତାଙ୍କର ଅଂଶର ଅଂଶ, ଆଉ କିଛି ସେଉଁଠି ଅନୁକ୍ରମରେ ଅଂଶର ଅଂଶ।" ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ପାର୍ବତୀ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ଅନ୍ଦ୍ରିତ ହୋଇ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମନ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଶିଶୁ ଓ ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ମୁକୁଟ ଦେଲେ, ଧର୍ମ ଏକ ମଣିମୟ ଅଳଙ୍କାର ଦାନ କଲେ। ମହାଦେବ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହୋଇ, ଏହି ଶିଶୁକୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ହଜାର ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀ ଦାନ ହେଲା। ହିମାଲୟ ପର୍ବତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଥିବା ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟର ଆୟୋଜନ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଶନିଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜିତ ଦେଖି, ପାର୍ବତୀ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କଥା କହିଲେ। ଶନିଙ୍କୁ ଶାପିତ ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, କଶ୍ୟପ ଓ ଯମ ମଧ୍ୟ ଏହି ଘଟଣାରେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ, ମୁହଁ ରାଗରେ ତିପ୍ତିପ୍ତି, ଓଠ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରେରଣା ଦେଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ସେମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।