ଏହି ପବିତ୍ର ଅଧ୍ୟାୟ ଯେଉଁଠି ଗୃହରେ ରହେ, ସେଠି ଶୁଭତା ଆଣେ। ଯାତ୍ରା କାଳରେ କିମ୍ବା ପବିତ୍ର ଦିନରେ ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଭ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଏକଥିରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ— ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ସହିତ ସେ ଏହି ସଭାରେ ବସିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦାହିଣ ପାଖରେ ଶଙ୍କର ଓ ବାମ ପାଖରେ ବ୍ରହ୍ମା, ପ୍ରଜାପତି ବସିଥିଲେ। ନିକଟରେ ଧର୍ମ, ସୂର୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଥିଲେ। ଏଠାରେ ନୃତ୍ୟ ଦଳ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଦେଖିବାକୁ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଆସିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ବହୁତ ନମ୍ର ଓ ଚକ୍ଷୁ ହସୁଥିବା ଭାବରେ ଥିଲା। ତିନି ତପସ୍ୟାର ଫଳ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲା। ସେ ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଧର୍ମ, ରବି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାର ନିକଟକୁ ଆସିଲା, ଶିବଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରଭାବ ଥିଲା। ଶନିଦେବ କହିଲେ— ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଋଷିମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କରିଛନ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି, ମୋତେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅ। ବିଶାଳାକ୍ଷ କହିଲେ— ମୋ ମାଆଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ବିନା ମୁଁ ପ୍ରବେଶ ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ। ଏପରେ ସେ ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶନି ଭିତରକୁ ଯାଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେଠି, ସଂଯୋଜିତ ପାଞ୍ଚ ଶ୍ୱେତ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଓ ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ସଂସ୍କୃତ ଥିଲେ। ସୂର୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶନିକୁ ଦେଖି ଦୁର୍ଗା ତୁରନ୍ତ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ କଥା କହିଲେ। ପାର୍ବତୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— ହେ ପବିତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି, ତୁମେ କାହିଁକି ମୋତେ କିମ୍ବା ଏହି ଶିଶୁକୁ ଦେଖୁନାହିଁ? ଗ୍ରହପତି, କାହିଁକି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉନାହିଁ? ଶନି କହିଲେ— ଭଲ କିମ୍ବା ମନ୍ଦ କର୍ମର ଫଳ କୋଟି କୋଟି ்ୟୁଗରେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ। କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅର୍ୟମାନ, କିମ୍ବା ଯମଙ୍କ ଲୋକରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନରକକୁ ଯାଏ, କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ପହଞ୍ଚେ। କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କେହି ସୁନ୍ଦର ହୁଏ, କିମ୍ବା ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ରୋଗୀ ହୁଏ। କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଧନୀ ହୁଏ, କିମ୍ବା ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖୀ ହୁଏ। ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଭଲ ପୁତ୍ର ମିଳେ ଓ ସମ୍ବିତ୍ତା ରହିଥାଏ। ଏବେ, ହେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଏକ ଗୁପ୍ତ ଏତିହାସ ଶୁଣ। ମୁଁ ଶିଶୁକାଳରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲି, ମୋ ମନ କୃଷ୍ଣ ଚରଣ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲା। ମୋ ପିତା ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଚିତ୍ରରଥଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ଏକ ଦିନ, ସଂସ୍କାର ଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ନିଜ ପୋଶାକରେ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ। ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଚରଣରେ ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲି, ସେ ମୋତେ ଦେଖି ମୋହିତ ହୋଇଗଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନଥିଲି, ତେଣୁ ସେ କ୍ରୋଧରେ ମୋତେ ଶାପ ଦେଲେ, ତାର ଋତୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିନଥିଲି, ତୁମେ ଶିଶୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଉଚିତ ସମୟ ଦେଖିନଥିଲ, ଏବଂ ତୁମେ ଯାହାକୁ ଦେଖିବା, ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ମୁଁ ଧ୍ୟାନରୁ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରି, ସେ ସତୀ ନାରୀକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲି। ଏହି କାରଣରୁ, ମାଆ, ମୁଁ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ କିଛି ଦେଖିବି ନାହିଁ। ଶନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ପାର୍ବତୀ ହସିଲେ। ନାରାୟଣ କହିଲେ— ଏହି ବିଶ୍ୱ ମହାଦେବଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେଉଛି, ଏହିପରି ଆଲୋଚନା ହେଲା। ଦେବୀ, ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ଉତ୍ସୁକତାରେ ଶନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ପାର୍ବତୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଶନି ମନେ ଭାବିଲେ— ଯଦି ମୁଁ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଦେଖିବି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ଅପସ୍ଥିତି ହେବ। ଅନ୍ୟଥା, ଆଗରୁ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉତ୍ତମ; ଶନି ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିବେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମାଆକୁ ଦେଖିବେ ନାହିଁ।