ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନେକ ପୁଅ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅବିରତ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଏକ ପୁଅଙ୍କର ଶାପ ଦ୍ୱାରା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ପୂଜ୍ୟ ହେବାର ଅଯୋଗ୍ୟ ହେଇଯାଇଥିଲେ । ଏଉଁପରି, ନାରଦଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଗନ୍ଧର୍ବ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ପଡିଲା । ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ରାଜା ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ, ନାରଦ ନିଜେ ପୁଷ୍କର ତୀରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନ ଆଚରଣ କଲେ । ସେ ଶିବଙ୍କ କବଚ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଓ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରର ଜପ କଲେ । ଏହି ଶତବର୍ଷ ଧ୍ୟାନ ଶେଷରେ, ନାରଦ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେ ଦେଖିଲେ—ଅନନ୍ତ, ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପରେ ପ୍ରଭୁ ଦର୍ଶନ ଦେଉଛନ୍ତି । ସେ ତପସ୍ୟାର ମୂର୍ତ୍ତି, ତପୋବଳର ମୂଳ ଓ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ନାରଦ ଦେଖିଲେ, ଶିବ ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ବୃଷଭାରୁଢ଼ ଏବଂ ଦିଗ୍ବାସାନ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଜଟାରୁ ଗଳିଥିବା ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣର ଦୀପ୍ତି ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି । ସେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ବିଜୟ କରିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସଂହାର କରିପାରିବା, ସ୍ୱୟଂ କାଳ ଭାବେ ପ୍ରକଟ । ସେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ପ୍ରଭୁ ଯଥାର୍ଥ ଜ୍ଞାନ ଦାତା, ଶାନ୍ତ, ମୋକ୍ଷଦାୟକ, ଏବଂ ହରିଭକ୍ତି ଦାନ କରିଥିବା ସ୍ୱରୂପ । ନାରଦ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦତ୍ତ ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ବର ମାଗିଲେ—ନିର୍ମଳ ହରିଭକ୍ତି ଏବଂ ଏମିତି ଏକ ପୁଅ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭକ୍ତ ହେବେ । ତାହା ସୁନି, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ମହାଦେବ ନାରଦଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ହେ ଗନ୍ଧର୍ବରାଜ, କ’ଣ ତୁମେ ଚାହଁ ? କିଏ କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ ? ହେ ଅଶୁଭ ଶିଶୁ, ଅଚଳ ହରିଭକ୍ତି ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମୂଳ । ନିଜ ବଂଶ ଓ ମାମାଘରର କୋଟି କୋଟି ପିଢ଼ି, ଏବଂ କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ତିନି ପ୍ରକାର ଦୋଷ, ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ସମୃଦ୍ଧି କେବଳ ସେଉଁଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ମନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୁର୍ଲଭ ଭକ୍ତିର ତଳୱାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନି । ଯେଉଁମାନଙ୍କର ପୁଅ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ । ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ—ଏହା ବଡ଼ ଧନ୍ୟ । ଆମ ଭଳି ବୈଷ୍ଣବମାନେ ନିମିତ୍ତେ ଏହି ସମ୍ପଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ । ତୁମେ ଆଉ ଯାହା ଚାହଁ, ମାଗ । ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି, ମହାଯୋଗ, ଜ୍ଞାନ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ବିଜୟ—ସବୁ ମିଳିପାରିବ ।” ଶିବଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ନାରଦଙ୍କ ଗଳା, ଓଠ, ଏବଂ ଜିହ୍ବା ଶୁଷ୍କ ହେଇଯାଇଥିଲା । ସେ ନମ୍ରତାର ସହିତ କହିଲେ—“ଯଦି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତି ଇଚ୍ଛା ନଥାଏ, ତେବେ ବ୍ରହ୍ମପଦ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନ ସମାନ । ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ, ଅମରତ୍ୱ, ଯୋଗସିଦ୍ଧି, କିମ୍ବା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ, ଐଶ୍ୱର୍ୟ, ଏକତ୍ୱ—ଏହା ସବୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅବିଚଳ ଭକ୍ତି ଓ ହରିଙ୍କ ସେବକ ହେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ । ହେ କାମଧେନୁ ସ୍ୱରୂପ, ମୋତେ ଏହି ବର ଦିଅ—ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ଦାସ ହେବି । ଯଦି ଏହି ବର ଦେଉନାହାଁ, ମୁଁ ତେବେ ଅପରାଧୀ ହେବି ।” ନାରଦଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଦୟାର ସାଗର ଶିବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସଦା ଯୁବା ଓ ଦୃଢ଼ ହେଉ । ସେ ଜ୍ଞାନୀ, ଶୋଭାମୟ, ଗୁରୁଭକ୍ତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ହେଉ ।” ଏପରି କହି, ଶିବ ତାଙ୍କ ନିଜ ଲୋକକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ । ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ହୃଦୟ ଖୁସିରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ ହେଲା । ଏହି ସମୟରେ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ଏକ ବୃଦ୍ଧା ନାରୀ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ।