ସେ ଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ୍ର ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚମକ ଦଶ ଲକ୍ଷ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ଦେହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ଥିଲା, ଯାହାକି କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ କରିଦେଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ନୟନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନ୍ଦମୟ ଏବଂ ରୂପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋଟସ୍ ଫୁଲକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା। ତାଙ୍କର କପାଳ ଓ ଗଣ୍ଢ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା। ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କ ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେହ ନଥିଲା, ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତିନି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅପୂର୍ବ ରୂପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଥିଲେ। ନାରାୟଣ କହିଲେ—ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଏକଏକ ଦିଗକୁ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ହେ ମହାମୁନି। ଏହି ସମୟରେ ପାର୍ବତୀ କହିଲେ—“ହେ ପିତା, ମୋତେ ତୁମର ଦର୍ଶନ ଦିଅ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ପ୍ରାଣକୁ ରକ୍ଷା କର।” ସେଠିଏ ଶିବଙ୍କୁ ଉଠି ଦ୍ରୁତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କୋଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ତାହା ଖୋଜିବାକୁ କହିଲେ। ଘରେ ଯଦି ଗୃହସ୍ଥ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ଅତିଥି ଯେଉଁଠି ଭଗବାନ ସ୍ୱୟଂ ଅଟୁଟ ଅତିଥି ଭାବେ ଆସନ୍ତି, ସେଠି ସେମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି ଲୋକଙ୍କ ନିକଟରୁ ପିତୃମାନେ ନ ତିଳ ନ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଏମିତି ଅଶୁଚି ଲୋକଙ୍କର ହୋମ, ଫୁଲ, ଜଳ ଓ ଦାନ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଦ୍ୟ ପରି ଅପବିତ୍ର। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦେହହୀନ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଆକାଶରୁ ଶୁଣାଗଲା—“ହେ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ଶାନ୍ତ ହେଉ; ତୁମେ ତୁମ ପୁଅକୁ ଦେଉଳରେ ଦେଖ। ସେ ହେଉଛି ତୁମ ନିଷ୍ଠାର ମହାଫଳ, ତୁମ ଉପବାସ ଓ ବ୍ରତର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଫଳ। ବୈଷ୍ଣବ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। କେବଳ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଛ; ସେ ଅମର ଜ୍ୟୋତିର ଦେହ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ତୁମ ଆଶାର ବୀଜ, ତୁମ ତପସ୍ୟାର କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ଫଳ। ସେ କୌଣସି ଭୁଖା ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୁହଁନ୍ତି, ସେ ଜଣାର୍ଦ୍ଦନ ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଆସିଛନ୍ତି”—ଏଭଳି ସରସ୍ୱତୀ କହି ସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ, ହେ ନାରଦ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଶୁଣି ସତୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଘରର ଶିଖର ଶତ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଚମକୁଛି। ସେ ଦେଖିଲେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୟନରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେହ ଦେଖି ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ପାର୍ବତୀ କହିଲେ—“ଯାହାକୁ ତୁମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଧ୍ୟାନ କରିଛ, ସେଠିଏ ସେ ଦେଉଳକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ତୁମ ପୁଅଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଦ୍ରୁତ ଦେଖ, ସେ ହେଉଛି ଶୁଭ୍ର ବୀଜ, ମହାଉତ୍ସବର ଅବସର। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ଯେତେ ଉପକାର, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଦାନ କଲେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଦାନ କରିଲେ ଓ ଭୂମିକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ବର୍ଷକାଳ ଉପବାସ ଓ ବ୍ରତ କଲେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜମାନେକୁ ଭୋଜନ ଦେଲେ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ—” ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଶିବ ଆନନ୍ଦରେ ଭିଜିଗଲେ, ଶୟନରେ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଗଳିଥିବା ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ଯେ ଦେହ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା ବସିଥିଲା, ସେ ଅପୂର୍ବ ମୋହନୀୟ ଦେହକୁ ସେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଆନନ୍ଦର ସାଗରରେ ବିଲୀନ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ— “ମୁଁ ତୁମକୁ ପାଇଛି, ଏହି ଅମୂଲ୍ୟ ମଣି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଚିରସ୍ଥାୟୀ।