ଏକ ଦିନ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ର—ଏହି ଚାରିଟି ବର୍ଣ୍ଣର ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ, ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନାକୁ ଅବହେଳା କରେ, ସଦା ଅଶୁଚି ରହେ କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରେ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନେ ଠାରୁ ଅଲଗା। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜଙ୍କ କାନରେ ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶତଶଃ ପୂର୍ବଜ ଓ ମାମାଙ୍କୁ ସହିତ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ବୈଷ୍ଣବମାନେ ସଦା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଅର୍ବୁଦ ଚରଣରେ ଧ୍ୟାନ ଲଗାନ୍ତି। ଭକ୍ତମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିବା ପାଇଁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୌନକ ଋଷି କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ କେବେ କାହାରୋ ନିନ୍ଦା, କେବେ ପ୍ରସ୍ଥାନ ଓ କେବେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଶୁଣିଛି। କିଏ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଥିଲେ? ପିତାଙ୍କ ଶାପରେ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଉପରେ କ’ଣ ଘଟିଲା? ଏହି ବିରୋଧରେ କ’ଣ ଫଳ ହେଲା?" ତେବେ ସୂତ ମୁନି କହିଲେ, "ହେ ଶୌନକ, ଏଠାରେ ଅପାନ୍ତରତମାସ, ସନକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁନିମାନେ ଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନେକ ପୁତ୍ର ସଦା ସୃଷ୍ଟିରେ ଲିନ ଥିଲେ। ପୁତ୍ରଙ୍କ ଶାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ପୂଜ୍ୟ ହେବାର ଅଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ। ଗୁରୁଙ୍କ ଶାପରେ ନାରଦ ଗନ୍ଧର୍ବ ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ହେଲେ। ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ପୁଷ୍କରରେ ଉତ୍ତମ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ସେ ଶିବଙ୍କ କବଚ ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରକୁ ସେ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ଜପ କଲେ। ଶତ ବର୍ଷ ପରେ, ସେ ନାରଦ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଅମର, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ରୂପୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ; ତପସ୍ୟାର ମୂର୍ତ୍ତି, ତପୋବଳର ମୂଳ, ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ସ୍ୱରୂପ। ସେ ଦେଖିଲେ ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଶୂଳଧାରୀ, ବୃଷ ଉପରେ ଆସୀନ ଓ ଦିଗମ୍ବର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ। ସେ ଶିବଙ୍କ ଜଟାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଗଳିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ଜୟୀ, ସମସ୍ତ ନାଶକ, ସମୟ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖିଲେ। ସେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନ ଦାତା, ଶାନ୍ତ, ମୋକ୍ଷ ଦାତା ଓ ହରି ଭକ୍ତି ଦାତା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ନାରଦ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସ୍ତୁତିଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ହରିଭକ୍ତି ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତ ପୁତ୍ର ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣି, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ମହାଦେବ କହିଲେ, "ହେ ଗନ୍ଧର୍ବରାଜ, ତୁମେ କ’ଣ ଚାହଁ? କିଏ କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ? ହେ ଅଶୁଭ ତମ, ଅଚଳ ହରିଭକ୍ତି ସମସ୍ତ ଶୁଭର ମୂଳ। ନିଜ ବଂଶ ଓ ମାମାଙ୍କ ବଂଶ ଶତକୋଟି ହେଉ, ଏବଂ କୋଟିକୋଟି ଜନ୍ମର ତିନି ପ୍ରକାରର ପାପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜେତେଦିନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ମନରେ ଦୁର୍ଲଭ ଭକ୍ତିର ତଳୱାର ଉଦିତ ହୁଏନି, ସେତେଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ, ଗୃହୀଣୀ, ପୁତ୍ର, ଓ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ସମୃଦ୍ଧି ରହେ। ଯେଉଁଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତ ପୁତ୍ର ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଗୃହ ଧନ୍ୟ। ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ମିଳିଲେ ମାନବ ଯେକୌଣସି ଅଭିଷ୍ଟ ପୂରଣ କରିପାରେ—ଏକ ମହା ଆଶୀଷ! ଆମ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପାଇଁ ଧନ ସଂଗ୍ରହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ତୁମେ ଆଉ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶୀଷ ଚାହଁ, ଯାହା ମନରେ ଅଛି, ଚୟନ କର। ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି, ମହାଯୋଗ, ଜ୍ଞାନ ଓ ମୃତ୍ୟୁଜୟ—ଏସବୁ ମଧ୍ୟ ମିଳିପାରିବ।" ଶିବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଗଳା, ଓଠ ଓ ଜିହ୍ୱା ଶୁଖିଗଲା। ସେ କହିଲେ, "ଯଦି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତିକୁ ଆଶା କରିନଥିଲେ, ତେବେ ବ୍ରହ୍ମପଦ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନ ସମାନ। ହେ ଶିବ, ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ, ଅମରତ୍ୱ କିମ୍ବା ଯୋଗସିଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ...