ଏକ ଦିନ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଶୁଣିଛି ଯେ, ଏଠି ଅନେକ ପ୍ରକାରର ରୁଚିକର ଓ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଖାଦ୍ୟ ମିଳେ। ସେଠିପାଇଁ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ହେ ସତ୍ଗୁଣବତୀ, ମୁଁ ତୁମର ପୁଅ; ଭବିଷ୍ୟତରେ ତୁମେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେବେ। ପିତାଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାରର ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ମାଆ ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଥାନ୍ତି। ଜଣେ ଜ୍ଞାନ ଦାତା, ଜଣେ ଅନ୍ନ ଦାତା, ଜଣେ ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ଓ ଜଣେ ଜନ୍ମଦାତା—ଏହିମାନେ ପିତା ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାନ୍ତି। ଗୁରୁଙ୍କ ଘରବାଳି, ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମାଆ, ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ମାଆ ଓ ବାପାଙ୍କ ଭଉଣୀ—ଏମାନେ ମାଆ ଭାବରେ ମନେ ପକାଯାନ୍ତି। ଜଣେ ଦାସ, ଜଣେ ଛାତ୍ର, ଜଣେ ଯାହାକୁ ପାଳନ କରାଯାଏ, ଶକ୍ତିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଓ ଶରଣ ନେଇଥିବା—ଏମାନେ ପିତୃପଦ ପାଇଥିବା। ତପରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ମାଆ, ମୁଁ ଭୂଖ ଓ ତିଆରିରେ ପୀଡିତ, ବୟସ୍କ ହୋଇଛି ଏବଂ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି। ମୋ ପାଇଁ ରୋଟି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖିର, ଭଲଭାବେ ରନ୍ଧାଯାଇଥିବା ଫଳ, ଭାତ, ସ୍ୱସ୍ତିକା ଏବଂ ଦୁଧ, ଚେନି ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଉତ୍ପାଦ, ତିଳ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଲଡୁ, ଗୁଡ଼ରେ ତିଆରି ମିଠା, ଏବଂ କମ୍ପୂର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧରେ ମିଶିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାମ୍ବୁଳ—ଏସବୁ ଖାଇଲେ ମୋ ପେଟ ଆନନ୍ଦ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ଭରିଯିବ। ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମ ପତି ଏହି ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଇଥିବା, ରତ୍ନମଣିର ରୂପରେ ତିଆରି ରାଜସିଂହାସନ ଓ ଅମୂଲ୍ୟ ଭୂଷଣ ଦେଇଥିବା। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ହରି ମନ୍ତ୍ର ଓ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ନାମକ ଜ୍ଞାନ, ଦାନ କରିବାର ଶକ୍ତି, ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଦାନ—ଏସବୁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। ମନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ସଦା ଧର୍ମ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ରହିବା ଉଚିତ। ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ ମିଳେ। ହେ ଜଗତ୍ଜନନୀ, କାହିଁକି କାହା ପାଖରେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସୁଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ? ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କର୍ମକୁ ଉପଟାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବିଷୟ ସମ୍ପର୍କରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏଥିବା ଆନନ୍ଦ କେବଳ ତାହାର ନାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହେ। ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଆୟୁ କମି ନାହିଁ। ଏହି ଭାରତ ଭୂମିରେ ସେମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଅନ୍ତି। ହରିଭକ୍ତ ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର କର୍ମ ଜାଣନ୍ତି। ସେ ପବିତ୍ରମନ୍ଦ ଲୋକମାନେ ନିଜ ଲୀଳା ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟତୀର୍ଥକୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶ ହେଲେ ମାଟି ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶ୍ରବଣ କରିଥିବା ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ଶିଷ୍ୟଙ୍କ କାନରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ନିଜ ପୂର୍ବ ଶତ ପୁର୍ବଜ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଶତ ପରିଵାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ। ମାଆଁପକ୍ଷର ଦଶ ଅଗ୍ରଜ ଓ ଦଶ ପରଜନ୍ମକୁ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରେ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତଙ୍କ ଦର୍ଶନ କିମ୍ବା ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଯେ ଭକ୍ତମାନେ ସଦା ହରିରେ ମନ ଲଗାଇ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ତିରିଶି ମିଲିଅନ୍ ଜନ୍ମ ପରେ ଏକ ମଣିଷ ଜନ୍ମ ମିଳେ। ଭକ୍ତଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତିର ଅଙ୍କୁର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଜୀବନର ଅର୍ଥ। ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କଲେ ଏହି ଅଙ୍କୁର ମଧୁର ଫୁଲରେ ପରିଣତ ହୁଏ; ଏହି ମୂଳ ଯେତେବେଳେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ତାହାର ଫଳ ହେଉଛି ହରିର ସେବା। ବଡ଼ ବିନାଶ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଭଳି ଭକ୍ତଙ୍କୁ କେବେ ବିନାଶ ହୁଏ ନାହିଁ—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ସେଥିପାଇଁ, ହେ ଅମ୍ବିକା, ସଦା ମୋତେ ନାରାୟଣଙ୍କ ଭକ୍ତି ଦିଅ। ଏହି ତପସ୍ୟା ଓ ଉପାସନା ତୁମେ ଜଗତ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେବା ପାଇଁ କରିଥିଲ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ତୁମର ପୁଅ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗଣେଶ ରୂପେ। ପରମେଶ୍ୱର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ଶିଶୁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ, ଶିବ ଶକ୍ତି ସହିତ ମିଶି, ବେଦୀ ଉପରେ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ।