ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ କରାଯିବାକୁ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ସମାନ ମନାଯାଏ । ଅତିଥିଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରେ ସର୍ବଦା ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅବସ୍ଥାନ କରେ । ଯେଉଁଠି ଅତିଥିଙ୍କୁ ଆଦର ଦିଆଯାଏ, ସେଠି ମନେ ହୁଏ ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ବ୍ରତ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ଦିକ୍ଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି । ସେ ମନେ ହୁଏ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ମହାଦାନ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ବିଭିନ୍ନ ପୁଣ୍ୟ ସମସ୍ତ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ଅତିଥିଠିକୁ ଅସମ୍ମାନ କରି ତାଙ୍କୁ ଅନାଦର କରି ଘରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରାଯିବା ଦିଏ, ତେବେ ସେଠି ସମସ୍ତ ପାପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ପାପ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଲାଗିଯାଏ । ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ମୁଁ ଭୋକ ଓ ତୃଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ, ମା'ଙ୍କ ଆଦେଶ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେପରି ଲିଖାଯାଇଛି, ସେଇପରି ନିଃଶକ୍ତ ଓ ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଖାଦ୍ୟ ବିନା କିମ୍ବା ଉପବାସ କରୁଥିବା ବେଳେ ଆସିଛି ।" ତାପରେ ପାର୍ବତୀ କହିଲେ, "ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେବି, ମୋ ଜନ୍ମକୁ ସାର୍ଥକ କରିଦିଅ ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ମୁଁ ଶୁଣିଛି ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ରୁଚିକର ଓ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଖାଦ୍ୟ ଅଛି, ସେଇପାଇଁ ଆସିଛି । ହେ ଧର୍ମପରାୟଣେ, ମୁଁ ତୁମର ପୁତ୍ର, ଭବିଷ୍ୟତରେ ତୁମେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ କରିବ ।" ସେଉଁଠି ସେ କହିଲେ, "ପିତା ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଓ ମାତା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଥାନ୍ତି । ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା, ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥିବା, ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରିଥିବା, ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା, ଶିକ୍ଷକଙ୍କର ଜନାନୀ, ଗର୍ଭଧାରଣ କରିଥିବା, ଦୁଧ ଦେଇଥିବା, ବାପାଙ୍କର ଭଉଣୀ, ଦାସ, ଶିଷ୍ୟ, ପୋଷ୍ୟ, ବଳରେ ଜନ୍ମିଥିବା, ଶରଣାଗତ ଏହି ସମସ୍ତେ ମାତା ପିତା ସମାନ ।" "ମୁଁ ଭୋକ ଓ ତୃଷ୍ଣାରେ ଦୁଃଖିତ, ମା', ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ ଏବଂ ଶରଣ ନେବାକୁ ଆସିଛି ।" "ମୋତେ ଦିଅ ଆଟା ପିଠା, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଖିର, ଭଲ ଭାବେ ରନ୍ଧା ଫଳ, ଚାଉଳ ଭାତ, ସ୍ୱାସ୍ତିକ ପିଠା, ଦୁଧ ଓ ଉଖୁ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଖାଦ୍ୟ, ତିଲ ଲଡୁ ଓ ଗୁଡ଼ରେ ତିଆରି ମିଛା ମିଠା, କଫୂର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ମନୋରମ ପାନ, ଯେଉଁଠି ମୋ ଉଦର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ ।" "ତୁମ ନାଥ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଧନର ଦାତା, ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ସିଂହାସନ ଓ ଅଳଙ୍କାର, ଦୁର୍ଲଭ ହରିମନ୍ତ୍ର ଓ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ଜ୍ଞାନ, ଦାନ ଶକ୍ତି ଓ ସୁଖଦାୟିନୀ ବସ୍ତୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ତୁମଠାରୁ ମିଳେ । ମନକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ କରି ନିତ୍ୟ ଧର୍ମ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲିପ୍ତ ହେବା ଉଚିତ ।" "ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାମତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଭୋଗ ମିଳେ ।" "ହେ ଜଗତ୍ଜନନୀ, କାହିଁକି କାହାରି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସୁଖ ହୁଏନି?" "ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସମସ୍ତ କର୍ମକୁ ମୂଳସ୍ଥ ଭାବେ ଉପଟାଇ ଦିଅନ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବିଷୟ ସଂସ୍ପର୍ଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ସୁଖ କେବଳ ତାହାର ନାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହେ ।" "ହେ ମହିଳେ, ଯେଉଁମାନେ ହରି ସ୍ମରଣରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଆୟୁ କମିଯାଏ ନାହିଁ । ଭାରତ ଭୂମିରେ ସେମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୋଇଥାନ୍ତି । ହରିଭକ୍ତ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମର କର୍ମ ଜାଣନ୍ତି । ସେ ପବିତ୍ରମନ୍ଦ ଲୋକେ ନିଜ ଲୀଳାରେ ତୀର୍ଥକୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରିଦିଅନ୍ତି ।" "ବୈଷ୍ଣବଙ୍କର ପାଦସ୍ପର୍ଶରେ ଧରିତ୍ରୀ ତତ୍କ୍ଷଣାତ ପବିତ୍ର ହୁଏ । ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ନିଆଯାଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ଶିଷ୍ୟଙ୍କର କାନରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ ।" "ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ନିଜ ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଶତକୁ ଓ ପରଜନ୍ମ ଶତକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି । ମାତୃପକ୍ଷର ଦଶ ପୂର୍ବଜ ଓ ଦଶ ପରଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର ହୁଏ ।" "ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତଙ୍କର ଦର୍ଶନ କିମ୍ବା ଅଙ୍ଗସ୍ପର୍ଶ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ।" ଏହିପରି ଅତିଥି ସମ୍ମାନ, ମାତାପିତାର ମହତ୍ତ୍ୱ, ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠାର ମହିମା ଏହି କଥାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି ।