ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏହିପରି କହି, ମହାମୁନି, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଧରିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଉମା ପାର୍ବତୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ସେ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—ଏହି ଘଟଣା ସତ୍ୟରେ ଅତି ଅତିକ୍ରମଣୀୟ, ଏହାକୁ କେହି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଓ ପାର୍ବତୀ ଏକାଠି ହୋଇ, ଉପରେ ଦଶ ଦିଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଏକ ରୂପ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଲକ୍ଷ ଦୌଳି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୀପ୍ତିକୁ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: “ଏହି ମହାଶକ୍ତି ତୁମର ଷୋଡ଼ଶ ଅଂଶ; ଏପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆମେ କିଏ?” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: “ମୁଁ କିପରି ଏହି ମହାଶକ୍ତିଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି? ସେ ଅପ୍ରମେୟ, ମୁଁ କିପରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି?” ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: “ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିନାହାନ୍ତି, ସାରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ଅସମର୍ଥ।” ଋଷିମାନେ କହିଲେ: “ବାଣୀ ଓ ମନ ଯାହାକୁ ଧରିପାରେ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଆମେ କିପରି କଥା କହିପାରିବୁ?” ସାରସ୍ୱତୀ କହିଲେ: “ମୁଁ କେବେ ବି ଏମିତି ଦୀନାନାଥଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବିନାହିଁ।” ସାବିତ୍ରୀ କହିଲେ: “ମୋ ନାରୀ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ କିପରି ସମସ୍ତ କାରଣଙ୍କ କାରଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି?” ଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ: “ଯେଉଁଠାରୁ ମୋର ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି?” ହିମାଲୟ କହିଲେ: “ମୋର ମନେ ଅନେକ ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଅସମର୍ଥ; ଏପରି ମହାଶକ୍ତିଙ୍କୁ କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି?” ଏଭଳି ଏକେକ ଦେବତା, ଏକେକ କଥା କହି, ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଧୂତ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଜଟାଧାରି, ନିଷ୍ଠାପରାୟଣ ଓ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ସତୀ ପାର୍ବତୀ ଦୀପ୍ତିମୟ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ପ୍ରଭାମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: “କିଏ ତୁମକୁ ଜାଣିପାରିଛି? ବେଦ ଜାଣିଛନ୍ତି କି, ବେଦକାରମାନେ କି, କିମ୍ବା ବେଦ ନିଜେ? ତୁମ ଅଂଶମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ ତୁମର ଅବତାରମାନେ କିପରି ଜାଣିପାରିବେ? ତୁମେ ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ସବୁଠୁ ବଡ଼, ପରମ; ତୁମେ କାରଣ, ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ସମସ୍ତ କାରଣଙ୍କ ମୂଳ। ତୁମେ ନିର୍ଲିପ୍ତ, ଗୁଣହୀନ, ସାକ୍ଷୀ, ସ୍ୱସ୍ୱରୂପରେ ଆନନ୍ଦିତ, ପରାତ୍ପର; ତଥାପି, ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଗୁଣମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥାଅ। ତୁମେ ପ୍ରକୃତି, ତୁମେ ପୁରୁଷ; ବେଦ ତୁମଠାରୁ ଅଲଗା କିଛି ନୁହେଁ। ତୁମେ କର୍ମ, କର୍ମର ମୂଳ, କର୍ମର ଫଳଦାତା; କିଛି ଲୋକ ତୁମକୁ ଚାରିଭୁଜା ଶାନ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। ବୈଷ୍ଣବମାନେ ତୁମକୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପରେ, ଦୁଇ ଭୁଜା, ଯୁବକ, ଶ୍ୟାମଳ ଓ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। ଏଭଳି ଭକ୍ତମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମ ସେବା କରନ୍ତି; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ତୁମେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିଲା। ମୁଁ ଚିରକାଳ ଦୀପ୍ତିର ସ୍ୱରୂପ; ଦେହ ଧାରଣ କରିଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ତୁମର ମାୟା; ପୂର୍ବେ ମୁଁ ଦାନବମାନେ ଦେଖିବାରେ ଭ୍ରମ କରାଇଥିଲି। ଏବେ ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ, ତାରକ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ଥିଲି। ଡକ୍ଷ ଯଜ୍ଞରେ ମୋ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶିବଙ୍କ ଉପରେ ଅପବାଦ ଆସିଥିଲାବଳି, ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଶିବା ହୋଇଥିଲି। ଅନେକ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି। କିନ୍ତୁ ଦିବ୍ୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ପ୍ରେମର ଦୀପ୍ତିକୁ ପାଇପାରିନି। ଏବେ ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନେଇଛି—ତୁମ ପରି ଏକ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଚାହୁଁଛି। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ହେ କୃପାସାଗର, ମୋ ଉପରେ କୃପା କର। ଯେଉଁମାନେ ଭାରତରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଆଦରପୂର୍ବକ ଶୁଣନ୍ତି, ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହବିଷ୍ୟାନ୍ନ ଭୁଞ୍ଜି, ଭକ୍ତିସହିତ ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ବିଷ୍ଣୁସ୍ତୁତି ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ବୈଭବ ଦାତା। ଏହା ସମସ୍ତ ରୂପର ମୂଳ, କୀର୍ତ୍ତିର ବୃଦ୍ଧି କରେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏଭଳି, ପ୍ରତିଜ୍ଞାପାଳନାରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ଦେବୀ, ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତର ଭକ୍ତିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସ୍ତୁତି କରିଲେ।