ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ ଦ୍ୱିଜ ମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ହେଉନ୍ତୁ କି ଅଜ୍ଞାନୀ, ସନ୍ଧ୍ୟା ବିଧି ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ ହେଇଥିଲେ ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣାଯାନ୍ତି। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ କ୍ଷତି କରିବା କିମ୍ବା ଶାପ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯଦି ସେ ନିଜେ କ୍ଷତି କରିଥିବା କିମ୍ବା ଶାପ ଦେଇଥିବା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗୋମାନେ ଠାରୁ ଶତ ଗୁଣା ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି। ଦ୍ୱିଜ ମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଆ ଜଳ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପ୍ରସାଦ ଭୋଜନ କରିଥିଲେ, ଏକାଦଶୀରେ ଭୋଜନ ନକରି ନିତ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ନିତ୍ୟ ନୈବେଦ୍ୟ ଅନ୍ନ ଖାଇଥିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜ ମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅନ୍ନ ଅର୍ପଣ ନହେଲେ ଦୂରେ ରହିଥିବା ଅନ୍ନ, ମଳ, ଦୁଧ, ମୂତ୍ର ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ୍। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସମସ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ରହନ୍ତି। ପିତୃ, ମାମା, ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ସଂପୃକ୍ତି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ। କିପରି ଗୁରୁ, କିପରି ପିତା, କିପରି ପୁଅ, କିପରି ବନ୍ଧୁ—ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ। ଦ୍ୱିଜ ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାଷ୍ଣବ ନୁହେଁ, ତେବେ ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ ମଧ୍ୟ ଭାଷ୍ଣବ ହେଲେ ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣାଯାଏ। ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ସନ୍ଧ୍ୟା ବିଧି ଅନୁସରଣ କରିନାହାନ୍ତି, ଅପବିତ୍ର ରହନ୍ତି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଧମ। ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜଙ୍କ କାନରେ ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେ ନିଜ ଶତ-ଶତ ପୂର୍ବଜ, ମାମାମାନେ ସହିତ ହରିଙ୍କ ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର—ଏହି ଚାରି ଜାତି ରହିଛି। ଭାଷ୍ଣବ ମାନେ ସଦା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପାଇଁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଚଳାଯାଇଛି। ଏଠାରେ ଶୌନକ ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ—"ଏହି କଥାଗୁଡିକୁ ମୁଁ ଅପମାନ, ଉପୋଦ୍ଘାତ, ଜିଜ୍ଞାସା ଦ୍ୱାରା ଶୁଣିଛି। କିଏ ଜୀବମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଲେ? ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ତପସ୍ୱୀ ଥିଲେ? ପିତାଙ୍କ ଶାପରେ ପୁଅଙ୍କ ଉପରେ କ'ଣ ଘଟିଲା?" ତେବେ ସୂତ ମୁନି କହିଲେ—"ଶୌନକ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅପାନ୍ତରତମାସ, ସନକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ଛଡା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନେକ ପୁଅ ଅବିରାମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲେ। ପୁଅଙ୍କ ଶାପରେ, ଜୀବମାନେ ନାୟକ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ପୂଜ୍ୟତା ହାରାଇଲେ। ଗୁରୁଙ୍କ ଶାପରେ, ନାରଦ ଗନ୍ଧର୍ବ ହେଇଗଲେ। ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ। ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ପୁଷ୍କରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ସେ ଶିବଙ୍କ କବଚ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଓ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରକୁ ସେ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ଜପ କଲେ। ଶତ ବର୍ଷ ପରେ, ସେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ସନାତନ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପରେ; ତପସ୍ୟାର ମୂର୍ତ୍ତି, ତପସ୍ୟାର ବୀଜ, ତପସ୍ୟାର ଫଳ; ତ୍ରିଶୂଳ, ଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ବୃଷ ଉପରେ ଚାଳି, ଦିଗମ୍ବର ମୂର୍ତ୍ତିରେ; ତାଙ୍କ ଜଟା ଗୋଲାପୀ ମାଳାରେ ଦୀପ୍ତି ଦେଉଥିଲା; ମୃତ୍ୟୁର ଜୟୀ, ସମସ୍ତ ନାଶକ, ସମୟର ମୂର୍ତ୍ତି; ନିଜର ଶାନ୍ତି, ମୁକ୍ତି ଦାତା, ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ଦାତା। ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ଓ ଏକ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ପୁଅ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଏହି ଆବେଦନ ଶୁଣି, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଶ୍ରୀ ମହାଦେବ କହିଲେ—"ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜ, ତୁମେ କଣ ଚାହୁଛ? କିଏ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିପାରିବେ? ଓ ଅଶୁଭ, ହରିଙ୍କ ନିର୍ମଳ ଭକ୍ତି ସମସ୍ତ ଶୁଭର ମୂଳ। ନିଜ ବଂଶ, ଶତ-ଶତ କୋଟି ପୂର୍ବଜ ଏବଂ ମାମାଙ୍କ ବଂଶ, ଏହି ସମସ୍ତ ଏବଂ ତିନିପ୍ରକାରର ପାପ ଯେଉଁ ମିଳି ଆସିଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ ଏହି ଭକ୍ତିରେ ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଥିବା ଦୟା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।