ଏକ ସମୟର କଥା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଏକ ବିଶେଷ ସଭାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏଠି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋଚନା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦେହରେ ଗାଁମାନେ ଯେପରି ନିର୍ମିତ, ଶିବଙ୍କ ଦେହରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଷ୍ଣୁର ଆକାର ଅନ୍ତର୍ଭୁତ ଅଛି। ଯେପରି ଏକ ପତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀକୁ ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କୁ ଦେଇପାରିବେ, ସେହିପରି ଏହି ଦିବ୍ୟ ସଭାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇ ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ଶିବ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞ କରି, ଶିବଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦୁର୍ଗା, ତାଙ୍କର ଗଳା, ଠୋଡ଼ ଏବଂ ମୁଖ ଶୁଷ୍କ ହୋଇ, ଭୟରେ କଥା କହିଲେ। ପାର୍ବତୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଗାଁ ଦେବି; ମୋ ପତିକୁ ଦେଇଦିଅ, ଦ୍ୱିଜମାନେ।” ଏହାପରେ ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଦେଇବି।” ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ, “ଅମୂଲ୍ୟ ମଣି ଦେଇବା ଏବଂ ଗାଁ ଦେଇବା ଦ୍ୱାରା— ଏହି ବିଶ୍ୱର ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ନିଜେ ନିଜ ପ୍ରତିକୁ ଦେଇଥାଏ।” ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତିନି ଲୋକରେ ଘୁଞ୍ଚିବି, ଆକାଶକୁ ମୋର ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ର କରି।” ଏହିପରି କଥା କହି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ମହାର୍ଷି, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଧରିଲେ। ଶିବଙ୍କୁ ଏହି ପରି ଧରାଯିବା ଦେଖି, ପାର୍ବତୀ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, “ଏହି ଘଟଣା ନିଶ୍ଚୟ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା ନୁହେଁ।” ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ପାର୍ବତୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଉପରେ ଦଶ ଦିଗରେ ତେଜସ୍ୱୀ ଆଲୋକ ଦେଖିଲେ, ଯାହା କୋଟି କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଅପ୍ରଭା କରୁଥିଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ସମ୍ମୁଖରେ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, “ଏହି ଅଂଶ ତୁମର ଶୋଳ ଅଂଶ; ଆମେ କିଏ, ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ?” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ମୁଁ କିପରି ସେଉଁଠି ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି? ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷଙ୍କୁ କିପରି ବିବରଣା କରିପାରିବି?” ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦିବ୍ୟତାକୁ ବିବରଣା କରିପାରିବେନି, ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ଅସମର୍ଥ।” ଋଷିମାନେ କହିଲେ, “ବାଣୀ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବେନି, ତୁମେ ବାଣୀ ଓ ମନ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ।” ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବିନି, ତୁମେ ବାଣୀ ଓ ମନ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ।” ସବିତ୍ରୀ କହିଲେ, “ମୋର ନାରୀ ସ୍ଭାଭାବ ଦ୍ୱାରା କିପରି ମୁଁ ସବିତା ସବିତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି?” ଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ, “ମୁଁ କିପରି ତୁମକୁ, ଯେଉଁଠାରୁ ମୋର ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି?” ହିମାଳୟ କହିଲେ, “ମୁଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଅପରିପକ୍ୱ; କିପରି ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି?” ଏଭଳି ଏକ ଏକ କରି ସମସ୍ତ ଦେବତା ସ୍ତୁତି କରି ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସାତୀ, ଶୁଧ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଜଟା ଧାରଣ କରି, ନିଷ୍ଠା ଓ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇଲେ। ସାତୀଙ୍କ ଦେହ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା; ସେ ଆଲୋକର ମୂର୍ତ୍ତି ଥିଲେ। ପାର୍ବତୀ ଏହି ଦିବ୍ୟତା ପ୍ରତି ଚିନ୍ତା କରି କହିଲେ, “ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ବେଦମାନେ କିମ୍ବା ବେଦର ରଚୟିତାମାନେ — କିଏ ତୁମକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି?” ସେ କହିଲେ, “ତୁମର ଅଂଶମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ତେବେ ତୁମର ଅବତାରମାନେ କିପରି ଜାଣିପାରିବେ?” “ତୁମେ ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅପ୍ରକାଶିତ; ସବୁଠୁ ବଡ଼, ପରମ; ତୁମେ ପ୍ରଭାବ, ତୁମେ କାରଣ, ସବୁ କାରଣର କାରଣ। ତୁମେ ନିର୍ଲେପ, ନିର୍ଗୁଣ, ସାକ୍ଷୀ, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ; ତଥାପି ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଅଂଶରେ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛ।” “ତୁମେ ପ୍ରକୃତି, ତୁମେ ପୁରୁଷ; ବେଦମାନେ ତୁମୁଠି ଅଲଗା ନୁହେଁ। ତୁମେ କର୍ମ, କର୍ମର ବୀଜ, କର୍ମର ଫଳଦାତା; କିଛି ତୁମକୁ ଚାରି ହାତର, ଶାନ୍ତ, ମନୋହର ଲକ୍ଷ୍ମୀପ୍ରିୟ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି। ବୈଷ୍ଣବମାନେ ତୁମକୁ ଦେହପାଳିତ, ଆକର୍ଷଣୀୟ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି। ଦୁଇ ହାତରେ, ଚମତ୍କାର, ଯୁବ, ଶ୍ୟାମ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ।” “ଏଭଳି ଭକ୍ତମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଆଲୋକମୟ; ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ଅବତରିତ ହେଉଛ। ମୁଁ ସଦା ଆଲୋକର ଗୁଣରେ ଅଛି; ଦେହ ଧାରଣ କରି, ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମର ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ତୁମର ମାୟା; ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଦାନବମାନେକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଥିଲି। ତାରକ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ଡକ୍ଷ ଯଜ୍ଞରେ ମୋ ଦେହ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ଶିବା ହୋଇଯାଇଛି, ଶିବଙ୍କ ଅପବାଦ ଦ୍ୱାରା।” ଏପରି ଦିବ୍ୟ କଥା ଏକତ୍ରିତ ସଭାରେ ଘଟିଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ମହାପୁରୁଷ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପରମତତ୍ତ୍ୱର ଅଗ୍ରହ ଓ ଅପାର ସ୍ତୁତି କରି ଶାନ୍ତ ହେଲେ।