ତିନି ଜଗତର ସମସ୍ତ କ୍ଷେମ ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କର ପୂଜା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ଯଦି ତାଙ୍କର ଉପାସନା ହେଉ ନାହିଁ, ତେବେ ତିନି ଜଗତର ଅବସ୍ଥା ବିପରୀତ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଦେବତାମାନେ ସଦାବି ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି, ସଦା ସୃଷ୍ଟିରେ ନିୟୋଜିତ ଅଟୁଟ ଭାବେ ରହନ୍ତି। ଏମିତି କହି ସ୍ରୀହରି ଏହି ସଭାରେ ଏକ ମୂହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚଳ ହେଲେ। ତାପରେ ନାରାୟଣ ଭଗବାନ ଉତ୍ସାହ ଭରା ସ୍ବରରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ହରିଙ୍କୁ କଥା ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ ପାର୍ବତୀ ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ, ନିର୍ମଳ ଶରୀର, ନୂତନ ପରିଚ୍ଛଦ ପିନ୍ଧି, ମାଙ୍ଗୋ ପତ୍ର, ଫଳ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଇ, ରତ୍ନମୟ ଆସନରେ ବସିଲେ। ରତ୍ନମୟ ଆସନରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଦିଗପାଳମାନଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରି ଭକ୍ତି ଭାବରେ ସମ୍ମାନ କରିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କଲେ। ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଓ ଯଥାଯଥ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ମଙ୍ଗଳମୟ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିୟମ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ନିଜ ଇଛିତ ଦେବତା ସ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ପାତ୍ରରେ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଓ ଦାନ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ, ତାହା ସମସ୍ତ ଭାବରେ ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଦିଆଯିବା ଦାନ, ଯାହା ତିନି ଜଗତରେ ଦୁର୍ଲଭ, ସତୀ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ଦେଇ, ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ। ଏହି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀ ନିଜେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ ସେବା କଲେ। ନିୟମ ଶେଷ ଦିନ, ପୁରୋହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କିଛି କହିଲେ। ସେ କଥା ଶୁଣି ସତୀ ଦେବୀ ସଭାରେ ବିଳାପ କରିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅଚେତନ ଦେଖି, ମୁଖ୍ୟ ଋଷିମାନେ ହସିଲେ। ସଭାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ସତୀଙ୍କୁ ପୁନର୍ଜୀବିତ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ତାପରେ ମହାଦେବ କହିଲେ: "ଏବେ ଚେତନା ଫେରିଛି, ମୋ କଥା ଶୁଣ।" ଶିବ ଏହିପରି କହି, ତିନିଜଣା ମୁଖ, ତାଲୁ ଓ ଓଷ୍ଠ ଶୁଖିଗଲା। ସେ କହିଲେ: "ଯେଉଁ କିଛି ଉପକୃତ, ସତ୍ୟ ଓ ମାପିତ, ତାହା ଶେଷରେ ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ। ଶୁଣ, ମୁଁ ବେଦରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କଥା କହିବି। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ ହେଉଛି ଦକ୍ଷିଣା। ଦେବ, ପିତୃ, ଦୈନିକ କିମ୍ବା ଅବସର ନିୟମ, ପ୍ରିୟେ, ଦାନକାରୀ ସେ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ସମୟର ସୂତ୍ରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।" "ଯଦି ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଚାଲିଯାଏ, ଦକ୍ଷିଣା ଦୁଇ ଗୁଣା ଦେବା ଉଚିତ। ମାସ ପରେ ପାଞ୍ଚ ଶତ ଗୁଣା, ଛଅ ମାସ ପରେ ଚାରି ଗୁଣା ତାହାର। ଦାନକାରୀ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ନରକରେ ଯାଏ; ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ହରାଯିବା ସହିତ, ପୁଣ୍ୟ ନଥିଲେ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: "ଯେବେ ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଧର୍ମଜ୍ଞ ନଥାଏ, କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।" ଧର୍ମ କହିଲେ: "ମୁଁ ଥିଲେ, ମହାଧର୍ମନିଷ୍ଠା, ସମସ୍ତ ଭଲ ହେବ।" ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: "ତୁମର ନିୟମ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଆମେ ତୁମକୁ ମନସିକ ଶାନ୍ତି ଦେଉଛୁ।" ଋଷିମାନେ କହିଲେ: "ଆମେ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଥିଲେ ଅଶୁଭ କିପରି ଆସିପାରିବ?" ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: "ଏହି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ଆତ୍ମାର ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଅବଶ୍ୟ ମିଳେ।" "ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା, ଦକ୍ଷିଣା ବିନା ଯଜ୍ଞ ହେଲେ, ତାହାର ଫଳ କେବଳ ଯଜ୍ଞରେ ରହିଥାଏ।" ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: "ପୁତ୍ର କିମ୍ବା ଧର୍ମର କଣ ଉପଯୋଗ, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱାମୀ ନିଜେ ଦକ୍ଷିଣା?" "ଗଛକୁ ପୂଜିଲେ ଫଳ କଣ, ଯଦି ଭୂମିକୁ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ?" "ନିଜ ଇଛାରେ ଜୀବନ ଛାଡିଲେ ଶରୀରର କଣ ଉପଯୋଗ?" ଏଭଳି ଏହି ସଂସ୍କୃତ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବିଷ୍ଣୁ ପୁରାଣର କଥା ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି, ଧର୍ମ ଓ ଦାନର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ସହିତ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଏକ ଗଭୀର ଶୃଦ୍ଧା ଭାବରେ ଏକତା ହୋଇ ଗଳା।