ଏହି ଉତ୍କଳିତ କଥାରେ, ଶିବ ଦେବ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଦେବତା, ପ୍ରକୃତି, ଏବଂ ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠତାର ଉଦାହରଣ ବିବେଚନା କରିବାରେ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଗୋମାନ୍ୟ ଉତ୍ପାଦରେ ଘୃତ ଯେପରି ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତେଣୁ ତପସ୍ୱୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଦାନରେ ଜଳ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଧ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ସ୍ରେଷ୍ଠ। ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗରୁଡ଼, ହାତୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଇରାବତ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚିତ୍ରରଥ, ବୁଦ୍ଧିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜୀବନ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଝରିବା ଜଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସାଗର ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୃଥିବୀ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଶୁଧ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଏବଂ ଅକ୍ଷରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଣବ (ଓଁ) ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଶିକ୍ଷିତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାଣୀ, ଚନ୍ଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗାୟତ୍ରୀ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ପିତା, ଗୋମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସୁରଭି ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଶୁଭ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଶୀଘ୍ର ଚଳନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମନ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ବିଗ୍ରହମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶାଳଗ୍ରାମ, କୁଟାରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁ-କାଠ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତଃକରଣ, ରୋଗମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୁ-ପାଚନ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଦୃଢ଼ ମୂଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିରାଟ୍, ସୂକ୍ଷ୍ମମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଣୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଦାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଧିଚି, ଧର୍ମିକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାମ ସ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ବାଣଧରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣ, ବ୍ରତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଫଳଦାୟକ ବ୍ରତ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଶିବ ଦେବ କହିଲେ, “ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଗିରିଜା, ତୁମେ ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଦୁର୍ଲଭ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କର।” କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଯେ କୌଣସି ଜଣେ ହରିଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି, ହରିଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ନିଜ ଭାଇ, ଦାସ, ଆତ୍ମୀୟ, ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହିପରି, ଶିବ ଦେବ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ହରିଙ୍କ ଦୁର୍ଲଭ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଲେ। ଏହା କହି, ଶିବ ଦେବ ଗିରିଜା ସହିତ ଏକାଠି ଚାଲିଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଅତି ସ୍ନେହରେ ଏକ ରକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ର ଓ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ, ଶିବ ଦେବ ବ୍ରତର ସମସ୍ତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପାର୍ବତୀ ଭବାନୀ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାର ସାଗର, ଦୁଃଖୀଙ୍କର ମିତ୍ର, ସ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରତରେ ଉପଯୁକ୍ତ ପଦାର୍ଥ ଓ ଫଳ କ’ଣ? ମୁଁ ନମ୍ର, ଏବଂ ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ନିୟୋଜିତ ପୁରୋହିତ ଦିଅ। ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ ବିଷୟ ମୁଁ ଜାଣି ନାହିଁ, ସେଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ କହ। ଶିଶୁ କାଳରେ ପିତା ସଦା ସୁରକ୍ଷାକାରୀ। ପିତା ଅଶୋକ ତାଙ୍କ ଜୀବନସମ ଜନ୍ମଜାତ କନ୍ୟାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉତ୍ତମ ଜଣେ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ। ଆପଣ, ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତର ସାକ୍ଷୀ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ। ଆତ୍ମ-ଉପଲବ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅର୍ପଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ହୋଇଥିଲା।” ଏପରି କହି, ପାର୍ବତୀ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ଭାର୍ୟଙ୍କ ପାଦେ ପଡିଗଲେ। ଶ୍ରୀ ମହାଦେବ କହିଲେ, “ବ୍ରତରେ ଯେଉଁ ଫଳ, ପଦାର୍ଥ ଓ ଉପଯୁକ୍ତ ବିଷୟ ଅଛି — ଏକ ଶତ ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଦେବା ଉଚିତ; ଏକ ଶତ କିମ୍ବା ଏକ ଲକ୍ଷ ଦାସୀ, ଏକ ପୁରୋହିତ ନିଯୁକ୍ତି; ହରିଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ଚୟନ କର। ହେ ଦେବୀ, ଶୁଦ୍ଧ ସମୟରେ, ନିୟମର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ପାଳନ ସହିତ, ଦେହକୁ ସଫା କରି, ମୁଣ୍ଡର ଶୁଧ୍ଧି କରି, ଉଷା କାଳରେ ଶୟନ ଛାଡି, ଜଳ ଚିପି, ଶୁଧ୍ଧ ଭାବରେ, ହରିଙ୍କ ସ୍ମରଣ ପୂର୍ବକ ଆରମ୍ଭ କର।” ଏହିପରି, ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାର ଉତ୍କର୍ଷ ନିମିତ୍ତେ ଉପଦେଶ ଏବଂ ଅନୁଷ୍ଠାନର ଦିବ୍ୟ ଆଲୋଚନା ହେଲା।