ଏକ ଦିନ ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ, ନିଜ ପତି ମହାଦେବଙ୍କ ସମ୍ନାତିରେ, ନିଜ ମନର ଆଶା, ଅବିଜ୍ଞତା ଓ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଭିପ୍ରାୟକୁ ଖୋଲାମେଳା କରି କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏହି କଥା ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହି ଲଜ୍ଜାର କାରଣ। ଦେବତାମନ୍ୟରେ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଶ୍ରୀରେ ଯେପରି, ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଏହି ହାରାଇବାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ବଡ଼। ଯେପରି ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଦିନକୁ ଦିନ କ୍ଷୟ ହୁଏ, ସେହିପରି ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖର ଜ୍ୱର ନାରୀମାନଙ୍କୁ ଭୋଗାଇ ରଖେ। ଆନନ୍ଦର ବିଚ୍ଛେଦ ଏକ ଦୁଃଖ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୁଃଖ ହେଉଛି ଜୀବନ ରସର ହାରାଇବା। ତୁମେ ତିନି ଜଗତର ପ୍ରିୟ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ମୁଁ ଏଯାଁ ମୁଁ ସନ୍ତାନ ପାଇନି। ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସୁଖ ତପ, ଦାନ ଓ ପୁଣ୍ୟର ଫଳ। ଏକ ଭଲ ସନ୍ତାନ ପତିଙ୍କ ଅଂଶ ଅଟୁଟ ଶୁଭ ଓ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ। ପତି ନିଜ ଅଂଶରେ ନିଜେ ଏକ ଶୁଭ ନାରୀର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଅଯଥା ଚରିତ୍ର ନାରୀ ଶତ୍ରୁ ସମାନ ଓ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ସଦା ଦୁଃଖର କାରଣ। ମୁଁ କେଉଁ ଉପାୟ କରିବି? ମୋତେ କୁହ, ଯୋଗୀଶ୍ଵର!" ଏପରି କହି ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ ନମ୍ର ମୁହଁ କରି ରହିଲେ। ସନ୍ତାନର ଭଲ ବୀଜ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ, ଏହି ଦୁଃଖର ନାଶ କରେ। ତାପରେ ଶ୍ରୀ ମହାଦେବ କହିଲେ, "ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଜଗତରେ କାମ ସଫଳ ହୁଏ। ଶୁଭ ବୀଜ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣର ଉତ୍ସ। ଏହିପାଇଁ, ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ଏକ ବ୍ରତ ଧର, ମୋ ମୁହଁ ଶୋଭାପ୍ରାପ୍ତା। ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଶେଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀଜ ଛାୟାପ୍ରକାଶୀ ଏକ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ସମାନ। ଯେପରି ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗଙ୍ଗା, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହରି, ଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୀର୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୁଷ୍କର, ପୁଣ୍ୟ ଦିନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକାଦଶୀ, ମାସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ, ଋତୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମାଧବ, ବର୍ଷମାନେ ସଂବତ୍ସର, ଯୁଗମାନେ କୃତ, ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ବିଶ୍ୱାସିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମନ, ଧନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନ, ପ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପତି, ଫଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆମ୍ବ, ବର୍ଷମାନେ ଭାରତ ଏପରି, ନଗରମାନେ ମଧ୍ୟରେ କାଶୀ, ଚମକୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବେଦ, ସିଦ୍ଧମାନେ କପିଳ, ଜ୍ଞାନମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ, ରସିକ କବିତା, ଧନମାନେ ହରି କଥା, ଆନନ୍ଦମାନେ ହରି ଧ୍ୟାନ, ମିଥ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ ପାପ, ଅଯଥା ଚରିତ୍ର ନାରୀ ପାପିମାନେ, ଗଉମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଘୃତ, ତପସ୍ୱୀମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ଦାନମାନେ ଜଳ, ଶୁଭମାନେ ଅଗ୍ନି, ପକ୍ଷୀମାନେ ଗରୁଡ, ହାତୀମାନେ ଏଇରାବତ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଚିତ୍ରରଥ, ବୁଦ୍ଧିମାନେ ଜୀବନ, ଝରାମାନେ ସାଗର, ଧୈର୍ଯ୍ୟମାନେ ପୃଥିବୀ, ଶୁଭମାନେ ବୈଷ୍ଣବ, ଅକ୍ଷରମାନେ ପ୍ରଣବ (ଓଁ), ଜ୍ଞାନମାନେ ବାଣୀ, ଛନ୍ଦମାନେ ଗାୟତ୍ରୀ, ପ୍ରବଳ ପାହାଡ଼ମାନେ ତୁମର ଜନକ, ଗଉମାନେ ସୁରଭି, ସୁଖଦାୟିମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଶୀଘ୍ର ଗତିମାନେ ମନ, ମୂର୍ତ୍ତିମାନେ ଶାଳଗ୍ରାମ, କୁଟାରମାନେ ବିଷ୍ଣୁ କେଜ। ଏପରି ମହାଦେବ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଓ ଉପାୟ କଥା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଇ ନିଜ ଦୀପ୍ତି ଓ ଶକ୍ତିର ଉଦାହରଣ ଦେଲେ; ଏହି ଉପାୟରେ ଶୁଭ ବୀଜ ଓ ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ ହୁଏ, ଦୁଃଖର ନାଶ ହୁଏ, ଏବଂ ଜୀବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ।