ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ପାର୍ବ୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି ମହାଦେବ ଅତି ଭୟଭୀତ ଓ ଆତଙ୍କିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ନମ୍ର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ: “ହେ ଶୁଭ୍ର ଓ ଆକର୍ଷକ ମହିଳା, ତୁମେ କିପରି କ୍ରୋଧିତ ହେଲା? ତୁମେ ମୋର ସମସ୍ତ ଶୁଭଭାଗ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି, ଆମ ଜୀବନର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ। ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମଧ୍ୟରେ ଆମ ପାଇଁ କ'ଣ ଅସମ୍ଭବ? ଭାଗ୍ୟବଶତଃ କୌଣସି ଅଜଣା ଦୋଷ ଘଟିଛି, ତୁମେ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ତୁମ ଛଡ଼ା ମୁଁ ଏକ ଶବ ଭଳି ଅଶୁଭ ଓ ନିର୍ଜୀବ। ତୁମେ ସନ୍ତୋଷ, ପୋଷଣ, ଶାନ୍ତି ଓ କ୍ଷମାର ମୂର୍ତ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ତୁମେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ବୀଜର ସାର ତୁମେ। ତୁମ କ୍ରୋଧର ବିଷରେ ମୁଁ ଦଗ୍ଧ, ଦୟାକରି ମୋତେ ତୁରନ୍ତ ପୁନଃଜୀବିତ କର, କାରଣ ମୁଁ ମୃତ ଭଳି ଅଛି।” ଶଙ୍କରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପାର୍ବ୍ବତୀ ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ: “ଯିଏ ସ୍ୱୟଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ନିର୍ଲୋଭ, ସମସ୍ତ ଦେହରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଏକ ନାରୀ ତାଙ୍କର ମନ, ଇଛା ଓ ଅଜ୍ଞାନ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କୁହନ୍ତି। ଏହି କଥା ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହି ଲଜ୍ଜାର କାରଣ। ଭୋଗ ଓ ଶ୍ରୀରେ, ହେ ଦେବତାମନ୍ଦଳର ନାଥ, ନାରୀମାନେ—ଏହା ହରାଇବାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ। ଯେପରି ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦିନକୁ ଦିନ କ୍ଷୟ ପାଉଛି, ସେପରି ଚିନ୍ତା ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଜ୍ୱର ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରେ। ଭୋଗର ବିଛିନ୍ନତା ଏକ ଦୁଃଖ, ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉଛି ଶୁକ୍ର ହାନି। ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ପ୍ରିୟ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ପୁତ୍ର ନାହିଁ। ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସୁଫଳ କର୍ମ, ତପସ୍ୟା ଓ ଦାନରୁ ଶୁଭ ଲାଭ ହୁଏ। ଏକ ଶୁଭ ପୁତ୍ର ସ୍ୱାମୀର ଅଂଶ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ ସମ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କ ଅଂଶରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏକ ସଦ୍ଗୁଣବତୀ ନାରୀର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଏକ ଅଶୁଭ ନାରୀ ଶତ୍ରୁ ସମାନ ଏବଂ ସଦା ସନ୍ତାନର ଦୁଃଖର କାରଣ। କଣ ଉପାୟ କରିବି? ମୋତେ କୁହ, ହେ ଯୋଗୀନାଥ।” ଏପରି କହି, ପାର୍ବ୍ବତୀ ନମ୍ର ମୁହଁ କରି ରହିଲେ। ଏକ ଶୁଭ ପୁତ୍ରର ବୀଜ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି ଓ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ। ତାପରେ ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: “ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକରେ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ। ଶୁଭ ବୀଜ ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣର ମୂଳ। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ହରିଙ୍କୁ ପୂଜି ଏକ ବ୍ରତ ନିଅ। ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀଜ କାମନାପୂରକ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ସମ। ଯେପରି ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଙ୍ଗା, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହରି; ଯେପରି ବର୍ଣ୍ଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୁଷ୍କର; ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଦିନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକାଦଶୀ, ମାସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ, ଋତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାଧବ; ବର୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଂବତ୍ସର, ଯୁଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୃତ, ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଦ୍ଗୁଣବତୀ ପତ୍ନୀ, ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମନ; ଧନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଣି, ପ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପତି; ଫଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମ୍ବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବର୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭାରତ ବର୍ଷ; ନଗରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାଶୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରବି; ଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବେଦ, ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କପିଳ; ପଣ୍ଡିତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ କବିତା; ଧନରେ ହରିର କଥା, ସୁଖରେ ହରିର ଧ୍ୟାନ; ପାପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅସତ୍ୟ, ପାପିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଶୁଭ ନାରୀ ସର୍ବାଧିକ। ଏଭଳି ଶିବ ଓ ପାର୍ବ୍ବତୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି, ଓ ଉପାୟ ଉପରେ ଗଭୀର ସଂବାଦ ହେଲା।