ମନୋହର ସୁଗନ୍ଧ ଫୁଲ ମାଳାକୁ ବାୟୁ ଯେତେବେଳେ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସେଇ ସୁଗନ୍ଧକୁ ବିକୀରଣ କରୁଥିଲା, ଏହାର ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ପରିବେଶ ଭରିଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଶିବ-ପାର୍ବତୀଙ୍କର ଆନ୍ଦୋଳନ ରମଣୀୟ କ୍ରୀଡା ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ। ତେବେ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଅନୁଗ୍ରହ କରି ଏହି ଘଟଣାର ବିବରଣୀ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: "ଏହି ଯୁଗଳର ସମ୍ମିଳନ ସମୟରେ, ଶିବ ନିର୍ମଳ ଧ୍ୟାନରେ ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିଲେ, ଏବଂ ଯୋଗୀ ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲେ ନାହିଁ। ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ମିଳନ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଭଗବାନ କହିଲେ: 'ମୋ ଶରଣାଗତଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କିପରି ସମ୍ଭବ?' ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଉପାୟରେ ହେଉ, ଶିବଙ୍କର ତତ୍ତ୍ୱ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ପତିତ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ଶିବଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପଡ଼ିଥାଏ, ତେବେ ଶକ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତା, ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଦେଶମାନ୍ୟ କରି, ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଚାରିପାଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାଳିକାରେ ଥିଲେ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, ଭାସ୍କର, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି, ଯମ, ଏବଂ ପୁନି ଅଗ୍ନି। ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଆନନ୍ଦର ଅନୁଭବକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ କଲେ। ଦ୍ୱାରେ ଦଢ଼ିଆ ମୁଣ୍ଡ ନିଅନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ: 'ହେ ଜଗତ୍ପତି, ହେ ଜଗତ୍ବୀଜ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଭୟ ନାଶକ, ନମସ୍କାର।' ଏହି ସମୟରେ ହରି ଏସିଥିଲେ, ଭାସ୍କର ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଶ୍ରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପାର୍ବତୀପତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।' ଏପରି କହି ଭୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାଲିଗଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ନିଜେ ଆନନ୍ଦମୟ, ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ପବିତ୍ର।' ପବନ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷର ପ୍ରାଚୀନ ବୀଜସ୍ୱରୂପ।' ଏପରି ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି, ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ମହେଶ୍ୱର, ଦେବତାମାନେ ଭୟକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ପୁଣି ପ୍ରଶଂସା ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଉଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମହେଶ୍ୱର ଭୟ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ ଗଥା ପରେ ମୁଁ କହିବି। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଦୟାବଶତଃ, ଶିବ 'ପଳାଅ' ବୋଲି କହିଥିଲେ, କାରଣ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଭୟରେ। ଶିବଙ୍କ ଶାପର ଭୟରେ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ତାପରେ ଦୁର୍ଗା ଶୟନାସନରୁ ଉଠି ଦେଖିଲେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନାହନ୍ତି। ତିନି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ କହିଲେ: 'ଆଜିଠାରୁ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଉନ୍ତୁ।' ଏହାପରେ ଶିବ ଦେଖିଲେ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତିମ। ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ରୁଧ୍ଧ ଦେଖି, ଭୟଭୀତ ଓ ଅତି ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ: 'ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ତୁମେ କିପରି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲା?' 'ତୁମେ ମୋର ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି, ମୋର ଜୀବନର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ। ସମଗ୍ର ସୃଷ୍ଟିରେ ଆମ ପାଇଁ କ'ଣ ଅସମ୍ଭବ? ଅଜ୍ଞାତ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ କିଛି ଦୋଷ ଘଟିଛି; ତୁମେ ମୋତେ କ୍ଷମା କରି ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ତୁମ ବିନା ମୁଁ ସଦା ଏକ ଶବ ଭଳି, ମଙ୍ଗଳହୀନ। ତୁମେ ଆନନ୍ଦ, ତୁମେ ପୋଷଣ, ତୁମେ ଶାନ୍ତି, ଏବଂ ତୁମେ ଛମା। ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତିର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ବୀଜର ସାର ତୁମେ। ତୁମ କ୍ରୋଧର ବିଷରେ ଜଳି, ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ପୁନଃଜୀବିତ କର, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁସମ।' ଶଙ୍କରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ପାର୍ବତୀ କ୍ଷମାର ଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।