ନାରଦ ଜି ଉତ୍ସୁକତାରେ ପୂଛିଲେ, “ଏହି ସବୁ କଥା ମୋତେ କହ, ମୁଁ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ।” ତେବେ ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ, “ଏହି କଥା ପାପର ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ବାଧା ନାଶ କରେ। ଏହା ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ, ଏହାରେ ସାର ଅଛି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରେ। ଏହି କଥା ଦେବତାମାନଙ୍କର ତେଜରୁ ଜନ୍ମିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହେଉଥିଲେ। ସେ ସତୀ ନାମକ ଦେବୀ, ପୂର୍ବକାଳରେ ନିଜ ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବମାନିତ ହୋଇଥିଲେ। ପର୍ବତ ଆନନ୍ଦରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଶିବ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶୟ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ଦେବତାଙ୍କର ଗଣନାନୁସାରେ ହଜାର ଦେବବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଓ ନାରଦ, ଶିବ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ମାତ୍ର ମହାପ୍ରେମରେ ଅଚେତନ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ହଂସ ଓ ଜଳପାକ୍ଷୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୁରୁଷ କୋଇଲାର ଡାକରେ ଗଞ୍ଜାମାନ୍ୟ, ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ସେମାନେ ରମଣୀୟ କ୍ରୀଡା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଭାରି ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ତାପରେ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଆବଶ୍ୟକ କଥା କହିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଏହି ସଂଯୋଗର କ୍ଷଣରେ, ଶିବ ନିର୍ମଳ ଚିତ୍ତରେ ଅଚଳ ରହିଲେ, ଏବଂ ଯୋଗୀ ସେଥିରେ ବିରମିଲେ ନାହିଁ। ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦମ୍ପତିଙ୍କ ଏକତା ଶେଷ ହେଲା, ତେବେ ଭଗବାନ କହିଲେ—‘ମୋ ଶରଣାଗତମାନେ କେଉଁଠି ଦୁଃଖ ପାଇବେ? ଯେଭଳି ହେଉ, ସେ ଚିତ୍ତରେ ହେଉ କି ଭୂମିରେ, ଏହି ବୀଜ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପୃଥିବୀରେ ପତିତ ହେବ। ଯେତେବେଳେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ବୀଜ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପଡ଼ିଲା, ସେତେବେଳେ ଶକ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତା, ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ବାହାରେ ଏକଠା ହେଲେ। ଏଠାରେ ଶକ୍ର, କୁବେର, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି, ଯମ, ଭାସ୍କର—ସମସ୍ତେ ଏହି କ୍ରୀଡା ଭଙ୍ଗ କରିବା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଦ୍ୱାରେ ଦଢ଼ିଆ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦାଣ୍ଡିଥିବା ଶକ୍ର, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଜଗତ୍ପତି, ହେ ଜଗତ୍ବୀଜ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଭୟ ନାଶକ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ଏହିପରି ହରି ଏସିଲେ, ଭାସ୍କର ମଧ୍ୟ ଆସିପହଁଚିଲେ। ଶ୍ରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ, “ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପତି, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ଏପରି କହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭୟରେ ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ନିଜେ ଆନନ୍ଦିତ, ସ୍ୱୟଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଓ ସ୍ତୁତି ପବିତ୍ର।” ପବନ କହିଲେ, “ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷର ପ୍ରାଚୀନ ବୀଜସ୍ୱରୂପ।” ଏପରି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶିବ, ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ପୁଣି ସ୍ତୁତି ପ୍ରସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ବେଳେ, ମହେଶ୍ୱର ଭୟ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ଉଠିଯାଇଥିଲେ। ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ଦୟାବଶତଃ, ସେ ‘ପଳା’ ବୋଲି କହିଥିଲେ, କାରଣ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଭୟରୁ। ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କ ଶାପ ଭୟରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ଶୟ୍ୟାରୁ ଉଠି, ଦୁର୍ଗା ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେବତାମାନେ ନାହାନ୍ତି ବୋଲି ଦେଖିଲେ। ସେ କହିଲେ, ‘ଆଜିଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶକ୍ତିହୀନ ହେଉନ୍ତୁ।’ ଏହା ପରେ, ଶିବ ଦେଖିଲେ, ଶିବାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଛି। ଶିବ, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ।