ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ବିବାହ ସମ୍ବନ୍ଧର ଆଲୋଚନା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ପୁଅର ଶ୍ୱଶୁର ବା ତାଙ୍କର ଭାଉଣ୍ଡିଆ, ଏହାକୁ ବିବାହ ସମ୍ବନ୍ଧୀ ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଏହିପରି, ଜଣେ କନ୍ୟାର ଗୁରୁ ଓ ଭାଇ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟ ଭାବେ ଗଣାଯାନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ଆତ୍ମୀୟତା ରହିଛି, ସେଠାରେ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ବିକାଶ ପାଏ। କିନ୍ତୁ, ନିୟତିକୁ ଅନୁସରି, ଆତ୍ମୀୟ ମାନେ କେବେ କେବେ ଦୁଃଖ ଆଣନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଅସନ୍ତୋଷ ରହିଥାଏ। ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ତିନି ପ୍ରକାରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ—ଶିକ୍ଷା, ଜନ୍ମ ଓ ସ୍ନେହରୁ। ବନ୍ଧୁଙ୍କର ମାତା ଓ ବନ୍ଧୁଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମାତା ପରି ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରକାର ସମ୍ପର୍କକୁ 'ନାମ-ସମ୍ବନ୍ଧୀ' ବୋଲି କହିଛନ୍ତି ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା। ଗୃହସ୍ଥର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ଯିଏ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ, ସେଉଁଠି ନୂତନ ସମ୍ପର୍କ ଉପଜାଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ, ଏହିପରି ସମ୍ପର୍କ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦେଶରେ ସବୁଠାରେ ନିନ୍ଦିତ। ତଥାପି, ମହାନ୍ଭାବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା କଷ୍ଟକର ଏବଂ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦେଶରେ ଏହା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଯଦିଓ ଏହି ଦୋଷ ରହିଥାଏ, ତଥାପି ସେମାନେ ଦୋଷୀ ନୁହଁନ୍ତି। ଏହିପରେ, ଶୌନକ ମହାର୍ଷି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏହି ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କର ନାମ କଣ ଏବଂ ସେମାନେ କାହାର ବଂଶଜ?" ତେବେ, ସୂତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ସେଉଁଠି ଜଣେ ମହାତ୍ମା ହିମାଲୟରେ ଶତ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କଲେ। ସେ ଏତେ ତପଃଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ ଯେ, ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଜ୍ୱଳିଲା। ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା—'ମୋତେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଛୁଇଁପାରିବେ ନାହିଁ, ମୋ ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ ରହୁ।' ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ତପସ୍ୟା ଦେଖି ସେ ଆକାଶବାଣୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ପତ୍ନୀ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରାମର୍ଶ ମିଳିଲା। ସେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ପିତୃମାନ୍ସଙ୍କର ମନସା ଜନିତ କନ୍ୟାକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ। ତାଙ୍କୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ବଜ୍ରପାତରୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ରହିବ ନାହିଁ। କଲ୍ୟାଣମିତ୍ରା ନାମକ ମାତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ମହାମୁନି—ଭାଇ ହେଉଛନ୍ତି କି ନୁହଁନ୍ତି, ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ—ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ଏମିତି କହି ସୁତପା ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୁଇପୁଅ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେଇଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତିନି ଲୋକର ନାଥ, କହିଲେ—"ଓ ଭରଦ୍ୱାଜ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ପୁଅମାନଙ୍କର ଅପରାଧ ବିଷୟରେ..." ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ମହେଶ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାଭାବରେ ପୂଜନ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ଦିଆଯାଏ। ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସେତେବେଳେ ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଗଙ୍ଗା ପରି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ନାହିଁ, କୃଷ୍ଣ ପରି ମହାନ ଦେବତା ନାହିଁ। ସତ୍ୟରୁ ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମ ନାହିଁ, ପାର୍ବତୀ ପରି ପତିବ୍ରତା ନାହିଁ। ରୋଗ ପରି ଶତ୍ରୁ ନାହିଁ, ଗୁରୁ ପରି ପୂଜ୍ୟ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତରୁ ଉଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା ନାହିଁ, ଏହାଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଉପବାସ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରି ଶିକ୍ଷକ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଭରଦ୍ୱାଜ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ—"ତୁମର ଦୁଇପୁଅ ଯଜ୍ଞର ଅନୁଗ୍ରାହୀ ହେବେ।" ତାପରେ ସେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଗଲେ, ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତିତ ଓ ହରିଙ୍କ ଚରଣସେବାରେ ଲଗିଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ମହାନ୍ତି ଓ ଯଜ୍ଞର ଉପଭୋକ୍ତା ହେଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଚରଣାମୃତରେ ସେବା କଲେ, ସମସ୍ତଠାରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିଲେ। ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ "ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ନମସ୍କାର" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଫଳ ପାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଚରଣାମୃତ ପାନ କଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ ଅଟୁଟ ରହିବ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଅକ୍ଷୟ ରହିବ। ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଚରଣାମୃତ ପାନ କରାଯାଏ, ତାହା ସବୁ ରୋଗ ଦୂର କରିଥାଏ; ଯଦି ଗୁରୁତର ରୋଗରେ ପୀଡିତ ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଚରଣାମୃତ ପାନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କୃପା ପାଏ।